jump to navigation

Soylent Green Ιουνίου 3, 2008

Posted by argos in Άτιμη Κοινωνία, Φύση - Ενέργεια, Life, Politics.
trackback

Δεν είμαι ειδήμονας, απλά θα χρησιμοποιήσω την μνήμη μου. Οι αγροτικές εργασίες δεν έιναι το φόρτε μου μια και η ενασχόλησή μου ήταν περιστασιακή. Τρεις φορές τρύγος στο αμπέλι του συγχωρεμένου παππού μου, κάψιμο καλαμιών αρχές Σεπτεμβρίου και τσουβάλιασμα κριθάρι μια φορά.

Οι παιδικές μου μνήμες θέλουν τον αγρότη να σηκώνεται από τα άγρια χαράματα για να πάει στο χωράφι να κάνει ότι δουλειά έχει, και να γυρνάει κατάκοπος το μεσημέρι. Το δέρμα του άγριο από τα σημάδια της φύσης, αέρας, ήλιος. Για τον αδελφό μου και μένα το να βοηθήσουμε τον παππού ήταν εκδρομή ποτέ όμως ούτε για μαι φορά δεν σκεφτήκαμε ότι θέλαμε να κάνουμε ότι και αυτός όταν μεγαλώσουμε.

Τα χρόνια πέρασαν και μπήκαμε στην τότε ΕΟΚ. Βγαίναν στις τηλέοράσεις μας λέγανε ότι πρέπει να έχουμε ποσοστώσεις στις παραγωγές, δεν καταλάβαινα Χριστό τότε, πρέπει να θάβουμε την υπερπαραγωγή μας σε φρούτα, να αλλάξουμε καλλιέργειες, να πάψουμε να είμαστε αγρότες. Πάψαμε. Ο παπούς μου πέθανε και στην θέση του δεν πήγε κανείς. Τα χωράφια εγκατελειμένα γεμάτα αγριάδα και κάποια από αυτά πουλημένα.

Και ο αγροτικός πληθυσμός μειώθηκε. Αφού μειώθηκε και γέρασε, και ο κόσμος άρχισε να φεύγει σε ένα δεύτερο κύμα μετανάστευσης, αποφασίσανε να δώσουνε κίνητρα για να παραμείνουνε στα χωριά τους, ανακατεύοντας και τουρισμό μαζί. Αποτέλεσμα, όσοι μείνανε ξεδιαλύνανε από τα μικτά κίνητρα τον τουρισμό και κρατήσανε μόνο αυτόν.

Αυτή ήταν η δική μου μικρή εμπειρία από τα της αγροτιάς.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα γίνεται τρομερός ντόρος γύρω από την έλλειψη και το κόστος των τροφίμων και μάλιστα τροφίμων όπως το ρύζι. Η επίσημη δικαιολογία ήταν ότι φταίνε που γυρίσανε στην παραγωγή βιοκαυσίμων, ενεργειακών φυτών, και το ότι οι Ινδοί και οι Κινέζοι είπανε να φάνε και δεύτερη μερίδα. Τολμώ να πω ότι το έχαψα, δεν είχα και λόγο να μην το χάψω.

Αυτά ως την στιγμή που ψάχνοντας για το θέμα έπεσα σε ένα άρθρο του The Nation με τίτλο Manufacturing a Food Crisis. Εκεί ο αρθρογράφος Walden Bello περιγράφει και μια άλλη παράμετρο της κρίσης που έχει μαζέψει  στην Ρώμη τον ΟΗΕ.

Σε κάθε περίπτωση το αποτέλεσμα είναι ίδιο, άσχετα με τις αιτίες που το δημιούργησαν. Αυτό που έχει σημασία είναι πως αντιμετωπίζονται. Πάντως όχι με μέτρα σαν του κ. Φώλια, και φυσικά ούτε σαν και αυτά της ομότιτλης με το post ταινίας.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: