jump to navigation

Enemy at the gate Φεβρουαρίου 25, 2009

Posted by argos in Άτιμη Κοινωνία.
trackback

Πριν από μερικές μέρες διάβασα για ένα περιστατικό στους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης, όπου το πλήθος προσπαθώντας να συλλάβει έναν τοξικομανή τσαντάκια, κατάφερε να βρεθεί με έναν νεκρό τσαντάκια. Άσχετα με το πως πέθανε ο άνθρωπος, θεώρησα απαράδεκτο το γεγονός και άρχισα να κατηγορώ τους πολίτες.

Σήμερα με πήρε τηλέφωνο η κοπελιά μου να μου πει πως βρήκε το διαμέρισμά μας παραβιασμένο. Δεν έχει σημασία τι μου κλέψανε όση σημασία είχε το σοκαρισμένο βλέμμα της και η αίσθηση «βιασμού» που ένιωσα και ένιωσε. Σημασία είχε ότι ήμουν ανήμπορος να την παρηγορήσω και να της πω ότι δεν είχε νόημα. Δεν ξέρω μέχρι που θα έφτανα αν τον είχα μπροστά μου τον τυπά που έκελψε 2 χαλασμένα και παλιά laptop, ένα dvd player αξίας 35 ευρώ, λίγα χρήματα και μια κάμερα 8ετίας. Αλλά αν ήξερα από πριν πως αισθάνεται κάποιος που του παραβιάσανε το σπίτι του δεν θα του έδινα του μάγκα και πολλές ελπίδες να την βγάλει καθαρή.

Όσο για τους μπάτσους; Αυτοί είναι ανύπαρκτοι. Εδώ δεν μπορούν να κρατήσουν αυτούς που έχουν συλλάβει, θα ασχοληθούν με αυτούς που δεν ξέρουν;

Advertisements

Σχόλια

1. ttallou - Φεβρουαρίου 25, 2009

Το αίσθημα της ανασφάλειας υπερβαίνει κάθε υλική απώλεια. 😦

2. christideli - Φεβρουαρίου 25, 2009

περαστικά σας 😦 …το έθεσες πολύ σωστά,είναι αίσθημα βιασμού…εμένα για να με ηρεμήσουν το μόνο που μου είπαν ήταν «σκέψου να ήσουν μέσα ή να τους πετύχαινες εκεί» (ο τύπος κατέβαινε από τις σκάλες και εγώ ανέβαινα με το ασανσέρ), μα τον Δία όμως με τα νεύρα που είχα μπορεί να τον έπνιγα επί τόπου, για την σήμανση ουδέν σχόλιο…για γέλια!!!!

3. no - Φεβρουαρίου 25, 2009

Χωρίς να θέλω να γίνω δυσάρεστος, είμαι υποχρεωμένος να παρατηρήσω ότι αν ο τσαντάκιας είχε πεθάνει στα χέρια αστυνομικών θα είχαμε ένα νέο γύρο «δεκεμβριανών». Το λυντσάρισμα από πολίτες (-γουρούνια-δολοφόνους;) όμως απλά «θάφτηκε».

4. θοδωρής - Φεβρουαρίου 28, 2009

Υποθέτω – επειδή δεν το έχω ζήσει – ότι το τραύμα που μένει είναι στην ψυχή, ακόμη κι αν οι υλικές απώλειες είναι μεγάλες.

Εύχομαι να μην σας ξανατύχει. Γιατί πλέον είναι θέμα σε ποιανού το κεφάλι θα κατσει η μπίλια…

5. Τι έμαθα το 2009 « We are not alone - Δεκέμβριος 31, 2009

[…] να λειτουργούν σαν ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας. Τα υπόλοιπα είναι άσχετα με την δουλειά τους. Επίσης έμαθα ότι δεν […]


Sorry comments are closed for this entry

Αρέσει σε %d bloggers: