jump to navigation

if you work like a horse, you have to eat like a horse Ιουλίου 18, 2013

Posted by argos in emigration, Άτιμη Κοινωνία, Life.
Tags: ,
trackback

Στις 25 του Απρίλη έφτασα, ημέρα Πέμπτη. Την Παρασκευή26, έπιασα δουλειά από τις 06. Υπόσχεση που τηρήθηκε. “Αν έρθεις στο τέλος Απρίλη, ανοίγει η δουλειά και θα σε βολέψω απ’ την επόμενη μέρα”

Δέκατη έβδομη μέρα. Συγκάτοικος σε σπίτι Ελλήνων μεταναστών στην Tumba, 35 χλμ περίπου στα νότια της Στοκχόλμης. Είχαμε πει για ενοίκιο 2.500:-, αλλά δεν είχαμε μιλήσει για διθέσιο δερμάτινο καναπέ στο σαλόνι του σπιτιού, χωρίς συρτάρι ή ντουλάπι.     Την πρώτη φορά που βγήκα απ’ την τουαλέτα, η μάνα του μ’ άρπαξε απ’ τα μούτρα: «Εγώ δεν είμαι δούλα εδώ μέσα κανενός, είπε, να καθαρίζω μόνη μου τα πάντα. Κάθε βδομάδα έχουμε γενική καθαριότητα. Τη μια βδομάδα εγώ, την επόμενη εσύ. Και τουαλέτα, και μπάνιο, και μπαλκόνι, και κουζίνα. Αυτό το Σαββατοκύριακο είναι η σειρά σου», μου είπε σε προστακτικό τόνο. Αυτό ήταν. Την Κυριακή απόγευμα έκανα γενική καθαριότητα, αλλά στην τουαλέτα δεν ξαναμπήκα. Χρησιμοποίησα τις λιγοστές φορές που είχα την ανάγκη της, μια κάτω στο υπόγειο της οικοδομής  κοινόχρηστη, δίπλα στα πλυντήρια. Μπάνιο δυο φορές τις πρώτες 17 ημέρες, κι αυτές στο γραφείο της εταιρείας που εργάζομαι, τοπικό πλύσιμο σε όρθια ντουζιέρα.

Με τον Νίκο γνωριστήκαμε σε μια εκδήλωση κοινού φίλου μας στην Θεσσαλονίκη. Σχετικά πρόσφατα. Λεπτός νευρώδης μου έκανε από την πρώτη στιγμή εντύπωση κυρίως γι αυτά που έλεγε. Η εκδήλωση αυτή δεν επαναλήφθηκε αλλά γίναμε διαδικτυακοί φίλοι και ώσπου να φύγω από την Ελλάδα τον πέτυχα 2-3 φορές ακόμη. Δεν είχα ιδέα, εκτός από το ονοματεπώνυμό του. Τα περισσότερα γι αυτόν τα έμαθα διαβάζοντας το Blog του και κυρίως τα τελευταία του Post κάτω από την κατηγορία «φάκιν’ κάντρυ», Κάποια μου τα είπε ο ίδιος σε δικτυακή συνομιλία που είχαμε.

Κατεβαίνω πολύ βιαστικά, η ώρα κοντεύει 06:00, ανεβαίνω στην επιφάνεια και μετά από 5 λεπτά γρήγορο περπάτημα είμαι στην εταιρεία. Ν’ αλλάξεις ρούχα και να φύγεις για να φέρεις απ’ την parkera το αυτοκίνητο. Παίρνεις το χαρτί προγραμματισμού της ημέρας, απ’ το συρτάρι που γράφει τα’ όνομά σου, και διαβάζεις περπατώντας το πρόγραμμα. Στις 06:15 βρίσκεσαι έξω απ’ την εταιρεία με το φορτηγό να δουλεύει, και ο σημερινός συνεργάτης σου, έχει ετοιμάσει τη μάνικα για ανεφοδιασμό του ειδικού καθαριστικού νερού. Όση  ώρα εκείνος πραγματοποιεί τον ανεφοδιασμό, εσύ φορτώνεις τα εργαλεία που θα χρειαστούν κατά την διάρκεια  της ημέρας στην δουλειά, και κάνεις καφέ φίλτρου για τον δρόμο. Στις 06:30, μια νέα περιπέτεια ξεκινάει.

Ο Νίκος από μικρός δούλεψε στην αγορά των κουφωμάτων. Πέρασε σχεδόν από όλες τις μεγάλες βιομηχανίες της Θεσσαλονίκης, Στα 22 του ήρθε το πρώτο του παιδί, ο γιός του. Στα 27 του η κόρη του.

Κανονικά το τσιγάρο απαγορεύεται μέσα στο αυτοκίνητο, αλλά όλοι, εκτός από έναν μουσουλμάνο Ουζμπέκο και τον Alejandro απ’ το Περού, κάνουν τα στραβά μάτια. Τρεις απ’ τους περίπου δεκαπέντε εργαζόμενους της εταιρείας καπνίζουμε. Εγώ, ένας Ιταλός, κι ένας Αλβανός.

Έχοντας ήδη 17 χρόνια στο επάγγελμα. Με τα τελευταία 2 σαν πωλητής, αποφασίζει να κάνει το 2004 το μεγάλο βήμα. Να ανοίξει δική του εταιρία. Και γιατί να μην  το κάνει άλλωστε; Οι συνθήκες ιδανικές. Ακόμα και για την ίδια την χώρα. Το Euro Cup το πήραμε, Ολυμπιακούς διοργανώναμε, εδώ ως και η Παπαρίζου την επόμενη χρονιά κέρδισε στην Eurovision.

Η δουλειά είναι εξωτερικός καθαρισμός σταθερών υαλοπινάκων. Τα τζάμια στα κτίρια δηλαδή που δεν ανοίγουν. Αυτά που ανοίγουν τα καθαρίζουν τα συνεργεία καθαρισμού από μέσα. […] Δουλεύουμε κυρίως με corrier, ένα καλάθι κρεμασμένο με συρματόσχοινα έξω απ’ το κτίριο, που χωράνε δύο άνθρωποι και ο εξοπλισμός. Ένας απ’ τους δύο είναι και ο χειριστής του, και οι δύο με ειδικές βούρτσες που εκτοξεύουν αυτό το ειδικό νερό που προανέφερα, καθαρίζουν τα τζάμια.[…]“The power of pure water”, γράφουν τα αυτοκίνητα της εταιρείας στη λεζάντα.

Η πραγματική δουλειά βέβαια γίνεται με την börst (βούρτσα), όπου σου βγαίνει η παναγία στο τρίψιμο. Χρησιμοποιούμαι köpling, δίμετρες προεκτάσεις στο αρχικό δίμετρο που έχει η βούρτσα μόνιμα.  Αυτό γίνεται για να λιγοστεύουν όσο γίνεται οι κινήσεις του corrier, έτσι ώστε η δουλειά να είναι ταχύτερη και αποτελεσματικότερη. Ο χρόνος είναι σημαντική παράμετρος, γιατί από αυτόν βγαίνει το κόστος και άρα και το κέρδος της εταιρείας. [..]  Σκληρή και βαριά δουλειά. Όχι τόσο επικίνδυνη, όσο βαριά. Χρειάζεσαι δύναμη αλόγου στα χέρια για να μπορείς να τρίβεις για 10 ή 12 ώρες κάθε μέρα. Δουλειά που εξαντλεί κάθε φυσικό σωματικό πόρο.

Έτυχε αρκετές φορές να δουλέψω μαζί με τον Max. Έναν γιγάντιο 35χρονο Ρώσο απ’ το Kirtsouk, μια πόλη κοντά στον Ειρηνικό. Το Max είναι παρατσούκλι απ’ το φυσικό του μέγεθος. Ένας άνθρωπος με πραγματικά μεγάλες σωματικές και φυσικές δυνάμεις. Τον πειράζουμε την ώρα του φαγητού, γιατί τρώει τις διπλάσιες ποσότητες από οποιονδήποτε άλλο, κι εκείνος απαντάει πάντοτε : “if you work like a horse, you have to eat like a horse”

Όπως μου έγραψε ο ίδιος, αποφάσισε το 2004 να ανοίξει  «…μαγαζί χονδρικής με ρολά, σήτες και γκαραζόπορτες αλουμινίου και PVC (πωλήσεις μόνο σε αλουμινάδες σε όλη την επικράτεια, ήθελα να γίνω και πανελλήνιας εμβέλειας ο μαλάκας)» Βλέπεις μπορεί όλα να πηγαίνανε καλά για την Ελλάδα, αλλά στην ουσία τίποτα δεν πήγαινε καλά. Μπορεί να μην έκανε δουλειά ποτέ με το δημόσιο, αλλά ζούσε σε μια χώρα όπου όλες οι δουλειές ήταν σαν του δημοσίου. Με πληρωμή στο αγελαδοκούρεμα.

Είπαμε, βαριά δουλειά για άντρες με αντοχές και φυσικές δυνάμεις. Η πιο συνηθισμένη ώρα για να σχολάσω είναι μεταξύ 16:00 και 18:00. Έτυχε βέβαια να φύγω και στις 21:00 το βράδυ, αλλά ποτέ πριν τις 16:00. Αυτά ισχύουν και για όλα τα Σάββατα, και για τις περισσότερες  Κυριακές. Βλέπεις εδώ η καλοκαιρία κρατάει λίγο και όλοι προσπαθούν να μην την αφήσουν να πάει χαμένη. Και όσοι έχουν κτίρια που τα τζάμια τους χρειάζονται καθάρισμα, και οι επιχειρηματίες του κλάδου, που μέσα σε έξι μήνες παλεύουν να βγάλουν τα έξοδα μιας ολόκληρης χρονιάς.

Με απλούς υπολογισμούς δουλεύω κάτι παραπάνω από 60 ώρες την εβδομάδα, τις διπλάσιες σχεδόν από έναν πρωτοδιοριζόμενο Σουηδό σε αντίστοιχη θέση. Αυτοί δουλεύουν αυστηρά 35 ώρες ,και ποτέ Σάββατο ή Κυριακή. Αυτός λοιπόν ο πρωτοδιοριζόμενος, νεαρός και ξανθός Σουηδός εισπράττει κάθε μένα περίπου 24.000:-  καθαρά στο χέρι, όταν εγώ δεν μπορώ να φτάσω τις 18.000:-. Δηλαδή εγώ δουλεύω τις διπλάσιες ώρες, σε βαριά και επικίνδυνη δουλειά, για να παίρνω τα 2/3 των χρημάτων που απολαμβάνει εκείνος. […]

[…] Πιάνουν δουλειά γύρω στις 08:00 ή στις 08:30 (όταν εγώ έχω ήδη ξεπεράσει τις 2 πρώτες ώρες ακατάπαυστης, εξαντλητικής, πρωινής εργασίας), και στις 10:00 κάνουν το πρώτο ημίωρο διάλειμμα τους για πρωινό. Πρωινό που μάλιστα τους προσφέρουν οι εταιρείες. Κρουασάν ή κάτι σχετικό, τσάι ή καφές (μαζί με το απαραίτητο τσιγάρο στην αυλή) και ξαναμπαίνουν στο γραφείο στις 10:30. Γύρω στις 12:30 (ανάλογα με την εταιρεία) κάνουν το ωριαίο διάλειμμα τους για λούντς.
Μια σαλάτα κι ένα εμφιαλωμένο νερό, είναι το κυρίαρχο γεύμα για τους περισσότερους. […] Το αξιοπερίεργο είναι ότι κανείς τους δεν κουβαλάει κάποιο ταπεράκι απ’ το σπίτι. Όλοι πηγαίνουν στα μαγαζιά της περιοχής και αγοράζουν lunch. […] Μια ολόκληρη βιομηχανία έχει στηθεί γύρω απ’ το lunch. Μαγαζιά που το βράδυ λειτουργούν ως μπαράκια, το μεσημέρι σερβίρουν lunch […] Ξαναμπαίνουν στο γραφείο μετά από μια ώρα φαγωμένοι, και με όλη εκείνη τη σοβαροφάνεια αυτών που προσπαθούν να πείσουν ότι εργάζονται σκληρά, έτσι ώστε το σύστημα να συνεχίζει να τους καλύπτει οικονομικά. Στις 15:30 – 16:00 αναχωρούν. Ακόμα μια κουραστική επαγγελματικά ημέρα, τέλειωσε με επιτυχία.

Έχει ήδη πάει σε δικό του δωμάτιο σε μια περιοχή με μετανάστες από την Σομαλία και την Λιβερία όπου πληρώνει 400 ευρώ το μήνα. Όπως μου λέει χρειάζεται για τα έξοδά του στην Σουηδία 1000 ευρώ και στέλνει και στην κόρη του που σπουδάζει στην Ελλάδα κι άλλα 700. Ο μισθός του μαζί με τις υπερωρίες είναι  γύρω στα 18000(σουηδικές κορώνες), δηλαδή περίπου 2000 € και το παλεύει.

[…] Καταλαβαίνω ότι η πρώτη εντύπωση που αποτυπώθηκε στο μυαλό μου για τους κατοίκους αυτής της χώρας, δεν ακούγεται και πολύ ελκυστική, και ότι οι απόψεις
μου δεν είναι και οι καλύτερες, αλλά αυτά συνάντησα και με αυτόν τον τρόπο τα είδα. Ελπίζω αυτό να αλλάξει σύντομα προς το καλύτερο […]

Αυτά μάλλον, δεν ανήκουν σε αυτά που σκέφτεται κάποιος, όταν ξεκινάει την περιπέτεια της οικονομικής μετανάστευσης, σε μια τόσο προοδευτική χώρα. Έχω περάσει πολλά μέχρι σήμερα στη ζωή μου, αλλά αυτό είναι πρωτόγνωρο. Μια απίστευτη πρόκληση για το ανθρώπινο σώμα και τις δυνάμεις του (και μάλιστα κάτω από συνθήκες στέρησης), για την ανθρώπινη ψυχολογία που δοκιμάζετε σε ακραίες συνθήκες ύπαρξης-ανυπαρξίας, και για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια που αρκετά συχνά οπισθοχωρεί άτακτα, μπροστά στις ανάγκες επιβίωσης.

Καλώς ήρθατε στην Σουηδία.

Τελειώνοντας την διαδικτυακή κουβέντα μας μου είπε : «Επίσης σημείωσε ότι ποτέ δεν υπήρξα τσιπούρα ιχθυοτροφείου, αλλά πάντοτε ατίθαση ανοιχτής θάλασσας. Δεν με έζησε ποτέ το δημόσιο. Και τέλος θέλω να θυμάσαι ότι είμαι περήφανος Κρητικός και ΠΑΟΚ τσής.»

Κανείς δεν είναι τέλειος Νίκο μου

Σχόλια

1. chtachiaou2013 - Ιουλίου 18, 2013

Το διάβασα κι εγώ πριν μέρες κι έκανα μέρες να συνέλθω…
Ήμασταν συμμαθητές.

Argos - Ιουλίου 18, 2013

καρφώνεσαι, δείχνεις ηλικία🙂
Εγώ από την άλλη Χριστίνα το βρίσκω τελειώς ανθρώπινο και συνάμα ηρωϊκό. Το θεωρώ πολύ πιο σπουδαίο και φυσικά πιο δύσκολο από αυτόν που πάει να σπουδάσει και μένει σε μια χώρα. Αυτός δεν είναι οικονομικός μετανάστης. Οικονομικός μετανάστης είναι ο Νίκος, είμαι εγώ. Εμείς έχουμε αναγκαστεί να φύγουμε. Η άλλη κατηγορία επέλεξε να φύγει με πολύ καλύτερες συνθήκες χωρίς να τους κυνηγάνε χρέη και γενικά υποχρεώσεις. Ιστορίες σαν του Νίκου, του Μπάμπη και όσων βρω και γράψω εδώ, είναι οι ιστορίες της νέας μετανάστευσης

2. messed up - Ιουλίου 18, 2013

Μια μέρα θα γράψεις και τη δική μου ιστορία…

Tom Tziros - Ιουλίου 18, 2013

Μετανάστευσε εσύ και εγώ εδώ είμαι :Ρ


Sorry comments are closed for this entry

Αρέσει σε %d bloggers: