jump to navigation

München Terminal Ιουλίου 15, 2013

Posted by argos in emigration, Άτιμη Κοινωνία.
Tags: ,
trackback

Τον Νοέμβριο του 2012 εμφανίστηκε, δεν θυμάμαι σε ποιο ελληνικό site το είδα εγώ, η μετάφραση ενός άρθρου για τον Έλληνα «Tom Hanks» από την Θεσσαλονίκη, ο οποίος επί  6 μήνες παρέμενε στο αεροδρόμιο του Μονάχου μαζί με την Βουλγάρα γυναίκα του και είχε ήδη, την ώρα του άρθρου, τον γιο της γυναίκας του 5 βδομάδες μαζί στο αεροδρόμιο. Από μια έρευνα που έκανα οι διάφορες ελληνικές πηγές καταλήγουν στο site 6ημέρες, που δεν φαίνεται να υπάρχει πια, και σαν αρθρογράφοι εμφανίζονται οι κυρίες Πόπη Παπαγεωργίου & Γεωργία Βορύλλα. Η πιο παλιά καταχώρηση στο ελληνικό Internet φαίνεται να είναι η αναδημοσίευση από Το Ποντίκι. Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στην Süddeutsche Zeitung στις 28/11/2012.

Η ιστορία έμοιαζε βγαλμένη μέσα από κινηματογραφική ταινία και μάλιστα από συγκεκριμένη ταινία. Από το ‘Terminal».

Ο Αθανάσιος ήταν dj σε ραδιοφωνικό σταθμό της Θεσσαλονίκης και είχε και μαγαζί, club απ ότι λέει το άρθρο. Με το που ζορίσανε οι καιροί πούλησε το μαγαζί και δούλεψε σαν μανάβης. Πριν πέντε χρόνια γνώρισε την γυναίκα του που είχε έρθει από την Βουλγαρία στην Θεσσαλονίκη για δουλειά. Με σπασμένα αγγλικά, ακόμα ένα πρόβλημα η απουσία γνώσης μιας ξένης γλώσσας,  είπε στους δημοσιογράφους της εφημερίδας ότι προσπάθησε τα προηγούμενα 4 χρόνια,  τρεις φορές να έρθει και να βρει δουλειά σαν μάγειρας στην Γερμανία, σε ελληνικά εστιατόρια . Τον Φεβρουάριο του 2012 αποφασίσανε να μείνουνε στο αεροδρόμιο του Μονάχου και να ζούνε μαζεύοντας τα μπουκάλια και παίρνοντας λεφτά από την επιστροφή των άδειων φιάλων. Βέβαια αριθμητικά οι μήνες φαίνεται να είναι 9 και όχι 6 όπως αναφέρει στην αρχή το άρθρο. Ο λόγος που επιλέξανε το αεροδρόμιο του Μονάχου, όπως λέει ο Αθανάσιος στους δημοσιογράφους του άρθρου ήταν «…επειδή εδώ είναι καλύτερα από άλλα αεροδρόμια μαι και μπορείς να μαζεύεις μπουκάλια χωρίς να σε διώχνουν (υπονοεί την ασφάλεια του αεροδρομίου)». Αυτό βέβαια δίνει την εντύπωση ότι το δοκιμάσανε και σε άλλα αεροδρόμια χωρίς επιτυχία, αλλά δυστυχώς οι δημοσιογράφοι δεν ρωτήσανε περισσότερα. Οι εργαζόμενοι του αεροδρομίου δείξανε ανοχή και μάλιστα υπήρξε περιστατικό που τους φέρανε και καλούδια για να φάνε. Τα προβλήματα της διαμονής στο αεροδρόμιο προφανή, δεν υπάρχει ιδιωτικός χώρος και δεν μπορούν να λείψουν και οι τρεις από τις βαλίτσες τους.

Αυτό που ζητούσε ο Αθανάσιος ήτανε μια ευκαιρία, ένα διαμέρισμα να μείνουνε μια και χωρίς διαμέρισμα δεν μπορούσε να έχει εργασία με ασφάλιση και χωρίς εργασία με ασφάλιση δεν μπορούσε να έχει λεφτά για να πληρώσει το νοίκι. O Αθανάσιος δήλωσε στην εφημερίδα ότι σε στέγη αστέγων που πήγαν δεν τους δεχθήκανε λέγοντας ότι δεν δέχονται Βούλγαρους και μίλησε για  ρατσισμό. Στην έρευνα που έκανε η εφημερίδα, οι απαντήσεις που πήρε δεν ήταν ιδιαίτερα καθαρές αν και το τυπικό πρόβλημα, σε ότι αφορά τους πολίτες της ΕΕ και τα κρατικά ιδρύματα, δεν υπάρχει η έννοια του αστέγου στην Γερμανία, μια και θεωρούνε οι αρχές ότι έχουν στέγη στην πατρίδα τους. Οπότε το μόνο που κάνουν είναι να δίνουν ένα εισιτήριο επιστροφής.

Προκειμένου να πάνε από υπηρεσία σε υπηρεσία, για να βρούνε μια λύση, θα έπρεπε να ταξιδέψουν στο κέντρο του Μονάχου, λέει ο Αθανάσιος, και αυτό σημαίνει 20 ευρώ το ημερήσιο εισιτήριο και για τους δυο, το οποίο το εξοικονομούν μαζεύοντας 100 μπουκάλια από τα σκουπίδια. Η Albena περιγράφει στην εφημερίδα ότι για να βγάλει σε οδοντίατρο το δόντι της άφησε το διαβατήριό της, μάζεψε μπουκάλια για να πάρει επιστροφή 95 ευρώ, να πληρώσει τον οδοντίατρο και να πάρει πίσω το διαβατήριό της. Στο άρθρο απορεί γιατί δεν μπορεί να το κάνει το ίδιο και για να νοικιάσει σπίτι.

Από έρευνα που φαίνεται να κάνανε στις 6ημέρες οι ελληνικές κοινότητες της περιοχής αλλά και άλλες τις Γερμανίας δεν είχαν ιδέα για το ζευγάρι και αυτό μου κάνει ακόμα περισσότερη έκπληξη από την διαμονή τους στο αεροδρόμιο. Πραγματικά θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να μάθουμε γιατί δεν απαυθύνθηκε ποτέ στην ελληνική κοινότητα του Μονάχου..

Είναι αλήθεια ότι η περίπτωση είναι εξαιρετική αλλά δείχνει και την απελπισία που κυριαρχεί στην χώρα. Δυο ανειδίκευτοι πολίτες χωρίς γνώση Αγγλικών ή γερμανικών, χωρίς καθόλου λεφτά για τα πρώτα έξοδα και χωρίς κάποιον γνωστό ξεκινάν για να επιβιώσουν στην Γερμανία. Η κατάληξη φυσιολογικά θα έπρεπε να είναι αποτυχία.

Παρ’ όλα αυτά σε νέο άρθρο της εφημερίδας (23/12/2012), που δεν αναπαρήγαγαν τα ελληνικά μέσα, φαίνεται ότι βρήκαν τον δρόμο τους χάρη στη γενναιοδωρία των αναγνωστών της εφημερίδας. Αναγνώστρια με σπίτι 2 δωματίων τους παραχώρησε το ένα προσωρινά για να μείνουν. Ο Αθανάσιος βρήκε 3 δουλειές, 5 ώρες σε εταιρία καθαρισμού, τις δε υπόλοιπες σε κατάστημα στο Μόναχο και σε ένα χωριό στα 130χλμ από το Μόναχο. Ο Αθανάσιος ήλπιζε ότι σε 2 μήνες θα είχαν δικό τους διαμέρισμα. Η γυναίκα του περίμενε ακόμη την άδεια εργασίας. Αν και θα έπρεπε να περιμένει να πληρωθεί στα μέσα του Γενάρη και ως τότε να την βγάλει με 18 ευρώ, ο Αθανάσιος ήταν αισιόδοξος και ταυτόχρονα  ευγνώμων για την βοήθεια που του έδωσε, χρήματα, ένας άγνωστος που  διάβασε την ιστορία του ή για τα δώρα που άφησε μια γυναίκα για τα Χριστούγεννα και φυσικά για την γυναίκα που τους παραχώρησε το δωμάτιο.

 

Σχόλια

1. messed up - Ιουλίου 15, 2013

Γενικά την έννοια του follow-up ρεπορτάζ δεν την πολυέχουμε στην Ελλάδα, ε;
Αν βρήκε τον δρόμο του ο Αθανάσιος, ίσως υπάρχει ελπίδα και για εμάς…

2. Argos - Ιουλίου 15, 2013

Ναι καλά…


Sorry comments are closed for this entry

Αρέσει σε %d bloggers: