Pilion wanderung

Υπάρχουν μικρές θαυματουργές κοινότητες ανθρώπων γύρων μας και δεν τις ξέρουμε. Τα τελευταία χρόνια είχα την τύχη να γνωρίσω αρκετές τέτοιες κοινότητες που προσπαθούν να ακολουθήσουν ένα άλλο μονοπάτι από το κλασικό που ξέρουμε. Αυτό το Σαββατοκύρικαο είχα την ευκαιρία, να ζήσως για λίγο, μέσα σε μια διαφορετική κοινότητα ανθρώπων, στο Μούρεσι στο Πήλιο.

Βρέθηκα μαζί με περίπου 20 Γερμανούς που ζούνε στην περιοχή, είτε μόνιμα είτε τον μισό περίπου χρόνο.

Φιλοξενήθηκα από το Uwe έναν πολύ ζωντανό άνθρωπο, παρ’ όλα τα 74 χρόνια του.

Δυο φορές το χρόνο ο Uwe μαζεύει όσους από τους γνωστούς του θέλουν και τους οδηγεί σε μια τρίωρη διαδρομή στο Πήλιο, που γνωρίζει από το 1962.

Η διαδρομή δεν είναι πάντα η ίδια. Αυτή τη φορά ξεκινήσαμε από την Νταμούχαρη και καταλήξαμε στην Φακίστρα. Καταπληκτική διαδρομή, κουραστική αλλά και τόσο αναζωογονητική.

Στην επιστροφή στη Νταμούχαρη, προχωρήσαμε στο Plan B που ζητούσα από την αρχή. Στα τσίπουρα. Όμως ακόμα και εκεί υπήρξε η γερμανική παραλλαγή.

Αφού φάγαμε, ο Κλέμενς μας διάβασε με ιδιαίτερο τρόπο αποσπάσματα βιβλίων που είχαν να κάνουν με το φαί και το ποτό.

Δεν κατάλαβα μια, αλλά τον χάρηκα τον μπαγάσα.

Η Γιουτα, αγρότισσα του Πηλίου με τον γιο της, που κάνει διακοπές από τις σπουδές του για να γίνει εκπαιδευτής καταδύσεων για 7 μήνες στην Ταϊλάνδη, ο Ντίτερ με την γυναίκα του, συνταξιούχοι αρχιτέκτονες, η Ντάγκμαρ (δόξα της ημέρας) δραστήρια πρόεδρος πολιτιστικού συλλόγου στην περιοχή, η Κάτριν από θεσσαλονίκη που ήταν άψογη οδηγός αλλά και οι υπόλοιποι μου δείξανε τι χάνω με το να έχω γίνει παιδί της πόλης, έχοντας ξεχάσει τα παιδικά μου χρόνια στα χωριά των παπούδων μου.

Αφού φάγαμε,όχι σαν Έλληνες, ανεβήκαμε στο Μούρεσι για καφέ και παιχνίδι στο σπίτι του Uwe. Το παιχνίδι ήταν και αυτό διαφορετικό.

Παρ’ ότι το σώμα μου πονάει, αδημονώ να έρθει η άνοιξη για την επόμενη πορεία.

Περισσότερες φωτογραφίες εδώ. Μερικά video εδώ (1, 2, 3, 4)

Κάτω από το χαλί

Και ενώ στην Γερμανία έχουν ξεκινήσει ένα πρόγραμμα αποθήκευσης CO2 κάτω από την γη, για να σωθούμε από το φαινόμενο του Θερμοκηπίου, το Wired προτείνει λύσεις που πονάνε, αν το μόνο που μας νοιάζει είναι η μείωση των εκπομπών του διοξειδίου του άνθρακα

Ένας αιώνας μετά

Η ιστορία της Tunguska στοίχειωνε τα παιδικά μου χρόνια. Οι αναζητήσεις, τα σοβαρά βιβλία αλλά και τα βιβλία της παραφιλολογίας των περίεργων φαινομένων, κάνανε πάντα αναφορά στην περίπτωση της Tunguska. Τι για Ufo που έπεσε, έχω διαβάσει, τι κάτι παπαριές για αντιύλη δεν λέγεται.

Ποτέ δεν συνδύασα ότι στα 100χρονα του γεγονότος θα ήμουν ζωντανός.

Soylent Green

Δεν είμαι ειδήμονας, απλά θα χρησιμοποιήσω την μνήμη μου. Οι αγροτικές εργασίες δεν έιναι το φόρτε μου μια και η ενασχόλησή μου ήταν περιστασιακή. Τρεις φορές τρύγος στο αμπέλι του συγχωρεμένου παππού μου, κάψιμο καλαμιών αρχές Σεπτεμβρίου και τσουβάλιασμα κριθάρι μια φορά.

Οι παιδικές μου μνήμες θέλουν τον αγρότη να σηκώνεται από τα άγρια χαράματα για να πάει στο χωράφι να κάνει ότι δουλειά έχει, και να γυρνάει κατάκοπος το μεσημέρι. Το δέρμα του άγριο από τα σημάδια της φύσης, αέρας, ήλιος. Για τον αδελφό μου και μένα το να βοηθήσουμε τον παππού ήταν εκδρομή ποτέ όμως ούτε για μαι φορά δεν σκεφτήκαμε ότι θέλαμε να κάνουμε ότι και αυτός όταν μεγαλώσουμε.

Τα χρόνια πέρασαν και μπήκαμε στην τότε ΕΟΚ. Βγαίναν στις τηλέοράσεις μας λέγανε ότι πρέπει να έχουμε ποσοστώσεις στις παραγωγές, δεν καταλάβαινα Χριστό τότε, πρέπει να θάβουμε την υπερπαραγωγή μας σε φρούτα, να αλλάξουμε καλλιέργειες, να πάψουμε να είμαστε αγρότες. Πάψαμε. Ο παπούς μου πέθανε και στην θέση του δεν πήγε κανείς. Τα χωράφια εγκατελειμένα γεμάτα αγριάδα και κάποια από αυτά πουλημένα.

Και ο αγροτικός πληθυσμός μειώθηκε. Αφού μειώθηκε και γέρασε, και ο κόσμος άρχισε να φεύγει σε ένα δεύτερο κύμα μετανάστευσης, αποφασίσανε να δώσουνε κίνητρα για να παραμείνουνε στα χωριά τους, ανακατεύοντας και τουρισμό μαζί. Αποτέλεσμα, όσοι μείνανε ξεδιαλύνανε από τα μικτά κίνητρα τον τουρισμό και κρατήσανε μόνο αυτόν.

Αυτή ήταν η δική μου μικρή εμπειρία από τα της αγροτιάς.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα γίνεται τρομερός ντόρος γύρω από την έλλειψη και το κόστος των τροφίμων και μάλιστα τροφίμων όπως το ρύζι. Η επίσημη δικαιολογία ήταν ότι φταίνε που γυρίσανε στην παραγωγή βιοκαυσίμων, ενεργειακών φυτών, και το ότι οι Ινδοί και οι Κινέζοι είπανε να φάνε και δεύτερη μερίδα. Τολμώ να πω ότι το έχαψα, δεν είχα και λόγο να μην το χάψω.

Αυτά ως την στιγμή που ψάχνοντας για το θέμα έπεσα σε ένα άρθρο του The Nation με τίτλο Manufacturing a Food Crisis. Εκεί ο αρθρογράφος Walden Bello περιγράφει και μια άλλη παράμετρο της κρίσης που έχει μαζέψει  στην Ρώμη τον ΟΗΕ.

Σε κάθε περίπτωση το αποτέλεσμα είναι ίδιο, άσχετα με τις αιτίες που το δημιούργησαν. Αυτό που έχει σημασία είναι πως αντιμετωπίζονται. Πάντως όχι με μέτρα σαν του κ. Φώλια, και φυσικά ούτε σαν και αυτά της ομότιτλης με το post ταινίας.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑