jump to navigation

Τέλος εποχής; Φεβρουαρίου 19, 2008

Posted by argos in Άτιμη Κοινωνία, Life, Politics.
trackback
castro1.jpg

Παραιτήθηκε ο Φιντέλ. Εδώ η αρχική δήλωση.

Και τι αλλάζει στην Κούβα;

Ένα καλό και γρήγορο, «εικονογραφημένο» φλας μπάκ εδώ.

Advertisements

Σχόλια

1. Oneiros - Φεβρουαρίου 19, 2008

Κι εγώ μόλις τώρα το διάβασα. Δεν παραιτείται ακριβώς, έγραψε σε μιά εφημερίδα ότι δεν θα ξαναβάλει υποψηφιότητα, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

2. οι σκιές μιλάν - Φεβρουαρίου 19, 2008

Αν η άρνηση αποδοχής του ανώτατου αξιώματος είχε έρθει 10 ή 20 χρόνια νωρίτερα, ο θόρυβος που θα σηκωνόταν από μια τέτοια ανακοίνωση θα ήταν εκκωφαντικός. Σήμερα, περνά 30 δεύτερα στα δελτία και δίστηλο στην (αυριανή) εφημερίδα.

Για δραματικές εξελίξεις στην Κούβα είναι μάλλον ακόμα νωρίς. Θα πρέπει, νομίζω, να περιμένουμε όχι την μετά-Φιντέλ εποχή αλλά την μετά-Ραούλ.

3. τσοκτσοκ - Φεβρουαρίου 19, 2008

Αναρωτιέμαι γιατί πρέπει να μιλάμε για μετα-εποχές. Είναι τόσο απίθανο δηλαδή να γίνεται κάτι διαφορετικό εκεί, κάτι που δε βασίζεται (τουλάχιστον με τα δικά μας δεδομένα) στα πρόσωπα; Είναι απίθανο ο λαός να έχει άποψη και να μην περιμένει μία μετα-εποχή;

4. argos - Φεβρουαρίου 19, 2008

@Όνειρος
όχι Γιάννης, Γιαννάκης

@Σκιές
Δεν είναι για δίστηλο, αλλά σίγουρα είναι διαφορετικά από ότι αν το έκανε πριν από 20-30 χρόνια

@τσοκτσοκ
γι’ αυτό και το ερωτηματικό στο τέλος του τίτλου

5. Zorba The Greek - Φεβρουαρίου 20, 2008

Όσο ζεί (ζωή να’ χει ο άνθρωπος) ο λόγος του θα μετράει σημαντικά στην πολιτική ηγεσία της Κούβας. Ο Ραούλ είναι απλή μαριονέτα.

6. Στέργιος - Φεβρουαρίου 20, 2008

Κουβανέζικο ανέκδοτο αφιερωμένο σε όλους εσάς τους σοσιαλιστές τού γλυκού νερού που «νοσταλγείτε» τον Κάστρο ενώ δεν θα αντέχατε ούτε μια εβδομάδα σε κομμουνιστική χώρα:

– Ποιες είναι οι τρεις μεγάλύτερες επιτυχίες τής κουβανέζικης επανάστασης;
– Η υγεία, η παιδεία κι ο πολιτισμός.
– Και οι τρεις μεγαλύτερες αποτυχίες;
– Το πρωινό, το μεσημεριανό και το βραδινό.

7. regimientocinqo - Φεβρουαρίου 20, 2008

Αν οι εποχές καθορίζονται από τα πρόσωπα – και ΟΧΙ τα πρόσωπα από τις εποχές -τόσο το χειρότερο για τις ίδιες. Αλλά η αλήθεια μάλλον βρίσκεται στο πείσμα ενός λαού που επιμένει να θέλει να είναι κυρίαρχος και να ζει την επανάστασή του.

Ένας κομμουνιστής τ’ αλμυρού νερού


Sorry comments are closed for this entry

Αρέσει σε %d bloggers: