jump to navigation

Για ένα κομμάτι ψωμί Ιανουαρίου 27, 2008

Posted by argos in Άτιμη Κοινωνία, Life.
trackback
sellerb_sm.jpg

Κάποτε, πιτσιρικάς έκανα το ταξίδι Θεσσαλονίκη – Darmstadt με λεωφορείο, μέσω Γιουγκοσλαβίας, 3 μέρες σε μια θέση με παρέα τον αδελφό μου. Ήταν το ’78, μια μέρα μετά τον σεισμό της Θεσσαλονίκης, που ξεκινούσαμε από την πληγωμένη πόλη με προορισμό το μακρινό Darmstadt της Γερμανίας. Πηγαίναμε να δούμε τους γονείς μας και την αδελφή μας μετά από 6 μήνες που είχαμε να βρεθούμε.

Άβολα τα καθίσματα, κανένας γνωστός και εμείς πρώτη φορά μόνοι μας να ταξιδεύουμε τόσο μακριά. Μόνος τρόπος να ξεχαστείς, τα τοπία που εναλλάσσονταν στο παράθυρο. Εκεί που χαζεύαμε ένα σέρβικο χωριό, από το παράθυρο της θέσης μας, ακούσαμε μια κυρία πίσω μας να λέει : «Καλέ, τα νεκροταφεία τους είναι ίδια με τα δικά μας!»

caravan_sm.jpg

Για κάποιο περίεργο λόγο, αυτή η ανάμνηση ήρθε στο μυαλό μου και σήμερα το μεσημεράκι καθώς κατέβαινα την Ερμού στην Αθήνα, βλέποντας του μαύρους πλανόδιους πωλητές τσαντών να μαζεύουν γρήγορα τους μπόγους τους και να εξαφανίζονται με την πρώτη ειδοποίηση για την εμφάνιση της Δημοτικής Αστυνομίας.

Δεν μπόρεσα να καταλάβω τον συνειρμό. «Καλέ και οι δικοί μας ίδιοι μαύροι είναι»;

«Καλέ και οι δικοί μας ίδιοι μπάτσοι είναι»;

«Καλέ και αυτοί είναι άνθρωποι σαν εμάς»;

Σε κάθε περίπτωση η διαπίστωση είναι το ίδιο ηλίθια.

Advertisements

Σχόλια

1. ΠανωςΚ - Ιανουαρίου 29, 2008

Αντιστρόφως ανάλογη ιστορία: πριν από χρόνια, σε κάποια εκδρομη στην Τουρκία με το πανεπιστήμιο, ενας συμφοιτητής εκανε μια ανοησία και είχαμε για μισή μέρα ένα μικρομπλέξιμο με την τουρκική αστυνομία. Ετερος συμφοιτητής, σε στιγμή απελπισίας, πέταξε την αλήστου μνήμης κοτσάνα: «Σε αυτή τη χώρα ακόμη και η αστυνομία είναι κακή!».


Sorry comments are closed for this entry

Αρέσει σε %d bloggers: