jump to navigation

if you work like a horse, you have to eat like a horse Ιουλίου 18, 2013

Posted by argos in emigration, Άτιμη Κοινωνία, Life.
Tags: ,
comments closed

Στις 25 του Απρίλη έφτασα, ημέρα Πέμπτη. Την Παρασκευή26, έπιασα δουλειά από τις 06. Υπόσχεση που τηρήθηκε. “Αν έρθεις στο τέλος Απρίλη, ανοίγει η δουλειά και θα σε βολέψω απ’ την επόμενη μέρα”

Δέκατη έβδομη μέρα. Συγκάτοικος σε σπίτι Ελλήνων μεταναστών στην Tumba, 35 χλμ περίπου στα νότια της Στοκχόλμης. Είχαμε πει για ενοίκιο 2.500:-, αλλά δεν είχαμε μιλήσει για διθέσιο δερμάτινο καναπέ στο σαλόνι του σπιτιού, χωρίς συρτάρι ή ντουλάπι.     Την πρώτη φορά που βγήκα απ’ την τουαλέτα, η μάνα του μ’ άρπαξε απ’ τα μούτρα: «Εγώ δεν είμαι δούλα εδώ μέσα κανενός, είπε, να καθαρίζω μόνη μου τα πάντα. Κάθε βδομάδα έχουμε γενική καθαριότητα. Τη μια βδομάδα εγώ, την επόμενη εσύ. Και τουαλέτα, και μπάνιο, και μπαλκόνι, και κουζίνα. Αυτό το Σαββατοκύριακο είναι η σειρά σου», μου είπε σε προστακτικό τόνο. Αυτό ήταν. Την Κυριακή απόγευμα έκανα γενική καθαριότητα, αλλά στην τουαλέτα δεν ξαναμπήκα. Χρησιμοποίησα τις λιγοστές φορές που είχα την ανάγκη της, μια κάτω στο υπόγειο της οικοδομής  κοινόχρηστη, δίπλα στα πλυντήρια. Μπάνιο δυο φορές τις πρώτες 17 ημέρες, κι αυτές στο γραφείο της εταιρείας που εργάζομαι, τοπικό πλύσιμο σε όρθια ντουζιέρα.

Με τον Νίκο γνωριστήκαμε σε μια εκδήλωση κοινού φίλου μας στην Θεσσαλονίκη. Σχετικά πρόσφατα. Λεπτός νευρώδης μου έκανε από την πρώτη στιγμή εντύπωση κυρίως γι αυτά που έλεγε. Η εκδήλωση αυτή δεν επαναλήφθηκε αλλά γίναμε διαδικτυακοί φίλοι και ώσπου να φύγω από την Ελλάδα τον πέτυχα 2-3 φορές ακόμη. Δεν είχα ιδέα, εκτός από το ονοματεπώνυμό του. Τα περισσότερα γι αυτόν τα έμαθα διαβάζοντας το Blog του και κυρίως τα τελευταία του Post κάτω από την κατηγορία «φάκιν’ κάντρυ», Κάποια μου τα είπε ο ίδιος σε δικτυακή συνομιλία που είχαμε.

(περισσότερα…)

Advertisements