jump to navigation

Ο Πρόεδρος Αύγουστος 30, 2012

Posted by argos in Άτιμη Κοινωνία, Life, personal, Thessaloniki.
comments closed

Από αριστερά προς τα δεξιά : Γουσίδης, Χατζηδημητρίου, Κυριακίδης, Νεστορίδης και Μπαρμπουνάκης

Δεν θα έγραφα τίποτα γιατί όταν πεθαίνει ένας άνθρωπος στέκεσαι απλά στο γεγονός του θανάτου του, που από μόνο του είναι λυπηρό. Δυστυχώς έχουμε την τάση με το που πεθαίνει κάποιος να του συγχωρούμε τα πάντα. Από αυτό το σημείο μέχρι να γράφουμε ότι μας κατέβει υπάρχει μεγάλη απόσταση, απόσταση που βλέπω πολλούς να την έχουν γεφυρώσει, χωρίς λόγο.

Το πιο σοβαρό και ισορροπημένο σχόλιο που έχω διαβάσει μέχρι τώρα είναι αυτό του Danton στο site του Ασύνταχτου Τύπου, μιας παράταξης η οποία όχι μόνο κοντραρίστηκε με τον Γουσίδη και αυτό που συνδικαλιστικά εκπροσωπούσε, αλλά και μέλη της λοιδωρήθηκαν, με πολύ άσχημο τρόπο, από τον Γουσίδη, όσο κανένας άλλος κατά την διάρκεια της συνύπαρξής τους στην «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» από τον Ιούλιο του 2008.

(περισσότερα…)

Advertisements

Παράδειγμα προς μίμηση Μαρτίου 3, 2012

Posted by argos in Άτιμη Κοινωνία, μνήμες, Politics, Thessaloniki.
Tags: , , , ,
comments closed
Το ελληνικό κράτος παραιτείται από αστικές απαιτήσεις, αλλά και διοικητικά πρόστιμα κατά της εταιρείας και στελεχών της και σε αυτή την παραίτηση περιλαμβάνονται και οι απαιτήσεις οργανισμών του ελληνικού Δημοσίου. Ρητώς αναφέρεται ότι παραιτείται και από τις απαιτήσεις ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Το ελληνικό Δημόσιο αναγνωρίζει από την πλευρά του ότι η εταιρεία είναι αξιόπιστη με την έννοια της ευρωπαϊκής εταιρείας, ώστε να δοθεί το πράσινο φως για την περαιτέρω συνεργασία των δυο πλευρών.
Αυτό είναι το δικό μας μέρος στην συμφωνία που επιτεύχθηκε με την Siemens για να κλείσει η υπόθεση. Δεν θα ασχοληθώ με το τι θα δώσει η Siemens, ούτε καν με την υπόσχεση της δημιουργίας ενός νέου εργοστασίου, ειδικά όταν αφέθηκε να κλείσει ένα εργοστάσιο στην Θεσσαλονίκη χωρίς να ανοίξει μύτη, αφήνοντας 350 άτομα στον δρόμο.
(περισσότερα…)

10 χρόνια πριν όταν υπήρχε πολιτισμός Ιανουαρίου 25, 2012

Posted by argos in Άτιμη Κοινωνία, μνήμες, personal, Thessaloniki.
comments closed

Πριν 5 χρόνια έγραφα το παρακάτω κομμάτι, που προσπαθώ κάθε χρόνο να γράφω στην μνήμη του φίλου μου Χρήστου Αρνομάλλη :

Πέντε χρόνια πριν στις 6 τα χαράματα έτρεχα μαζί με την Μαρία και τον Άγγελο να βρω τον Αλέκο στο διαβαλκανικό. Είχαμε χωρίσει μόλις πριν 3 ώρες. Σε λίγο μαζευτήκανε και άλλοι, η Μένίτσα, ο Ηρακλής, ο Δημήτρης που είχε γενέθλια και που από τότε τα θυμάμαι πάντα, όλοι οι φίλοι του. Αφού κλάψαμε πήγαμε με την Χριστίνα στην Εφημερίδα. Η Μαρία πήγε σπίτι της και ήρθε να μας βρει μετά.

Πρέπει να ήταν η μόνη φορά που αυτή η εφημερίδα έβγαλε ένα τόσο ανθρώπινο φύλο. Το ίδιο βράδυ πέρασα από τα μέρη που πηγαίναμε, Verdi, Emigre, Αλέα, ήπια από ένα ποτό για τον Χρηστάκο, άκουσα τον Κακό τον Λύκο του Θανάση στο Emigre και στο Ταξίδι από τον Γιάννη, έκλαψα και μετά πήγα να ξενυχτήσω με το “ταξιδιώτη”.

Κλαίγαμε, γελούσαμε. Ηθοποιοί, δημοσιογράφοι, συγγενείς, εγώ. Η τελετή ήταν ακόμη πιο περίεργη. Έσκασε μύτη ως και ο Πανίκας. Ο Φίλιππος απείλησε με χειροδικία την συνάδελφό του από το TV100, γνώρισε την Λένα, που είχα ειδοποιήσει να έρθει και αργότερα τους πάντρεψα, ο Βενιζέλος αμίλητος ήρθε να τιμήσει τον συμμαθητή του από τα γαλλικά και η στενοί του συγγενείς ανακαλύπτανε πόσο σημαντικός ήταν στα πολιτιστικά – δημοσιογραφικά της πόλης.

Μετά την υποχρεωτική εκδρομή στην Θέρμη βρεθήκαμε οι φίλοι του από άσχετες παρέες, “Εξώστης”, “ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ”, “Πειραματική”, “ΕΤ3″, στον ιστιοπλοϊκό κοντά στο ιατρικό της Εxpress. Στα τσίπουρα. Το βράδυ ξεγλεντούσα την Χριστίνα που έκανε να κοιμηθεί 3 μέρες.

Πέντε χρόνια τώρα τον θυμάμαι σχεδόν κάθε μέρα, κάθε φορά για να γελάσω, ποτέ για να κλάψω. Εκτός από τώρα. Θυμάμαι την πρώτη εκδρομη στους Φιλίππους, πως χόρευει παρ’ όλα τα κιλά του, στο πάρκινγκ του θεάτρου ώσπου να φύγουν τα άλλα αυτοκίνητα. Στην βεράντα του εξοχικού της Μαρίας να του “κρατάω” τα λόγια για την παράστασή του. Πως άλλαζε τα λόγια σε πιο δύσκολες εκφράσεις.

“Μα καλά δημοσιογράφος είσαι;”, έλεγα.

Και ήταν. Το διαπίστωνα κάθε φορά που μιλούσαμε. Στην Πειραματική το παρατσούκλι του ήταν Δάσκαλος. Στην εφημερίδα ήταν ο Χρηστάκος, για μας ήταν ο Αρνό.

Την εποχή που έφυγε, μόλις είχε τελειώσει τις παραστάσεις του “Θεατροποιού” του Τόμας Μπέρχαρντ. Σήμερα, σύμπτωση, είναι η τελευταία παράσταση του “Μινέττι” του Μπέρχαρντ στο Σαντέ.

Πέντε χρόνια μετά εκτός από μερικές εκδηλώσεις και κείμενα, κανένας δεν έχει τιμήσει το ήθος του Ανθρώπου/δημοσιογράφου/ηθοποιού.

Σήμερα έμαθα ότι το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΜΘ αποφάσισε κάτι να κάνει. Θα περιμένω, αν και όχι πολλά.

Όπως έλεγε και ο Αρνό, με την φωνή της Κουτρουμπάς :

Άσε με

Υ.Γ. Για όσους δεν τον ξέρανε, με μια αναζήτηση στο Google μπορεί και να πέσουν σε μερικά σκαναρισμένα κείμενά του.

Πέντε χρόνια μετά και ενώ κλείνουν 10 χρόνια από την χρονιά που τον χάσαμε,  τα πράγματα έχουν γίνει χειρότερα. Η αγαπημένη του Πειραματική έχει ήδη ανακοινώσει το κλείσιμό της, η επίσης αγαπημένη εφημερίδα του έχει γίνει κάτι άλλο με 50+ άτομα να έχουν εξαναγκαστεί σε εθελούσια, με περίπου 30 να βρίσκονται υπό καθεστώς απόλυσης που όμως δεν έχει ανακοινωθεί και τους υπόλοιπους να δουλεύουν με ατομική σύμβαση που προβλέπει μειώσεις 28%. Ο Εξώστης έκλεισε και ξανάνοιξε διαφορετικός ενώ η ΕΤ3 ψάχνει συνταξιούχους για να δουλέψει

Όσο για τον πολιτισμό στην χώρα και ειδικά στην πόλη; Άστο καλύτερα μάλλον ακολουθεί την πορεία ολόκληρης της χώρας. Το κακό είναι ότι τον Χρήστο έμειναν να τον θυμούνται ελάχιστοι και χωρίς να τον έχουν τιμήσει όσο θα έπρεπε, τουλάχιστον οι δημοσιογράφοι συνάδελφοί του, εν αντιθέσει με τον άλλο άνθρωπο του πολιτισμού που πέθανε χθες το βράδυ και που τον τιμήσανε και εν ζωή αλλά και γράψανε τόσα μετά τον θανατό του ακόμα και άνθρωποι που δεν είχανε δει ούτε λεπτό από τις ταινίες του.

Όσο για τους φίλους του, διαλυθήκαμε, εγώ μετανάστης στην Γερμανία και οι υπόλοιποι με διαφορετικές σχέσεις μεταξύ τους. Εγώ όμως δεν μπορώ να ξεχάσω ούτε τις μέρες μας με τον Χρήστο ούτε και εκείνες τις μέρες του θρήνου που με δέσανε με μερικούς ανθρώπους που σήμερα δεν αναγνωρίζω.

Η φωτογραφία είναι «κλεμμένη» από το site της Πειραματικής σκηνής. Ελπίζω να μου το επιτρέπουν.

Under my thumb Δεκέμβριος 3, 2011

Posted by argos in Άτιμη Κοινωνία, Politics, Thessaloniki.
comments closed

Μαθαίνω από Ελλάδα, ότι η καγκελάριος της χώρας που μένω όρισε τον υφυπουργό Εργασίας, Χανς Γιόαχιμ Φούχτελ ως «εντεταλμένο της Ελληνογερμανικής Συνέλευσης» και μάλιστα με έδρα την Θεσσαλονίκη (επιτέλους γίναμε πρωτεύουσα). Από την ίδια πηγή μαθαίνω ότι ο κύριος Hans-Joachim Fuchtel έχει μια ιδαιτερότητα σε ότι αφορά στο επίθετό του.

Χρησιμοποιείται σε μία έκφραση που στα γερμανικά είναι κάπως έτσι «unter jemandes Fuchtel stehen» που στα αγγλικά μεταφράζεται περίπου με τον τίτλο του post.

Πόσο πιο ταιριαστό θα μπορούσε να είναι το να έχει τοποτηρητή τον αντίχειρα με τον οποίο πιέζεις μια χώρα;

Ευχαριστώ Γιώργο για το δωρεάν μάθημα γερμανικών.

Δεν ξεχνουν Νοέμβριος 12, 2011

Posted by argos in emigration, Άτιμη Κοινωνία, Thessaloniki.
comments closed

image

Η «Νύχτα των Κρυστάλλων» του 1938 δεν ξεχνιέται στην Γερμανία, 73 χρόνια μετα. Ακόμα και στα μικρά χωριά οι κάτοικοι θυμούνται για να μην την επαναλάβουν.
Στην Θεσσαλονίκη προτιμούν να ξεχνάνε

Υ.Γ. Τα links    μετά τις 26/11 που θα έχω κανονικό Ιντερνετ και οχι μόνο στο κινητό

Γκέτο Μαΐου 19, 2011

Posted by argos in Άτιμη Κοινωνία, personal, Politics, Thessaloniki.
comments closed

Αρχές δεκαετίας  90, νομίζω επί Μητσοτάκη, έχοντας καταρρεύσει ο υπαρκτός, ένας είναι ο υπαρκτός, άρχισαν να καταφτάνουν κατά χιλιάδες, μια νέα ράτσα ανθρω΄πων τότε, με το γενικό χαρακτηριστικό «Ρωσσοπόντιοι». Παράλληλα είχαν αρχίσει να εισρρέουν στηνχώρα, από τα τρύπια σύνορα και μια επίσης καινούργια ράτσα με πιο νορμάλ όνομα, οι «Αλβανοί».

Η καταπληκτική κυβέρνηση σκέφτηκε και έστησε, όχι απαραίτητα την ίδια στιγμή, δυο σχέδια. Το ένα ήθελε να ανοίξουμε τα παροπλισμένα στρατόπεδα στα σύνορα με την Αλβανία και να τα κάνουμε στρατόπεδα συγκέντρωσης των λαθρομεταναστών. Το άλλο, επειδή ήταν δικοί μας, ήθελα να χτίσουμε ένα νέο χωριό στις Σάππες της Ροδόπης για να εγκαταστασταθούν οι πόντιοι αδελφοί από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Απέτυχαν και τα δυο χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι κάποιοι δεν κερδίσανε από αυτές τις μπίζνες.

(περισσότερα…)

RIP Πουλιάδης Μαρτίου 1, 2011

Posted by argos in μνήμες, Life, Thessaloniki.
comments closed

Για όσους δεν ξυπνήσανε και βρήκανε έτοιμη την αγορά της πληροφορικής της χώρας, ο Πουλιάδης & Συνεργάτες ήταν κάτι παραπάνω από τον κολοσσό της δεκαετίας του ’90. Οι μεγαλύτερες αντιπροσωπείες και πάνω από όλα το TI-99/4A.

Δεν ήταν εύκολος άνθρωπος αλλά ζούσε κυριολεκτικά μέσα στην επιχείρησή του. Άνθρωποι που τον ξέρανε λέγανε ότι το οργανόγραμμά του ήταν τύπου τσατσάρα. αυτός και όλοι οι άλλοι από κάτω να τους ελέγχει. Στην καλή εποχή ο όμιλος Πουλιάδη ξεπερνούσε τις 70 εταιρίες. καλή εποχή που από το 2004 και μετά πήρε την κάτω βόλτα μέχρι που ουσιαστικά διαλύθηκε.

Η φωτογραφία από το Voria.gr

Αν δεν κάνω λάθος η καταγωγή του ήταν από την Βλάστη.

Το αφιέρωμα της Ναυτεμπορικής δεν είναι και το πιο αντιπροσωπευτικό για τον επιχειρηματία.

Salonica’s walls Φεβρουαρίου 28, 2011

Posted by argos in Life, Thessaloniki.
comments closed

Κρίση Φεβρουαρίου 21, 2011

Posted by argos in Άτιμη Κοινωνία, Politics, Thessaloniki.
comments closed

Αφημένο στα παρμπρίζ των αυτοκινήτων στο κέντρο. Τι μου θυμίζει άραγε;

Το τρομερό βέβαια ήταν ότι το είχαν αφήσει και εδώ.

Ποιός πληρώνει τον βαρκάρη; Φεβρουαρίου 2, 2011

Posted by argos in Άτιμη Κοινωνία, Politics, Thessaloniki.
comments closed

Από το ελικόπτερο... μέσω paokantifa4

Μάλλον οι ίδιοι ηλίθιοι που δεν καταλαβαίνει ο άλλος

«Το ελικόπτερο της ΕΛ.ΑΣ έχει να εμφανιστεί από το 2003»

«Το ελικόπτερο της Αστυνομίας είχε πετάξει πάνω από τη Θεσσαλονίκη μόνο στη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής το 2003», καθώς επίσης και πως «ο υπαρχηγός της ΕΛ.ΑΣ έρχεται στη Θεσσαλονίκη μόνο την ημέρα άφιξης του Πρωθυπουργού» έλεγαν μεταξύ άλλων, όσοι βρέθηκαν το απόγευμα της Τρίτης στο γήπεδο της Τούμπας, δείγμα του κλίματος που επικρατεί στη συμπρωτεύουσα. Άπαντες συζητούσαν ασφαλώς την παρουσία 1.700 Αστυνομικών έξω από την Τούμπα ή ακόμη το κενό διάστημα των 200 μέτρων που θα υπάρχει, προς αποφυγήν προσέγγισης του γηπέδου από κάθε ανεπιθύμητο πρόσωπο.