jump to navigation

Ήταν φίλος μου Αυγούστου 8, 2013

Posted by argos in Χωρίς κατηγορία.
Tags:
trackback

Δεν έχω αισθανθεί χειρότερα διαβάζοντας το εντελώς απρόσωπο «45χρονος πνίγηκε» και πιο μπροστά «45χρονος αγνοείται στην Σκύρο». Για τα διάφορα blog ήταν ένας 45χρονος με μια ορφανή από μητέρα κόρη που πνίγηκε αφού την έσωσε.

dimos

Για μένα ήταν ο άνθρωπος που γνώρισα πριν από περίπου 15 χρόνια από τον φίλο του και συνέταιρό μου, Βασίλη. Ήταν ο άνθρωπος που αγάπησε μια Αγγλίδα στην Σκύρο. Ο άνθρωπος που παντρεύτηκε αυτή την Αγγλίδα στην Σκύρο. Ο άνθρωπος που αγάπησε και παντρεύτηκε την Rosie, στην Σκύρο. Ο άνθρωπος που αγάπησε, παντρεύτηκε και πέθανε στην Σκύρο. Ο άνθρωπος που δούλεψε μαζί μου 3 χρόνια σαν υπάλληλος, σαν συνέταιρος αλλά πάνω από όλα σαν φίλος. Ο άνθρωπος που ζήτησε το γραφείο μου για να κάνει μαθήματα Ρέϊκι με την γυναίκα του και μια τύπισσα από την Ουγγαρία. Ο άνθρωπος είχε χιλιάδες εναλλακτικές ανησυχίες και αναζητήσεις. Ο άνθρωπος που κορόϊδευα για τις εναλλακτικές τους ανησυχίες και μου έλεγε «άστα αυτά, και συ εναλλακτικός είσαι και δεν το ξέρεις». Ο άνθρωπος που μου γνώρισε τον Αντρέα. Ο συνάδελφος της Σοφίας και του Αλέξη. Ο διαλυμμένος σύντροφος κατά την διάρκεια της κηδείας της αγαπημένης γυναίκας του που δεν ήθελε να την θάψει αλλά δεν μπορούσε και να την κάψει, όπως ήταν η επιθυμία της, στην Ελλάδα.

Ήταν ο άνθρωπος που το 2007 όταν άδειασε μια θέση στην εφημερίδα «Μακεδονία», στο τμήμα μου, του είπα «δεν είναι αξιοζήλευτη θέση, δεν έχει καμία προοπτική, αλλά τουλάχιστον μας πληρώνουν, θα έρθεις;», ήταν ο άνθρωπος με το πολύ υψηλό IQ που δεν είχε φιλοδοξίες για καριέρα, ο άνθρωπος που του έφθανε ο μισθός του για να συντηρεί αυτόν και την κόρη του και παράλληλα να ασχολείται με τα δικά του. Ο άνθρωπος που στον ελεύθερο χρόνο του έπαιζε σκάκι με κολλητό του φίλο ή ήταν σε όμιλο όπου κάνανε αγώνες Σκράμπλ. Ήταν ο άνθρωπος που κάπνιζε το τσιγάρο και μπορούσε πολύ ήρεμα να αντιμετώπίσει την κάθε παπαριά στην δουλειά. Ήταν ο άνθρωπος που μας έφερνε την κόρη του στην δουλειά και την κοιτούσε όλο αγάπη και περηφάνεια. Του θύμιζε την γυναίκα του, ήταν κομμάτι δικό του. Ήταν ο άνθρωπος που το 2010 παράτησε την Μακεδονία και πήγε στην Σκύρο να δουλέψει σε μια φάρμα με άλογα, για ένα πιάτο φαί γι αυτόν και την κόρη του και στέγη. Ήταν ο άνθρωπος για τον οποίο χτες με ρώτησε η Χριστίνα «Έμαθες για τον Δήμο; Χάθηκε στην Θάλασσα». Ήταν ο άνθρωπος για τον οποίο έκλαψα όσο είχα κλάψει και για τον Χρήστο πριν κοντά 11 χρόνια. Ήταν ο άνθρωπος με τις χιλιάδες ανησυχίες αλλά ταυτόχρονα και μια μοναδική ηρεμία.

Ήταν ο άνθρωπος που μου έμαθε τον Antony & the Johnsons και τους CocoRosie.

Ήταν φίλος μου

Σχόλια

1. messed up - Αυγούστου 8, 2013

Δεν έχω λόγια, πραγματικά
Ο Δήμος ήταν ένας από εκείνους τους ανθρώπους που σου δίνουν μια σιγουριά για την ανθρώπινη φύση, απλά και μόνο επειδή υπάρχουν
Δεν έχω λόγια, έχω καταστραφεί από χθες

2. messed up - Αυγούστου 8, 2013

Reblogged this on mESSED uP mARIONETTE and commented:
Ο Δήμος είχε εκείνη την εσωτερική ηρεμία που απλώνεται στον χώρο, και ένα χαμόγελο που ξεκινούσε από βαθιά μέσα του και έλεγες πως δεν θα χαθεί ποτέ. Η Ιουλιέττα του, ένα υπέροχο πλάσμα, κοινωνικό, χαρούμενο, την έφερνε στη δουλειά και έλαμπε… Όλες οι σκέψεις τώρα στην οικογένειά του, και στη μικρή του. Δεν υπάρχουν λόγια για αυτήν την τραγωδία

3. exiled - Αυγούστου 8, 2013

Όχι ρε γαμώτο!

4. anna - Αυγούστου 9, 2013

krima adikia

5. ajax19 - Αυγούστου 9, 2013

φιλε με συγκινησες, ειμαι ξαδερφος του… τι να πω….

6. HRENA - Σεπτεμβρίου 4, 2013

«Ο άνθρωπος είχε χιλιάδες εναλλακτικές ανησυχίες και αναζητήσεις»

ειμαι η αδερφη του νονου της ιουλιεττας που επισης μας αφησε για «αλλους κοσμους» πριν 5 μηνες…😥


Sorry comments are closed for this entry

Αρέσει σε %d bloggers: