jump to navigation

Μια βδομάδα στις Φάμπρικες Οκτώβριος 2, 2011

Posted by argos in emigration, Άτιμη Κοινωνία, Life.
Tags: , , , ,
trackback

Μόλις έκλεισα μια εβδομάδα στην Γερμανία. Τι μου λείπει; Η άμεση επαφή με τους φίλους μου. Τι έχω κερδίσει; Την ηρεμία μου και την αισιοδοξία μου. Δεν με τρώει η μιζέρια και η αβεβαιότητα που μας ταΐζουν κάθε μέρα στην Ελλάδα και το λέω αυτό χωρίς να έχω βρει ακόμα δουλειά. Έχω κερδίσει την ηλεκτρονική επικοινωνία μου με τον Κώστα, τον κουμπάρο μου, μεγάλο κατόρθωμα 🙂 Έχασα την χθεσινή μάζωξη της Σαββατιάτικης παρέας μου στον Καφεναί. Να μιλήσουμ ελίγο για τον πόνο τον φίλων μου, να μπινελικώσουμε το ΠΑΣΟΚ και να διαφωνήσουμε μεταξύ μας. Να κράξω grammar Nazi τον Φιλώτα. Να λιώσουμε στην μπύρα.

Βρίσκομαι σε ένα κράτος που οι πολίτες τους ξέρουν που πάνε, ή τουλάχιστον νομίζουν ότι ξέρουν. Όταν έφυγα από την Ελλάδα, και όπως διαβάζω συνεχίζεται, ολόκληρη η χώρα πήγαινε σαν τα αποκεφαλισμένα κοτόπουλα που τρέχουν προς διάφορες κατευθύνσεις ώσπου να σωριαστούν.

Διάβασα ένα tweet του Παναγιώτη χτες, μισό γλυκό μια και είχε να κάνει με την κόρη του, και μισό πικρό μια και μπέρδευε την πούτσα με την βούρτσα. Θεωρούσε ότι η μιζέρια στην χώρα ήταν μια κατάσταση την οποία επιλέγουν οι πολίτες και όχι επιβάλλουν οι πολιτικοί. Δεν πειράζει, θα κρταήσω το άλλο μισό tweet του.

Η προηγούμενη εβδομάδα τέλειωσε με το να έχουμε κάνει όλα τα απαραίτητα γραφειοκρατικά για την παραμονή μας εδώ. Στον Δήμο για να δηλώσουμε τον τόπο κατοικίας και να προχωρήσει η διαδικασία για την έκδοση ΑΦΜ, στην εφορία για να πάρει η γυναίκα μου τα απραίτητα χαρτιά για να κάνει το συμβόλαιό της και στην «νομαρχία» για να πάρω την άδεια εργασίας, ένα τυπικό αλλά απαραίτητο χαρτί. Ψάξαμε και για σπίτι, πανάκριβα ρε φίλε για τα τετραγωνικά τους, αλλά για να είμαι ειλικρινής αυτό είναι κύριο μέλημα της γυναίκας μου μια και εγώ εδώ είμαι σώγαμπρος 🙂

Το καινούργιο είναι η επικείμενη αγορά αυτοκινήτου (μεταχειρισμένο πάντα). Επί 47 χρόνια έζησα με δανειακά αυτοκίνητα, του πατέρα μου, του αδελφού μου, της πρώην κοπελιάς μου, του κουμπάρου μου. της κουμπάρας μου, της Βούλας, του Στέλιου όταν πήγαινα στην Κρήτη, του κουνιάδου μου και δεν ξέρω ποιων άλλων. Όταν με ρωτούσαν γιατί δεν έχω αυτοκίνητο τους απαντούσα «Γιατί τα έχω πιεί». Είναι αλήθεια ότι θα μπορούσα να είχα αγοράσει 2-3 αυτοκίνητα αν δεν έβγαινα κάθε βράδυ. Ήταν όμως άλλες οι προτεραιότητες.

Πίσω  στο αυτοκίνητο λοιπόν. Η γυναίκα μου πρέπει να δουλεέυι σε ένα χωριό, και βάρδιες, για το οποίο δεν υπάρχει συγκοινωνία από εδώ που είμαστε. Άρα αυτοκίνητο απαραίτητο, λεφτά όμως γιοκ. Προσφέρθηκαν συγγενείς να πάρουν αυτοί το αυτοκίνητο με πίστωση και να πληρώνουμε εμείς την δόση. Στην πορεία όμως πηγαίνοντας σε ένα τρελλό ασφαλιστή φίλο της γυναίκας μου βρεθήκα μπροστά σε ένα αμάξι του 1989 με 231χλμ που το οδηγούσε έναςπαπούς, πεθαμένος εδώ και 6 βδομάδες, αφού τον πάτησε αμάξι συνομίλικου, που οι συγγενείς του το πουλάνε για 500€. Νομίζω ότι σ’ αυτό θα καταλήξουμε μια και μπορούμε να το αποπληρώσουμε και σύντομα αλλά και χωρίς να μας ζορίσει ιδιαίτερα. Μόλις το είδα κατάλαβα πως θα έρθω το καλοκαίρι στην Ελλάδα. Με μαλλί λασπωτήρα, φάκαντόρο στο χέρι και το λαιμό και φυσικά μουστάκι. Το δε αμάξι θα έχει κιτς καλύμματα, τα ζάρια θα κρέμονται από τον καθρέφτη και το κασετόφωνο θα παίζει Καζαντζίδη. Είμαι γεννημένος Λαζοντόϊτς.

Αυτό το τριήμερο οι φίλοι μας οι Γερμανοί (ξέρεις εσύ Ιωσήφ) έχουν αργία. Βλέπεις γιορτάζουν στις 3/10 την μέρα της επανένωσης και έχουν βγει όλοι στους δρόμους να απολάυσουν τον ήλιο. Εγώ είπα να διαφοροποιηθώ και να τους δείξω ότι στην Ελλάδα δεν είμαστε τεμπέληδες. Πήγα να βοηθήσω σε μια μετακόμιση στο Oldenburg, 70χλμ πιο μακριά. Δυο φορτηγάκια, το ένα του πεθερού μου με το τρέηλερ που έφερε τα πράγματά μας από Ελλάδα και ένα βανάκι, πήγαμε και ήρθαμε 2 φορές για την μετακόμιση.

Ένα έχω να σας πω. Οι γερμανοί δεν είναι παραγωγικοί. Αφού κατεβάσαμε την πρώτη δόση από το σπίτι που φεύγανε οι διοκτήτες, τα βαριά εγώ με έναν άλλο μια και δεν το είχανε τα παλλικάρια, πήγα να ξεφορτώσουμε στο καινούργιο. Κάναμε μάλλον περισσότερο χρόνο μια και δεν δούλεψε η αλυσίδα που προσπάθησα να δημιουργήσω και το χειρότερο; Αφού τα μεταφέραμε μέσα, κάτσανε να κάνουν ένα διάλλειμα 1 ώρας ώσπου να ετοιμάσει η γυναίκα μαι πηχτή σούπα με λουκάνικα και όσπρια, να την φάμε, να πιούμε καφέ για να ξαναφύγουμε. Θα είχαμε τελειώσει αν αφήναμε την έρημη να κάνει την σούπα και να γυρίσουμε με την δεύτερη δόση. Μετά έμαθα από τον Γιώργο ότι παλιά που έκανε κάτι δουλειές του ποδαριού στην Δυτική Γερμανία, είχανε το περίφημο ρητό «Ein Stein, Ein Bier».

Το υπόλοιπο Σάββατο πέρασε με λυώσιμο στους καναπέδες του άδειου σπιτιού, μια και οι συγγενείς που μας φιλοξενούνε την κάνανε για διακοπές, και με την μετάφραση του βιογραφικού μου στα γερμανικά και το γράψιμο της αίτησης για kabelaffe. Να δεις που μετά την Μερσέντες θα γίνω και εργάτης σε ναυπηγεία. Μετά μου λέει ο απατεώνας για Social Media και παπαριές, στα ναυπηγεία ρε είναι η πραγματική οικονομία 🙂

(για την Πέννυ που τον κατέχει τον Παριζιάνο, δυστυχώς δεν βρήκα τις Φάμπρικες…)

Η σημερινή μέρα προβλέπεται δύσκολη. Στα πέραδωθε στις υπηρεσίες είχα την γυναίκα μου για τα δύσκολα γερμανικά. Στην μετακόμιση βρήκα ένα παλληκάρι που την κατείχε την εγγλέζικη, σήμερα όμως που είμαστε καλεσμένοι στον πεθερό τα πράγματα είναι σκούρα. Οι συγγενείς είναι γερμανοτσολιάδες και ο μόνος που μιλάει αγγλικά αλλά είναι μεγάλο πειραχτήρι, οπότε και θα με αφήσει να βράσω είναι ο αδελφός της γυναίκας μου. Μεγαλεία θα ζήσω στο αποψινό σουαρέ.

Advertisements

Σχόλια

1. gazakas - Οκτώβριος 2, 2011

Με τι μαλλί;;;

2. a@a.gr - Οκτώβριος 2, 2011

Βασικά η ιδέα ήταν οτι θα χρησιμοποιούσες τα καλώδια που θα αφαιρείς στα ναυπηγεία ως άλλος Λεχ Βαλέσα, (ένας ακόμη λόγος να αφήσεις μουστάκι), ώστε να φτιάξεις δυναμό και εσύ να τρέχεις γύρω γύρω υπό την ευγενική παρότρυνση της Φ. εμπνεόμενη από τις ευγενείς παραδόσεις του γερμανικού έθνους παράγοντας ενέργεια πράσινης ανάπτυξης σύμφωνα με τις επιταγές του ΓΑΠ ώστε να στέλνεις συνάλλαγμα σε ευρώ σε εμάς τους ενδεείς.

Βλέπω όμως η πραγματικότητα ξεπερνά την φαντασία και η Μερσεντές μοντέλο λαζοντόϊτς με κόκκινες πινακίδες θα έρθει πριν ακόμα την πράσινη κάρτα, (ξέρουμε και εμείς από ξενιτειά βλέπεις). Τι να πω; Ράους γριχις!


Sorry comments are closed for this entry

Αρέσει σε %d bloggers: