jump to navigation

10 χρόνια πριν όταν υπήρχε πολιτισμός Ιανουαρίου 25, 2012

Posted by argos in Άτιμη Κοινωνία, μνήμες, personal, Thessaloniki.
trackback

Πριν 5 χρόνια έγραφα το παρακάτω κομμάτι, που προσπαθώ κάθε χρόνο να γράφω στην μνήμη του φίλου μου Χρήστου Αρνομάλλη :

Πέντε χρόνια πριν στις 6 τα χαράματα έτρεχα μαζί με την Μαρία και τον Άγγελο να βρω τον Αλέκο στο διαβαλκανικό. Είχαμε χωρίσει μόλις πριν 3 ώρες. Σε λίγο μαζευτήκανε και άλλοι, η Μένίτσα, ο Ηρακλής, ο Δημήτρης που είχε γενέθλια και που από τότε τα θυμάμαι πάντα, όλοι οι φίλοι του. Αφού κλάψαμε πήγαμε με την Χριστίνα στην Εφημερίδα. Η Μαρία πήγε σπίτι της και ήρθε να μας βρει μετά.

Πρέπει να ήταν η μόνη φορά που αυτή η εφημερίδα έβγαλε ένα τόσο ανθρώπινο φύλο. Το ίδιο βράδυ πέρασα από τα μέρη που πηγαίναμε, Verdi, Emigre, Αλέα, ήπια από ένα ποτό για τον Χρηστάκο, άκουσα τον Κακό τον Λύκο του Θανάση στο Emigre και στο Ταξίδι από τον Γιάννη, έκλαψα και μετά πήγα να ξενυχτήσω με το “ταξιδιώτη”.

Κλαίγαμε, γελούσαμε. Ηθοποιοί, δημοσιογράφοι, συγγενείς, εγώ. Η τελετή ήταν ακόμη πιο περίεργη. Έσκασε μύτη ως και ο Πανίκας. Ο Φίλιππος απείλησε με χειροδικία την συνάδελφό του από το TV100, γνώρισε την Λένα, που είχα ειδοποιήσει να έρθει και αργότερα τους πάντρεψα, ο Βενιζέλος αμίλητος ήρθε να τιμήσει τον συμμαθητή του από τα γαλλικά και η στενοί του συγγενείς ανακαλύπτανε πόσο σημαντικός ήταν στα πολιτιστικά – δημοσιογραφικά της πόλης.

Μετά την υποχρεωτική εκδρομή στην Θέρμη βρεθήκαμε οι φίλοι του από άσχετες παρέες, “Εξώστης”, “ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ”, “Πειραματική”, “ΕΤ3″, στον ιστιοπλοϊκό κοντά στο ιατρικό της Εxpress. Στα τσίπουρα. Το βράδυ ξεγλεντούσα την Χριστίνα που έκανε να κοιμηθεί 3 μέρες.

Πέντε χρόνια τώρα τον θυμάμαι σχεδόν κάθε μέρα, κάθε φορά για να γελάσω, ποτέ για να κλάψω. Εκτός από τώρα. Θυμάμαι την πρώτη εκδρομη στους Φιλίππους, πως χόρευει παρ’ όλα τα κιλά του, στο πάρκινγκ του θεάτρου ώσπου να φύγουν τα άλλα αυτοκίνητα. Στην βεράντα του εξοχικού της Μαρίας να του “κρατάω” τα λόγια για την παράστασή του. Πως άλλαζε τα λόγια σε πιο δύσκολες εκφράσεις.

“Μα καλά δημοσιογράφος είσαι;”, έλεγα.

Και ήταν. Το διαπίστωνα κάθε φορά που μιλούσαμε. Στην Πειραματική το παρατσούκλι του ήταν Δάσκαλος. Στην εφημερίδα ήταν ο Χρηστάκος, για μας ήταν ο Αρνό.

Την εποχή που έφυγε, μόλις είχε τελειώσει τις παραστάσεις του “Θεατροποιού” του Τόμας Μπέρχαρντ. Σήμερα, σύμπτωση, είναι η τελευταία παράσταση του “Μινέττι” του Μπέρχαρντ στο Σαντέ.

Πέντε χρόνια μετά εκτός από μερικές εκδηλώσεις και κείμενα, κανένας δεν έχει τιμήσει το ήθος του Ανθρώπου/δημοσιογράφου/ηθοποιού.

Σήμερα έμαθα ότι το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΜΘ αποφάσισε κάτι να κάνει. Θα περιμένω, αν και όχι πολλά.

Όπως έλεγε και ο Αρνό, με την φωνή της Κουτρουμπάς :

Άσε με

Υ.Γ. Για όσους δεν τον ξέρανε, με μια αναζήτηση στο Google μπορεί και να πέσουν σε μερικά σκαναρισμένα κείμενά του.

Πέντε χρόνια μετά και ενώ κλείνουν 10 χρόνια από την χρονιά που τον χάσαμε,  τα πράγματα έχουν γίνει χειρότερα. Η αγαπημένη του Πειραματική έχει ήδη ανακοινώσει το κλείσιμό της, η επίσης αγαπημένη εφημερίδα του έχει γίνει κάτι άλλο με 50+ άτομα να έχουν εξαναγκαστεί σε εθελούσια, με περίπου 30 να βρίσκονται υπό καθεστώς απόλυσης που όμως δεν έχει ανακοινωθεί και τους υπόλοιπους να δουλεύουν με ατομική σύμβαση που προβλέπει μειώσεις 28%. Ο Εξώστης έκλεισε και ξανάνοιξε διαφορετικός ενώ η ΕΤ3 ψάχνει συνταξιούχους για να δουλέψει

Όσο για τον πολιτισμό στην χώρα και ειδικά στην πόλη; Άστο καλύτερα μάλλον ακολουθεί την πορεία ολόκληρης της χώρας. Το κακό είναι ότι τον Χρήστο έμειναν να τον θυμούνται ελάχιστοι και χωρίς να τον έχουν τιμήσει όσο θα έπρεπε, τουλάχιστον οι δημοσιογράφοι συνάδελφοί του, εν αντιθέσει με τον άλλο άνθρωπο του πολιτισμού που πέθανε χθες το βράδυ και που τον τιμήσανε και εν ζωή αλλά και γράψανε τόσα μετά τον θανατό του ακόμα και άνθρωποι που δεν είχανε δει ούτε λεπτό από τις ταινίες του.

Όσο για τους φίλους του, διαλυθήκαμε, εγώ μετανάστης στην Γερμανία και οι υπόλοιποι με διαφορετικές σχέσεις μεταξύ τους. Εγώ όμως δεν μπορώ να ξεχάσω ούτε τις μέρες μας με τον Χρήστο ούτε και εκείνες τις μέρες του θρήνου που με δέσανε με μερικούς ανθρώπους που σήμερα δεν αναγνωρίζω.

Η φωτογραφία είναι «κλεμμένη» από το site της Πειραματικής σκηνής. Ελπίζω να μου το επιτρέπουν.

Σχόλια

1. Στελίνα - Ιανουαρίου 25, 2012

Νάστε καλά. Με συγκινήσατε κι ας έχω κρυφτεί πίσω από τον κυνισμό μου τελευταία (λόγω πίκρας).
Γειά σου Αρνό Δεν σε θυμηθήκαμε…Ούτε τους εαυτούς θυμόμαστε πια…

2. ο δείμος του πολίτη - Ιανουαρίου 25, 2012

Ο εξώστης εκείνος χάθηκε και μαζί του και ο αθωότητα όσων περιμέναμε υπομονετικά να τον πάρουμε στα χέρια μας…

3. exiled - Ιανουαρίου 28, 2012

Ακριβώς, όπως το είπε ο δείμος. Πέμπτες έβγαινε ή Παρασκευές; Σαν να συζητάμε για άλλες ζωές ακούγεται· μάλλον είναι.

4. Kormanos Ziorgos - Ιανουαρίου 28, 2012

Ο Χρήστος. Ο εξυπνότατος και λεπτότατος. Ο άνθρωπος που με την οικιότητά του σε έκανε να νιώθεις εξ αρχής άνετα και φιλικά. Ενας από εκείνους που αποφάσισαν να είναι ενεργοί πολίτες σε καιρούς που αυτό είχε διαφορετική αξία. Τότε που ήταν πραγματι πρωτοπορία και όχι κυβερνητική εντολή η «κοινωνία των πολιτών» . Ο Χρήστος. Και άλλοι, πολλοί. Ακόμα ζωντανοί. Χαίρε Αγαπητέ μου.


Sorry comments are closed for this entry

Αρέσει σε %d bloggers: