jump to navigation

Πάσχα χωρίς κεμπάπ Απριλίου 14, 2012

Posted by argos in μνήμες, Life, personal.
Tags: , , ,
trackback

Έχω πάψει να αχολούμαι με θέματα θρησκευτικά εδώ και χρόνια. Θα έλεγα μάλλον ότι δεν ασχολήθηκα ποτέ από τότε που μπόρεσα να αποφύγω τον καταναγκασμό του σχολείου και της μάνας μου. Δηλαδή περίπου από τα 13-14 μου. Ποτέ δεν με ενδιέφερε καμία γιορτή ούτε ακόμα η δικιά μου, με εξαίρεση τα δώρα που λάμβανα. Παρ’ όλα αυτά το Πάσχα πάντα το αγαπούσα, νομίζω ίσως επειδή, αν και δεν έζησα στο χωριό, αυτή η γιορτή ήταν πάντα συνδεδεμένη με την ζωή του χωριού.

Η αναγέννηση της φύσης, η αρχή της περιόδου της μετακίνησης των προβάτων, αυτά ήταν κομμάτια που δέσανε την καινούργια χριστιανική γιορτή μ ετην παράδοση των κατοίκων αυτού του τόπου. Έτσι για μένα το Πάσχα ήταν πάντα η αναμονή της μαγειρίτσας της μάνας μου και του κατσικιού τα πρώτα χρόνια, του κεμπάμ των τελευταίων  20 χρόνων, του πατέρα μου. Ήταν η μόνη γιορτή που δεν με πείραζε να την περνάω με τους δικούς μου. Ήταν η μόνη γιορτή που μπορούσα άνετα να ακούσω τα γρεβενιώτικα και ηπειρώτικα τραγούδια με ευχαρίστηση, ακόμα και αν δεν ήξερα πως να τα χορέψω.

Συνήθως η αναμνήσεις μου από τις γιορτές του Πάσχα ήταν ευχάριστες εκτός μιας χρονιάς που πέρασα, μαζί με τον αδελφό μου τις 15 μέρες των διακοπών στο κρεββάτι από παρωτίτιδα. Η μόνη που είχε να κάνει με εκκλησία ήταν ένα Πάσχα, θα πρέπει να ήμουν 13 χρονών, όπου είχα πάει στο χωριό της μάνας μου, στο Τσοτύλι Κοζάνης, και είχα μείνει χωρίς τους γονείς μου. Δεν θυμάμαι πως βρέθηκα στην εκκλησία του χωριού, νομίζω με τον ξάδελφό μου, και ζήλεψα τα άλλα παιδιά που ψάλλανε τους ύμνους. Χωρίς δεύτερη σκέψη βρέθηκα να ψάλλω με τους υπόλοιπους. Όσοι με ξέρουν, μπορούν να καταλάβουν πόσο υπέφεραν τ αυτιά των υπολοίπων. Δεν έφτανε το ότι επί 2 μέρες πήγαινα τα μεσημέρια και έψελνα, αλλά κατάφερα να ντυθώ παπαδοπαίδι και να μεταφέρω εξαπτέρυγα κατά την μετακόμιση της εκκλησίας την περιφορά του επιτάφιου. Θυμάμαι ότι με το που βρέθηκα στο προάυλιο και άρχισα να κατεβάινω τα σκαλιά για να βγω έξω από την εκκλησία «κατέβασα» το εξαπτέρυγο στο κεφάλι του προπορευόμενου ξαδέλφου μου…

Φέτος κάνω το Πάσχα στην μακριά από τους φίλους μου και τους Έλληνες συγγενείς μου. Είναι όμως η δεύτερη φορά που τα κάνω στο εξωτερικό. Η πρώτη ήταν το 1996 στο Λίβερπουλ της Αγγλίας. Είχα μια μακροκρόνια σχέση με μια κοπέλα που έκανε το διδακτορικό της εκεί και πήγα να κάνουμε Πάσχα μαζί. Η εκκλησία βρισκόταν στην περίεργη περιοχή, στο Toxteth, και η λειτουργία θα γινόταν στις 2 η ώρα Αγγλίας (4 ώρα Ελλάδας) για να προλάβουν να κλείσουν τα μαγαζιά τους οι Κύπριοι με τα εστιατόρια…

Αποφασίσαμε λοιπόν πρώτα να φάμε και μετά να πάμε στην εκκλησία. Πήγαμε σε ένα ελληνικό (Κυπριακό) εστιατόριο που είχε ζωντανή μουσική, μπουζούκι. Μη φανταστείτε σκυλάδικο, κάτι σαν οικογενεική ταβέρνα με μουσική. Πρώτο τραπέζι μια παρέα Ελλήνων ναυτών που αντί να πάει να ξεδώσει στα μπαρ και στα μπουρδέλα του Λίβερπουλ είπε να κάνει μια πιο οικογενειακή γιορτή. Μόνο που ο πειρασμός υπάρχει παντού, ακόμα και στην Ανάσταση. Για κακή τους τύχη την ίδια μέρα είπε να διασκεδάση και η κοπελιά του μπουζουξή, Κύπρια φοιτήτρια, που είχε αποφασίσει όχι μόνο να φορέσει μια ζώνη αντί για φούστα αλλά και να τρελλάνει όλους με τον χορό της. Οι ναύτες ήταν έτοιμοι να απλώσουν στο τραπέζι το ‘παλαμάρι του βαρκάρη» και να αρχίσου να το «χτυπάνε» ο κίνδυνος μεγάλωνε όσο η κοπελιά χόρευε ακριβώς μπροστά τους επιδεικνύοντας πολλά περισσότερα από τις χορευτικές της ικανότητες. Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω πως κατέληξε η υπόθεση γιατί αποφασασίσαμε να φύγουμε πριν κλείσει το μαγαζί.

Το επόμενο που θυμάμαι ήταν το φοβισμένο πρόσωπο του ταξιτζή όταν μπήκαμε με το «άγιο φως» μέσα στο ταξί.

Καλό Πάσχα

Σχόλια

1. messed up - Απριλίου 14, 2012

Καλό Πάσχα ας πω, κι ας πέσει χάμω! Φρόλιχε… εεε… Πάσχα!

argos - Απριλίου 15, 2012

Μια χαρά το είπες και δεν έπεσε χάμω. Επίσης φιλενάδα


Sorry comments are closed for this entry

Αρέσει σε %d bloggers: