jump to navigation

Ο Πρόεδρος Αυγούστου 30, 2012

Posted by argos in Άτιμη Κοινωνία, Life, personal, Thessaloniki.
trackback

Από αριστερά προς τα δεξιά : Γουσίδης, Χατζηδημητρίου, Κυριακίδης, Νεστορίδης και Μπαρμπουνάκης

Δεν θα έγραφα τίποτα γιατί όταν πεθαίνει ένας άνθρωπος στέκεσαι απλά στο γεγονός του θανάτου του, που από μόνο του είναι λυπηρό. Δυστυχώς έχουμε την τάση με το που πεθαίνει κάποιος να του συγχωρούμε τα πάντα. Από αυτό το σημείο μέχρι να γράφουμε ότι μας κατέβει υπάρχει μεγάλη απόσταση, απόσταση που βλέπω πολλούς να την έχουν γεφυρώσει, χωρίς λόγο.

Το πιο σοβαρό και ισορροπημένο σχόλιο που έχω διαβάσει μέχρι τώρα είναι αυτό του Danton στο site του Ασύνταχτου Τύπου, μιας παράταξης η οποία όχι μόνο κοντραρίστηκε με τον Γουσίδη και αυτό που συνδικαλιστικά εκπροσωπούσε, αλλά και μέλη της λοιδωρήθηκαν, με πολύ άσχημο τρόπο, από τον Γουσίδη, όσο κανένας άλλος κατά την διάρκεια της συνύπαρξής τους στην «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» από τον Ιούλιο του 2008.

Τον γνώρισα μέσα από παρέες φίλων πολύ πριν δουλέψω μαζί του στην «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ». Για μένα το συνδικαλιστικό του παρελθόν δεν έλεγε τίποτα. Δεν ήμουν κομμάτι του κόσμου του. Τον γνώρισα σε μπαρ, σε ταβέρνες. Πράγματι ήταν ένας άνθρωπος που έζησε γεμάτα την ζωή του σε ενδιαφέροντες καιρούς. Είχε γύρω του ανθρώπους που τον λάτρευαν σαν θεό και του άρεσε. Του άρεσε να είναι το κέντρο της παρέας. Τον κολάκευε αυτή η παθολογική λατρεία και την επιζητούσε. Είχε ενδιαφέρουσες ιστορίες να πει, κυρίως για όσους δεν  ζήσανε την πόλη. Η πρώτη μου εντύπωση ήταν ότι πολύ θα ήθελα να τον είχα παππού και να μου λέει ιστορίες. Δεν είναι προσβλητικό  αυτό που λέω. Είναι αληθινό. Αυτές τις ιστορίες θα ήθελα να ακούω από τον παππού μου. Τις ιστορίες της πόλης και των ανθρώπων της.

Δυστυχώς τα πράγματα ήρθαν έτσι ώστε να δουλέψουμε μαζί στην εφημερίδα «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» οι μισοί φίλοι μου ήταν με το Γουσιδικό στρατόπεδο και οι άλλοι μισοί εναντίον του.  Τους πρώτους μισούς τους έχασα. «Όσοι δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας» ήταν η λογική τους. Λάθος, δεν ήμουν δημοσιογράφος για να είμαι με κάποιο συνδικαλιστικό στρατόπεδο. Ήμουν επαγγελματίας που όφειλα να συνεργαστώ επαγγελματικά με όλα τα συνδικαλιστικά στρατόπεδα μια και όλοι δουλεύαμε για μια εφημερίδα.

Βοήθησα όσο πιο πολύ μπορούσα την προσπάθεια «αλλαγής» της εφημερίδας. Δυστυχώς ο Γουσίδης, όσο καλός συνδικαλιστής και αν ήταν, άλλο τόσο άσχετος από τα δημοσιογραφικά θέματα ήταν. Επί ημερών του η εφημερίδα βυθίστηκε ακόμα περισσότερο στην ανυποληψία. Με πρωτοσέλιδα που θυμίζανε το παιχνίδι jenga, δηλαδή παραλληλόγραμμα με  14 θέματα στην πρώτη σελίδα, ή πρώτη σελίδα όπου δεν μπορούσες να καταλάβεις ποιο ήταν το πρώτο θέμα, αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε αν το έκανε επίτηδες. Το αποκορύφωμα βέβαια ήταν το περίφημο πρωτοσέλιδό του της 19ης Οκτωβρίου του 2008, όπου με την σφραγίδα «Αποκλειστικό» αποκάλυπτε το μυστικό του Γεωργίου του Β’ 64 χρόνια μετά…

Μείωσε τις πωλήσεις τις εφημερίδας από 4-5000 φύλλα την ημέρα και 10.000 την Κυριακή σε 1000-1500 την ημέρα και 5000 την Κυριακή. Έκανε την χειρότερη διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού που είδα ποτέ. Στο τέλος όταν «τον φύγανε», εντελώς ξαφνικά, ή ίδια η διοίκηση φρόντισε να διαδώσει και τον μισθό που του έδινε. Μάλιστα ο CEO της εταιρίας σε μένα τον ίδιο ανάφερε  το υπέρογκ0, για τα δεδομένα της Θεσσαλονίκης ποσό, περιμένοντας να τον στηρίξω για να του απαντήσω ότι η βλακεία ήταν δική τους που του το δίνανε.

Λένε ότι τα στερνά τιμούνε τα πρώτα, νομίζω ότι στην περίπτωση του Δημήτρη Γουσίδη τα πρώτα τιμήσανε τα στερνά. Αν υπήρξε καλός δημοσιογράφος υπήρξε μέχρι την στιγμή που έκανε το ρεπορτάζ με τα ευρήματα της Βεργίνας του Ανδρόνικου. Οι κακές γλώσσες λένε ότι το έγραψε γιατί έπινε ούζα με τον Ανδρόνικο. Μα αυτό όμως είναι ο δημοσιογράφος. Να έχει πηγές ακόμα ή ιδιαίτερα μέσα από τα ούζα. Δυστυχώς, από ότι φάνηκε η εξουσία αλλά και γενικά η αποκλειστική του ενασχόληση με τον συνδικαλισμό, σκοτώσανε τον δημοσιογράφο. Κρίμα.

Το κείμενο δεν είναι μια προσπάθεια αποκαθήλωσης ενός ανθρώπου που πολλοί θέλουν να τον θυμούνται σαν όσιο, ακόμα και αυτοί που είχανε κάθε λόγο να τον πολεμούν. Είναι η δική μου εκδοχή του ανθρώπου που γνώρισα. Δεν είχα απολύτως τίποτα να χωρίσω μαζί του και ποτέ. Από όσο ξέρω με συμπαθούσε και ξεκάθαρα σας λέω ότι τον συμπαθούσα  και εγώ. Σαν άνθρωπο όμως με όλα τα χαρίσματα και τις αδυναμίες του. Δεν τον εκτίμησα ποτέ σαν επαγγελματία, για το διάστημα που δουλέψαμε μαζί.

Θα προτιμούσα να μην είχαμε δουλέψει ποτέ μαζί και απλά να βρισκόμασταν πάνω από ένα ποτήρι για να λέμε ιστορίες. Ιστορίες που αρμόζουν σε ευφυείς ανθρώπους που ζούνε την ζωή τους.

Καλό ταξίδι

Σχόλια

1. messed up - Αυγούστου 31, 2012

Κρίμα ο άνθρωπος, που πέθανε… Καλός δημοσιογράφος, κακός, μέτριος, δεν βαριέσαι. Το θέμα είναι πως χάσαμε πάλι το μέτρο και αρχίσαμε ξαφνικά να λουζόμαστε με στάχτες και να σκίζουμε ρούχα. Πολλοί ένιωσαν μαχαιριές και αβάσταχτους πόνους με τον ξαφνικό θάνατο του Γουσίδη όταν έναν μήνα πριν…
Ένιγουέι, είναι πάντα αναζωογονητικό ένα ειλικρινές κείμενο, είτε συμφωνεί κανείς με αυτό είτε όχι, μιας και δεν το βλέπουμε συχνά

argos - Αυγούστου 31, 2012

Είναι που οι περισσότεροι έχουμε μνήμη χρυσόψαρου…

messed up - Αυγούστου 31, 2012

…και ηθική διεφθαρμένου κινέζου πολιτικόσκυλου…

2. ο δείμος του πολίτη - Αυγούστου 31, 2012

Εγώ τον γνώρισα σε εκδήλωση ως πρώην πρόεδρο της ΕΣΗΕΜ-Θ. Πολλοί δημοσιογράφοι (όχι απαραίτητα πολιτικοί φίλοι) τον επαίνεσαν παρά τις διαφωνίες τους πολιτικά και συνδικαλιστικά. Τον επαίνεσαν ως άνθρωπο που έτρεχε για το σινάφι και έθετε ως κορωνίδα την ελευθερία (του λόγου) και τη σοβαρότητα/ποιότητα (του άρθρου του ρεπορτάζ).

3. Χριστίνα Ταχιάου - Σεπτεμβρίου 5, 2012

Καταπληκτικό το άρθρο σου. Σ ευχαριστώ, φαντάζομαι ότι φαντάζεσαι γιατί. (Αν κι εμένα, δε με συμπαθούσε καθόλου και φρόντισε πολύ για την «διαχείρισή» μου.)


Sorry comments are closed for this entry

Αρέσει σε %d bloggers: