Η καταστροφή της γερμανικής κοινωνίας

Η πιο ακατάλληλη στιγμή να δημοσιεύσει κάποιος ένα άρθρο για εκλογές σε μια τριτη χώρα είναι όταν γίνονται εκλογές στην Ελλάδα. Εδώ που τα λέμε κάθε στιγμή είναι ακατάλληλη μια και ως γνωστόν ο κόσμος γυρίζει γύρω από την Ελλάδα και τους Έλληνες. Όπως και να έχει το παρακάτω άρθρο έχει μεγαλύτερη σημασία. ως καταγραφή, για μένα τον ίδιο παρά ίσως για άλλους στην Ελλάδα.

Οι ευρωεκλογές τελείωσαν, σήμερα που μεταφέρονται οι σκέψεις μου στο blog έχει περάσει μήνας, στην Ευρώπη πήγαν ιδιαίτερα καλά τα ακροδεξιά μορφώματα και οι Πράσινοι. Στην Ελλάδα με το πιο ισχυρό κίνημα «Η πατρίδα μας η Ευρώπη», παίζει να ήταν η μόνη χώρα που οι ευρωεκλογές γίνανε με όρους εθνικών εκλογών. Για την ακρίβεια τα σημερινά μεγάλα κόμματα περάσανε την λογική ότι οι ευρωεκλογές είναι μια ευκαιρία να δείξουν την επιδοκιμασία τους ή την αποδοκιμασία τους στην κυβέρνηση. Αυτό το κομμάτι πέτυχε με το να αποτύχει ή όλη επιλογή υποψηφίων για το ευρωκοινοβούλιο και κάπως έτσι οδηγούμαστε σε ψηφοφορίες άρθρων όπως το 13/17 για τα πνευματικά δικαιώματα…

Συνέχεια ανάγνωσης «Η καταστροφή της γερμανικής κοινωνίας»

Ρασούλης

Το ΣΚ οι εφημερίδες ΒΗΜΑ και ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ κυκλοφορήσανε με cd του Ρασούλη. Αυτό προκάλεσε και την αντίδραση της κόρης του Ρασούλη η οποία έστειλε την παρακάτω διαμαρτυρία :

 

Αθήνα 19/3/2011
ΠΡΟΣ ΟΛΑ ΤΑ Μ.Μ.Ε.

Θα παρακαλούσα να γνωστοποιήσετε τα εξής:

Τα δύο CD τα οποία θα δοθούν αυτή την Κυριακή 20 Μαρτίου από τις εφημερίδες «ΤΟ ΒΗΜΑ» και το «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» (και τα οποία είναι αντίστοιχα: «Η Εκδίκηση της Γυφτιάς» και το « Πότε Βούδας πότε Κούδας») δίνονται χωρίς την ηθική συγκατάθεση των νόμιμων κληρονόμων και υπευθύνων για τη διαχείρηση του πνευματικού και καλλιτεχνικού έργου του Μανώλη Ρασούλη.

Ασκώντας το ηθικό δικαίωμα για λογαριασμό του πατέρα μου και σεβόμενη τη μνήμη, τις πεποιθήσεις, τις αρχές του και την προσωπικότητά του, θεωρώ αυτήν τη βιαστική κυκλοφορία από τις δισκογραφικές εταιρείες με προφανή σκοπό το εμπορικό κέρδος, ως θίγουσα την τιμή και την υπόληψη τόσο τη δική μου ως ασκούσα το ηθικό δικαίωμα του πατέρα μου, όσο και τη μνήμη ενός ανθρώπου που όλη του η πορεία και η φιλοσοφία είχε ως σκοπό την προαγωγή του Πολιτισμού και όχι το κέρδος.

Είναι γνωστό ότι η δισκογραφία περνάει μεγάλη κρίση τα τελευταία χρόνια. Ο Μανώλης Ρασούλης είναι αυτός που τελικά θα την βγάλει από την κρίση; Δεν περίμεναν ούτε να περάσουνε μερικά εικοσιτετράωρα από τον θάνατο και την ταφή του για να βγάλουν ξανά στην επιφάνεια ένα υλικό που κάλλιστα θα μπορούσαν να είχαν βγάλει όσο ζούσε. Ουδείς επικοινώνησε μαζί μου και βεβαίως καμία άδεια δεν δόθηκε από εμένα ως προς το ηθικό πλαίσιο και στοιχείο αυτής της επανακυκλοφορίας, ειδικά κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες οδύνης για μένα προσωπικά και γενικότερα για την οικογένεια του Μανώλη Ρασούλη.

Μία ειδικότερη απρέπεια είναι ότι το CD  της εφημερίδας «ΤΟ ΒΗΜΑ» δίνεται σε  ταυτόχρονη κυκλοφορία με κάποιο άλλο CD  του Γιώργου Νταλάρα, ο οποίος είχε σύρει τον Μανώλη Ρασούλη αρκετές φορές στα δικαστήρια.

Δυστυχώς πληροφορήθηκα τυχαία σήμερα, Σάββατο 19 του μηνός, ότι πρόκειται να γίνουν όλα αυτά που προανέφερα και λόγω χρόνου δεν μπόρεσα να εμποδίσω την κυκλοφορία των CD.

Εκφράζω την απογοήτευση και τη λύπη μου για την ασέβεια με την οποία αντιμετωπίζουν κάποιοι το καλλιτεχνικό έργο του πατέρα μου.

Ευχαριστώ πολύ,
Ναταλία Ρασούλη

 

Εγώ από την άλλη προτιμώ να θυμάμαι τον Ρασούλη με το κείμενο του Πετεφρή στον Αγγελιοφόρο.

Wordcamp Θεσσαλονίκη

Ο κωλόφαρδος κερδίζει το δώρο παρ' ότι ήταν εκτός αίθουσας

Για μένα το Wordcamp δεν είχε κανένα ενδιαφέρον, τεχνικό. Όχι γιατί δεν ήταν καλό ή δεν ικανοποίησε τις απαιτήσεις μου, αλλά γιατί η δική μου ανάγκη να βρεθώ στον χώρο είχε να κάνει πιο πολύ με το να υποστηρίξω με όποιο τρόπο μπορούσα, την προσπάθεια μερικών «πιτσιρικάδων» να φέρουν κάτι διαφορετικό στην πόλη, να εκφραστούνε μέσα από αυτό που ασχολούνται.

Η εκδήλωση, πέτυχε απόλυτα. Πέτυχε όχι γιατί ήταν άρτια οργανωμένη, είχε αρκετά προβλήματα, κυρίως χώρου, αλλά γιατί αυτοί οι «πιτσιρικάδες καταφέρανε αξιοπρεπώς να μαζέψουνε καμιά εκατοστή άτομα για ένα τόσο ειδικό θέμα. Πέτυχε γιατί ούτε παρόμοια εμπειρια είχανε αλλά ούτε και τα μέσα, οικονομικά κυρίως, για να κάνουν κάτι μεγαλύτερο. Πέτυχε γιατί ακόμα και τα μισά από όσα διαπίστωσα, να είχαν καταφέρει πάλι επιτυχημένη θα χαρακτηριζότανε η εκδήλωση. Μπράβο ρε μάγγες.

Όπως είπε και ο Γιάννης ο Κωσταντακόπουλος στην παρουσίασή του ( η απόδοση είναι ελεύθερη), μετά την αποτυχία του Opencoffee στην Θεσσαλονίκη, η προσπάθεια των παιδιών είναι πολύ σημαντική για το μέλλον αυτής της κοινότητας. Δεν χρειάζεται να γίνει άλλο Wordcamp, κατά την γνώμη μου, αρκεί να εξελιχθεί το Opentsipouro σε κάτι πιο δυνατό. Μπορεί μια και οργανώνεται από ανθρώπους της πόλης που προσπαθούν εδώ και όχι εξ’ αποστάσεως και όποτε βολέψει το πρόγραμμά τους.

Λεπτομέρειες για την ουσία μπορείτε να διαβάσετε στους  Γιάννη Κωνσταντακόπουλο , Γεράσιμο Τσιάμαλο , Βασίλη Μαστοροστέργιου και Πάνου Οικονομάκη.Τον insideabox δεν τον βάζω μια και έκανε την πιο τεμπέλικη αποτίμηση, αλλά και την πιο ζωντανή παρουσίαση.

Η φωτογραφία εδώ από τον Αστέρη στο flickr

Teacherdude

Τον Graig τον γνώρισα από το blog του, πρώτα, εκτιμώντας τι φωτογραφίες του. Σχεδόν αμέσως, τον Σεπτέμβριο του 2007, και ενώ δούλευα στην «Μακεδονία», ένας πολλά υποσχόμενος νέος δημοσιογράφος, ο Κώστας Κουκουμάκας, με ενημέρωσε ότι στην διάρκεια πορείας για την έκθεση, αστυνομικοί ξυλοκοπήσανε έναν Άγγλο bolgger-φωτογράφο. Μιλώντας του έδωσα τα στοιχεία (τα διαδικτυακά) του ανθρώπου και ο Κώστας του πήρε συνέντευξη.

Την επόμενη φορά, δεν θυμάμαι ποιά ήταν, βρεθήκαμε σε μια πορεία, γνωριστήκαμε και από τότε βρισκόμαστε σχεδόν σε κάθε πορεία μαζί. Τον Δεκέμβρη του 2008 η κοπελιά μου νόμισε ότι τα είχαμε, τόσο συχνά που βρισκόμασταν. Ο Graig γινόταν κάθε μέρα και καλύτερος, ανοίγοντας περισσότερο τα φτερά του και στην δημοσιογραφία, γράφοντας για το Now public αλλά και άλλες πλατφόρμες δημοσιογραφίας των πολιτών, στα αγγλικά. Την εποχή που η «Μακεδονία» ξεκινούσε το καινούργιο περιοδικό της το live!, τον έφερα σε επαφή με τον αρχισυντάκτη του, προκειμένου να έχει ένα φωτογραφικό σχόλιο κάθε βδομάδα.

Σε άλλες πόλεις/χώρες οι τοπικές εφημερίδες θα διαγκωνίζονταν ποιά θα τον χρησιμοποιήσει. Εδώ απλά δεν έχουν κονδύλια και μερικές δεν έχουν και γούστο. Δυο χρόνια και πολλές πορείες, με ακόμα περισσότερες φωτογραφίες ο Teacherdude έγινε καλύτερος, ενώ το ελληνικό κράτος εδειξε, για ακόμη μια φορά, πόσο κράτος δικαίου είναι.

Ο ξυλοδαρμός ενός πολίτη της Ευρωπαϊκής ένωσης από ΜΑΤατζήδες, επειδή φωτογράφιζε σε δημόσιο χώρο, είναι αποδεκτός από τις δικαστικές αρχές. Ορισμένες από τις γελοιότητες που υιοθέτησαν οι δικαστικές αρχές για να απορρίψουν την μήνυση του Craig, αλλά και η απάντηση του, ακολουθούν ελεύθερα μεταφρασμένες από το αρχικό κείμενο :

  • Προσπαθούσε να ξεφύγει ύστερα από επανειλλημένες εκκλήσεις των αστυνομικών για να σταματήσει και να απαντήσει στις ερωτήσεις τους. Πως το έκανε αυτό έχοντας  φωτογραφίσει τους διώκτες του, το εξετάζει ο Μώλντερ με την Σκάλυ.
  • Οι υποτιθέμενοι τραυματισμοί του προκλήθηκαν γιατί σκόνταψε και έπεσε πάνω σε έναν αστυνομικό που τον κυνηγούσε (προς τα πίσω έτρεχε;) παρ’ ότι είχαν πιστοποιηθεί από ιατροδικαστή.
  • Σύμφωνα με την δικαιοσύνη, δεν παρείχε αποδείξεις ότι έπαθε κάτι παραπάνω από μερικές γρατζουνιές και μόλωπες και ότι δεν έδωσε ακτινογραφίες. Αγνοήσανε τις ακτινογραφίες από τον Άγιο Πάυλο (από την άλλη δεν καταλαβαίνω, αν ρίξω σε ένα μπάτσο μερικές σφαλιάρες και δεν του σπάσω τίποτα αθωώνομαι;).

Όταν αφήνεις τους μπάτσους στα μικρά, τρέχεις μετά να συμμαζέψεις καταστάσεις Ζαρτινιέρας και Γρηγορόπουλου. Την επόμενη φορά θα ξέρουμε ότι φταίχτες δεν είναι μόνο όσοι έχουν πατήσει την σκανδάλη ή έχουν βιαιοπραγήσει κατά πολιτών αλλά και αυτοί που τους το επέτρεψαν.

Υ.Γ. Αν δεν βλέπετε φωτογραφία είναι γιατί οι δικές του έχουν να πουν περισσότερα από τις δικές μου

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑