jump to navigation

Αρνό Ιανουαρίου 25, 2007

Posted by argos in Life, Thessaloniki.
trackback

Πέντε χρόνια πριν στις 6 τα χαράματα έτρεχα μαζί με την Μαρία και τον Άγγελο να βρω τον Αλέκο στο διαβαλκανικό. Είχαμε χωρίσει μόλις πριν 3 ώρες. Σε λίγο μαζευτήκανε και άλλοι, η Μένίτσα, ο Ηρακλής, ο Δημήτρης που είχε γενέθλια και που από τότε τα θυμάμαι πάντα, όλοι οι φίλοι του. Αφού κλάψαμε πήγαμε με την Χριστίνα στην Εφημερίδα. Η Μαρία πήγε σπίτι της και ήρθε να μας βρει μετά.

Πρέπει να ήταν η μόνη φορά που αυτή η εφημερίδα έβγαλε ένα τόσο ανθρώπινο φύλο. Το ίδιο βράδυ πέρασα από τα μέρη που πηγαίναμε, Verdi, Emigre, Αλέα, ήπια από ένα ποτό για τον Χρηστάκο, άκουσα τον Κακό τον Λύκο του Θανάση στο Emigre και στο Ταξίδι από τον Γιάννη, έκλαψα και μετά πήγα να ξενυχτήσω με το «ταξιδιώτη».

Κλαίγαμε, γελούσαμε. Ηθοποιοί, δημοσιογράφοι, συγγενείς, εγώ. Η τελετή ήταν ακόμη πιο περίεργη. Έσκασε μύτη ως και ο Πανίκας. Ο Φίλιππος απείλησε με χειροδικία την συνάδελφό του από το TV100, γνώρισε την Λένα, που είχα ειδοποιήσει να έρθει και αργότερα τους πάντρεψα, ο Βενιζέλος αμίλητος ήρθε να τιμήσει τον συμμαθητή του από τα γαλλικά και η στενοί του συγγενείς ανακαλύπτανε πόσο σημαντικός ήταν στα πολιτιστικά – δημοσιογραφικά της πόλης.

Μετά την υποχρεωτική εκδρομή στην Θέρμη βρεθήκαμε οι φίλοι του από άσχετες παρέες, «Εξώστης», «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», «Πειραματική», «ΕΤ3», στον ιοστιοπλοϊκό κοντά στο ιατρικό της Εxpress. Στα τσίπουρα. Το βράδυ ξεγλεντούσα την Χριστίνα που έκανε να κοιμηθεί 3 μέρες.

Πέντε χρόνια τώρα τον θυμάμαι σχεδόν κάθε μέρα, κάθε φορά για να γελάσω, ποτέ για να κλάψω. Εκτός από τώρα. Θυμάμαι την πρώτη εκδρομη στους Φιλίππους, πως χόρευει παρ’ όλα τα κιλά του, στο πάρκινγκ του θεάτρου ώσπου να φύγουν τα άλλα αυτοκίνητα. Στην βεράντα του εξοχικού της Μαρίας να του «κρατάω» τα λόγια για την παράστασή του. Πως άλλαζε τα λόγια σε πιο δύσκολες εκφράσεις.

«Μα καλά δημοσιογράφος είσαι;», έλεγα.

Και ήταν. Το διαπίστωνα κάθε φορά που μιλούσαμε. Στην Πειραματική το παρατσούκλι του ήταν Δάσκαλος. Στην εφημερίδα ήταν ο Χρηστάκος, για μας ήταν ο Αρνό.

Την εποχή που έφυγε, μόλις είχε τελειώσει τις παραστάσεις του «Θεατροποιού» του Τόμας Μπέρχαρντ. Σήμερα, σύμπτωση, είναι η τελευταία παράσταση του «Μινέττι» του Μπέρχαρντ στο Σαντέ.

Πέντε χρόνια μετά εκτός από μερικές εκδηλώσεις και κείμενα, κανένας δεν έχει τιμήσει το ήθος του Ανθρώπου/δημοσιογράφου/ηθοποιού.

Σήμερα έμαθα ότι το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΜΘ αποφάσισε κάτι να κάνει. Θα περιμένω, αν και όχι πολλά.

Όπως έλεγε και ο Αρνό, με την φωνή της Κουτρουμπάς :

«Άσε με»

Υ.Γ. Για όσους δεν τον ξέρανε, με μια αναζήτηση στο Google μπορεί και να πέσουν σε μερικά σκαναρισμένα κείμενά του.

Σχόλια

1. exiled - Ιανουαρίου 26, 2007

Πρέπει να νοιώθεις τυχερός που είχες τέτοιον φίλο. Πάντως, θυμάμαι πως ήταν από τις στήλες που διάβαζα στην «Μ» εκείνον τον καιρό. Στην πρώτη σελίδα του ένθετου για τα πολιτιστικά της, η στήλη στα αριστερά, έτσι; Πρέπει να ήταν και υπεύθυνος ύλης των πολιτιστικών. Το μέγεθός του το ανακάλυψα την επομένη του θανάτου του, στα αφιερώματα που είχαν ακολουθήσει. Να ζήσετε οι φίλοι του και να τον θυμόσαστε, να τον τιμάτε, όπως και τώρα!

2. Argos - Ιανουαρίου 26, 2007

Δυστυχώς αυτοί οι άνθρωποι τιμούνται μόνο από τους φίλους τους. Κάποιοι άλλοι τιμούνται χωρίς λόγο γιατί απλά αυτός είναι ο σκοπός τους εξ’ αρχής.

3. 6η χρονιά χωρίς Αρνό « We are not alone - Ιανουαρίου 25, 2008

[…] ένα κομμάτι η Χριστίνα Χαλεπλίδου. Έχω γράψει στις προηγούμενες μαύρες επετείους. Δεν έχω να προσθέσω τίποτα, δεν έχει […]


Sorry comments are closed for this entry

Αρέσει σε %d bloggers: