jump to navigation

Εθνική Εορτή Οκτώβριος 4, 2011

Posted by argos in emigration, Άτιμη Κοινωνία, Life, personal.
trackback

Όσοι διαβάσανε τα προηγούμενα post θα αντιληφθήκανε ότι η πρώτη βδομάδα μου στην Γερμανία ήταν μια γεμάτη εβδομάδα. Σαν γνήσιος Έλληνας, μετά από μια γεμάτη βδομάδα τι χρειάζομαι; Διακοπές. Το φροντίσανε και αυτό οι Γερμανοί. Το τριήμερο που πέρασε, γιατί περί τριήμερου πρόκειται, γιορτάζανε την ενοποίηση της Γερμανίας, και σε συνδυασμό με τον καλό καιρό, όλοι οι Γερμανοί ήταν στους δρόμους για διάφορα τουριστικά θέρετρα.

Εμείς από την άλλη μείναμε μόνοι μας στο σπίτι της αδελφής της γυναίκας μου και είπαμε να κωλοβαρέσουμε ετοιμάζοντας αιτήσεις για δουλειά για μένα  και τα χαρτιά της γυναίκας μου. Το Σάββατο πέρασε με λιώσιμο από καναπέ σε κρεββάτι και από κρεββάτι σε καναπέ, με εξαίρεση κάτι ψώνια στο Lidl, που το έκοψα αρκετά πιο φθηνό από αυτό της Ελλάδας. Δεν μπορώ να πω ότι κοιμηθήκαμε καλά μια και από τα χαράματα και τις 3 μέρες οι γερμαναράδες αγρότες κυκλοφορούσανε σαν τρελλοί με τα τρακτέρ για να θερίσουν τα χωράφια με το καλαμπόκι.

Η Κυριακή είχε κοινωνικές υποχρεώσεις. Έπρεπε να πάω στον πεθερό μου γιατί μας είχε τραπέζι για τα γενέθλια της τρίτης του γυναίκας, που ήταν μερικές μέρες πριν. Ήμουν λοιπόν σε ένα σπίτι μαζί με «συμπεθέρια», τους γονείς, την αδελφή, τον γιο της αδελφής, το άντρα της κόρης της αδελφής, την κόρη της κόρης της αδελφής (εγγονής) της γυναίκας του πεθερού μου. Τα μιλούσαν μια χαρά τα γερμανικά, δεν έχω παράπονο. Ευτυχώς έσκασε μύτη και ο αδελφός της γυναίκας μου με την δικιά του γυναίκα και το παιδί και βρήκα έναν άνθρωπο να μιλήσω.

Πήγαμε να δούμε και τα ζώα που έχει η γυναίκα του πεθερού μου και βρέθηκα κανονικά στο χωριό. Καμιά δεκαπενταριά πρόβατα, άσχημα, δυο άλογα και κάτι κότες.

Παίξαμε με τα ζωάκια για να μας ανοίξει η όρεξη και γυρίσαμε στο σπίτι για να αρχίσει η ιεροτελεστία του ψησίματος. Ντερλικώσαμε κάτι υπέροχα κρέατα σε συνδυασμό με χάλια σαλάτες. Ενδιάμεσα απέδειξα στα πεθερικά ότι κάτι σκαμπάζω από υπολογιστές μια και συμάζεψα κάτι προβλήματα του laptop του πεθερού. Με απείλησε ότι θα με ξαναφέρει σπίτι του για να του συμμαζέψω και το desktop μηχάνημα.  Τι κάνει ο άνθρωπος για να επιβιώσει…

Η επόμενη μέρα είχε εκδρομή με ποδήλατο αν και ο καιρός ήταν πιο «βαρύς» από τις προηγούμενες μέρες. Σε κάποια στιγμή έπρεπε να κάνω και τον Φέρυμαν

Περίπου 16 χλμ (πήγαινε-έλα) για να δούμε ένα πύργο – μουσείο. Ο θεός να το κάνει. Η μέρα είχε τον τίτλο «εκδρομή στο Stickhausen».

Τι είδαμε μετά από 8 χλμ ποδηλασία;

Ότι έμεινε απο ένα κάστρο

δλδ μόνο ο ένας πύργος-φυλακή

όπου εκτός των κλασσικών εκθεμάτων είχε και μερικά  περίεργα,

άλλης εποχης

Όλα αυτά με 2 ευρουδάκια, την στιγμή που ο άσχετος Γερουλάνος «δεν έχει λεφτά» να πληρώσει ανθρώπους να λειτουργήσουν αρχειολογικούς χώρους. Όσο είμασταν εκεί, δηλαδή 15 λεπτά, κόπηκαν 6 εισιτήρια, σε ένα κωλοχώρι της Γερμανίας. Άσχετοι.

Η επιστροφή άλλα 8 χλμ ήταν μάλλον πιο γρήγορη από την μετάβαση, αφού βέβαια ήπιαμε έναν άθλιο καφέ και φάγαμε ένα χάλια γλυκό για 9 ευρώ (2 άτομα).

Η σημερινή μέρα μας βρήκε ιδιοκτήτες ενός αυτοκινήτου, όπως είπα και αλλού ήρθε η ώρα να αφήσω μουστάκι και χαίτη.

Advertisements

Σχόλια

1. mperedim - Οκτώβριος 4, 2011

Αυτό με τη χαίτη … θέλουμε φωτογραφία 😛

2. ΠανωςΚ (@panws_k) - Οκτώβριος 5, 2011

Και χρυσήήή καδέέέναααααααααα!

3. Argos - Οκτώβριος 8, 2011

Υπομονή βρε και όλα θα έρθουν

4. Τακις - Οκτώβριος 10, 2011

Ναι να αφήσεις χαίτη και να κάνεις και χωρίστρα ακριβώς πάνω από το αυτί και να φέρνεις την χαίτη στο πάνω μέρος της καράφλας, όπου θα την κολλάς με αρωματική λακ. Το «τριανταφυλλί» άρωμα νομίζω θα σου πήγαινε. Μη ξεχάσεις να βάλεις και βελέντζα στην κούρσα…


Sorry comments are closed for this entry

Αρέσει σε %d bloggers: