jump to navigation

Γαβαλάς, όχι ο Πάνος. Απρίλιος 15, 2008

Posted by argos in Άτιμη Κοινωνία, Politics.
trackback

Για την υπόθεση Πλεύρη vs Σωτηροπούλου δεν είχα ιδέα. Σήμερα έμαθα από συνδυασμό του post του Πετεφρή και από έναν συνάδελφο που με ενημέρωσε. Επίσης δεν έχω διαβάσει το βιβλίο της κας Σωτηροπούλου και πιθανόν να μην το διαβάσω και ποτέ.

Τότε τι κάθομαι και γράφω; Ψάχνοντας για την υπόθεση έπεσα πάνω στο κομμάτι της κας Γεωργακοπούλου στην «Ελευθεροτυπία», το οποίο έχει αποσπάσματα από την καθαρογραμμένη απόφαση του δικαστή κ. Δημήτρη Γαβαλά. Δεν πρόκειται να κρίνω την απόφαση του Δικαστηρίου, όχι γιατί φοβάμαι αλλά γιατί δεν έχω νομική άποψη. Αυτό όμως που δεν μπορώ να αφήσω ασχολίαστο είναι ο τρόπος σκέψης του συγκεκριμένου δικαστή.

«Η παιδική λογοτεχνία αναφέρεται στις αγνές παιδικές ψυχές, που ο θεάνθρωπος Χριστός τις ανέδειξε σε πρότυπο για τους ενήλικες με τη θεϊκή ρήση του «εάν δεν γίνετε σαν τα παιδιά βασιλεία Θεού δεν θα κληρονομήσετε». Στις σχολικές βιβλιοθήκες δεν πρέπει να υπάρχουν απλώς λογοτεχνικά βιβλία, αλλά παιδαγωγικά βιβλία, που να συντελούν στην ηθική και πνευματική αγωγή των παιδιών».

Ο Χριστός; Αγνοεί ο κ. Γαβαλάς ότι δεν είμαστε το ίδιο κράτος που είμασταν στα τέλη της δεκαετίας του ’60; ή το ’70; Το ότι το ίδιο το Σύνταγμα διασφαλίζει την ανεξιθρησκεία μας; Δηλαδή τι ακριβώς βιβλία θέλει να υπάρχουν; Της Ζωής και του Σωτήρα;

«Η απαγόρευση ενός ασέμνου βιβλίου δεν αποτελεί πράξη λογοκρισίας, όπως δεν είναι λογοκρισία η οποιαδήποτε απαγόρευση στα παιδιά να διαβάζουν βιβλία που τα ωθούν σε άσχημες συνήθειες και κακές πράξεις, όπως ναρκωτικά, κλοπές, πορνεία κ.λπ.»

Δεν έχει τύχει να διαβάσω ποτέ βιβλίο που να με έχει εξωθήσει σε άσχημες συνήθειες, από την άλλη έχω δει πρακτικές που ίσως να μπορούσαν να με «ρίξουν» στα ναρκωτικά. Όπως λέει και ο Πετεφρής

«διότι κανένα εφηβάκι δεν έμαθε βρισιές από το βιβλίο της κυρίας Σωτηροπούλου, μήτε άρχισε να γλυκοκοιτάζει το οικογενειακό ψυγείο μήπως και του προκύψει κανένα όργιο.»

Παρ’ ότι παρακάτω ανασκευάζει ο κ. Γαβαλάς, για την αξία της συγγραφέως, σε σημείο της απόφασής του κρίνει και θέματα τα οποία δεν άπτονται της δίκης, όπως το κατά πόσο θα έπρεπε να πάρει βραβείο η λογοτέχνις :

«Το ότι το βιβλίο αυτό έλαβε κάποιο κρατικό βραβείο, αυτό δεν σημαίνει τίποτε, άλλωστε δεν έλαβε βραβείο παιδαγωγικής, αλλά κάποιο βραβείο που μάλλον δεν τιμά τα μέλη της επιτροπής αυτής. Η χυδαιότητα, η βωμολοχία και η πορνογραφία δεν πρέπει ποτέ να βραβεύεται και κυρίως να κοσμεί τις σχολικές βιβλιοθήκες»

Ναι, θα έπρεπε οι βιβλιοθήκες να έχουν βιβλία που η ΔΙΣ θα ενέκρινε προηγουμένως. Ίσως αυτό θέλει να τονίσει παρακάτω όταν λέει :

«Τα σχολικά βιβλία πρέπει να εμπνέουν στα παιδιά την ηθική αγνότητα, την αγάπη για τη θρησκεία και την πατρίδα, απαλλαγμένα όμως από πολιτικές και κομματικές ιδεολογίες και προκαταλήψεις, αφού άλλωστε η θρησκεία αφορά όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως πολιτικών τοποθετήσεων και η αγάπη για την πατρίδα δεν κάνει πολιτικές διακρίσεις»

Εξ’ άλλου νομίζω ότι και ο κ. Πλεύρης κάτι τέτοιο ζητούσε από τον δικαστή. Όχι μια απόφαση υπερ του αλλά κάτι σαν «μανιφέστο» για ένα καινούργιο κόσμο, για παλιά μυαλά. Δεν θα σταθώ στις ποδιές ή στην θέση της γυναίκας, ούτε στα της βασιλευομένης ή στον Χίτλερ, νομίζω ότι τα προηγούμενα δίνουν το στίγμα του κ. Γαβαλά.

Η δικιά μου ερώτηση είναι πολύ απλή και άσχετη από το βιβλίο της κας Σωτηροπούλου. Δικαστές που εκφράζουν τέτοιες απόψεις, όχι σε ιδιωτικές συζητήσεις αλλά σε δημόσια έγγραφα, θα πρέπει να παραμένουν στην θέση του δικαστή ή θα έπρεπε να έχουν συνταξιοδοτηθεί;

Advertisements

Σχόλια

1. roidis - Απρίλιος 15, 2008

Η τελευταία σου αράδα είναι και δική μου απορία.

2. tictac - Απρίλιος 15, 2008

Καλά τα λες. Μπορείς όμως να μου δώσεις την εξής ελπίδα?
Σε 20 χρόνια, που θα έχουμε δικαστές τους σημερινούς φοιτητές της νομικής, θα είναι ο τότε «συντηρητικός-δεξιός-πατριδομαλάκας» {μέσος} δικαστής έστω ένα κλικ πιο «αριστερά» από τον σημερινό?
Γιατί , εντάξει, αυτοί (οι παλιοί) θα πεθάνουν κάποια μέρα και θα ξεβρωμίσει ο τόπος από χουντικές-βασιλικές παραφυάδες. Τότε (το 2028) τι θα γινει? Μήπως το τρίπτυχο Π-Θ-Ο είναι χαμαιλέοντας? Ρωτάω με πραγματική αγωνία, ειδικά βλέποντας την στροφή των 20-30ηδων προς αυτό από Μ.Χ. (μετά χριστόπουλο εποχή) κι ύστερα.
Σας πάω!

3. alepou - Απρίλιος 15, 2008

Ναι, έχεις απόλυτο δίκιο να αναρωτιέσαι για το αν τέτοιοι δικαστές πρέπει να διατηρούν τη θέση τους. Διαβάζοντας τις απόψεις του εν λόγω κυρίου, πραγματικά έφριξα!

4. ZlatkoGR - Απρίλιος 16, 2008

Και ποιανού δεν είναι απορία η τελευταία σου πρόταση; Μυαλά πολλών χρόνων πίσω…

5. Argos - Απρίλιος 16, 2008

@roidis, alepou, ZlatkoGR
Καλά με την ερώτηση, την απάντηση από που θα την πάρουμε;
@tictac
Δεν ξέρω αλλά δεν το νομίζω. Αυτούς τους ανθρώπους τους φτιάχνουμε σαν κοινωνία. Αυτούς φτιάχνουμε για να μας διαδεχτούν. Σε 20 χρόνια το ένα κλικ πιο «αριστερά» θα είναι πολύ πιο δεξιά από ότι σήμερα…

6. ΠανωςΚ - Απρίλιος 16, 2008

Η απαγόρευση αυτή βασικά στοχοποιεί τους απανταχού ψυγειολάγνους. Ψυγειολάγνοι όλου του κόσμου, αποψυχθείτε!

7. Rodia - Απρίλιος 16, 2008

Εδω που τα λεμε, μπορει να εχουν ενστερνιστει ορισμενοι το ρολο του ψυγειου και να μην αντεχουν στην ιδεα της αποψυξης. Καθε αλλαγη ποναει…

8. Στέργιος - Απρίλιος 17, 2008

Η Σωτηροπούλου δήλωσε ότι οι ηθικολόγοι (τής δεξιάς – προσθέτω εγώ) έχουν ανάγκη από την πορνογραφία για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους.

Επίσης, προσθέτω εγώ, οι ηθικολόγοι τής ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ έχουν ανάγκη τους ηθικολόγους τής δεξιάς για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους!

Όσοι από εσάς είδατε την έκθεση τού Πικάσσο Suite 347 θα διαπιστώσατε ότι ήταν μια σειρά από χαρακτικά, τα μισά από τα οποία έδειχναν γυναικεία γεννητικά όργανα «εν πλήρη αναπτύξει» και φαλλούς γαϊδουριών σε στύση. Τα ίδια τα σκίτσα αποτελούσαν ζωγραφική γυμναστική τού Πικάσσο, ασκήσεις που έκανε ο μεγάλος ζωγράφος, όπως κάθε μεγάλος ζωγράφος, ψάχνοντας την έμπνευση για τον επόμενο πίνακά του.

Ως έκθεση, η Suite 347 απευθύνεται σε ένα εξ ορισμού μικρό κοινό ανθρώπων που είναι τόσο εξοικειωμένο με τον Πικάσσο ώστε να αποζητά κάθε λεπτομέρεια σχετικά με το έργο του.

Δεν μπορώ να φανταστώ τι νόημα έχει να πηγαίνουν τα παιδάκια τού δημοτικού σε μια τέτοια έκθεση. Δεν είμαι πουριτανός, δεν είμαι παιδαγωγός, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τι όφελος αποκομίζουν τα παιδιά από τη θέαση τόσο ειδικών έργων.

Η μανία να στέλνουν τα σχολεία τα παιδιά στο Τελλόγλειο για αυτήν τη έκθεση για μένα μαρτυρεί κομπλεξικό μικροαστισμό: «Αφού είναι Πικάσσο, είναι καλός». «Μας έκαναν την τιμή να φέρουν Πικάσσο στη Θεσσαλονίκη και να μην τον δουν τα παιδιά»;

Ίσως κάποια πράγματα δεν αρμόζουν για μικρά παιδιά. Δεν είναι αυτό ούτε συντηρητισμός, ούτε σκοταδισμός (να η αριστερή ηθικολογία). Και η Θεωρία τής Σχετικότητας είναι καλό πράγμα να το γνωρίζει ένας μαθητής, αλλά όχι τής Δ’ δημοτικού. Αργότερα. Δεν αρκεί να βλέπεις κάτι, πρέπει και να το καταλαβαίνεις.

Σχετικά με το βιβλίο τής Σωτηροπούλου, τώρα (που δεν το έχω διαβάσει, γιατί γενικά θεωρώ τη νέα ελληνική λογοτεχνία για πέταμα κι όποιος έχει καεί στον χυλό φυσάει και το γιαούρτι)… ο λόγος τού Πλεύρη ήταν γελοίος και απωθητικός, ως συνήθως.

Από κει και πέρα, φίλε argos, βάστα τ’άρματα!
Τι φωτιές και Ναζί είναι αυτά που δείχνεις στη φωτό που ανήρτησες; Ποιος ζήτησε να απαγορευθεί το βιβλίο γενικά ή να καεί; Η απόφαση λέει ότι δεν είναι βιβλίο αρμόζον για μαθητικές βιβλιοθήκες.

Συμφωνώ ότι οι δικαστές μας είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία διεφθαρμένοι και αλλοτριωμένοι άνθρωποι, με ανύπαρκτη παιδεία, που επιμένουν να το παίζουν παντογνώστες.

Αλλά όταν η δικαιοσύνη αποφαίνεται ότι ο νόμος για το ασφαλιστικό είναι αντισυνταγματικός είναι «καλή» ενώ όταν βγάζει απόφαση που δεν μας αρέσει, την παρομοιάζουμε με τον Γκέμπελς; Τι μανία που έχετε εσείς οι αριστεροί να θεωρείτε καλή τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη μόνο όταν αυτές συμφωνούν μαζί σας;

Μπορώ εγώ να δωρίσω τον «Μεγάλο Ανατολικό» τού Εμπειρίκου στο Δημοτικό τής γειτονιάς μου με το σκεπτικό ότι είναι έργο μεγάλου συγγραφέα (σαφώς σημαντικότερου από τη Σωτηροπούλου) και ότι έτσι κι αλλιώς τα μικρά παιδιά τα έχουν δει όλα στα τσοντοσάιτ; Έλεος!

9. Argos - Απρίλιος 17, 2008

Φίλε Στέργιο δεν θα διαφωνήσουμε σε πολλά, εκτός ίσως της ταμπέλας του αριστερού.
Όπως δάβασες, η κριτική μου δεν είναι για το αν έπρεπε να απαγορευτεί ή όχι το βιβλίο, μια και όπως δήλωσα δεν το έχω διαβάσει. Η κριτική μου είχε να κάνει με το κείμενο του συγκεκριμένου δικαστή και με τις αναφορές του, άσχετες προς το βιβλίο.
Αναρωτιέμαι για τον δικαστή και όχι για την απόφαση όπως λέω ξεκάθαρα.

10. Argos - Απρίλιος 17, 2008

Όσο για τις φωτιές και τα βιβλία, αυτό έχει να κάνει επίσης με την ιδεολογία πίσω από την πράξη.


Sorry comments are closed for this entry

Αρέσει σε %d bloggers: