jump to navigation

«Αλήτες, Ρουφιάνοι, Δημοσιογράφοι» Νοέμβριος 3, 2006

Posted by argos in Blogs, Άτιμη Κοινωνία.
trackback

roufianos.jpg
Το γνωστό αυτό σύνθημα είχε και μια ερώτηση. «Αλήθεια, ποιό από τα τρία είναι το επάγγελμα;».

Δεν μπορώ να δεχτώ το σύνθημα έτσι άκριτα. Έχω φίλους που εκτιμώ πάρα πολύ και που είναι δημοσιογράφοι με ευαισθησίες. Ευαισθησίες που φυσικά δεν μπόρεσα να βρω στο editorial του κ. Τσαγκαρουσιάνου. Το να κάτσω και να προσπαθήσω να αποδομήσω το κείμενό του δεν έχει κανένα νόημα. Δεν μ’ ενδιαφέρει ο κ. Τσαγκαρουσιάνος. Είναι ακόμα ένας κρίκος στην αλύσίδα Τσιπρόπουλου, Ρουσσόπουλου, Λιάπη και δεν ξέρω ποιού άλλου.

Προφανώς δεν είμαι υπέρ των ανώνυμων συκοφαντιών ή γενικά των συκοφαντιών, όπως τις ορίζει ο κ. Τσαγκαρουσιάνος, από την άλλη βέβαια, ο ίδιος καταρρίπτει τον ισχυρισμό του περί ανωνυμίας, παραθέτοντας το πραγματικό, κατά τη γνώμη του, όνομα blogger που θεωρεί ότι τον συκοφαντεί. Άσε που στο Internet δεν είναι κανένας ανώνυμος, δεν έχετε παρά να πάτε στην σελίδα about αυτού του blog για να δείτε το πραγματικό μου ονοματεπώνυμο στα σχόλια που δεν έχω σβήσει, ενώ θα μπορούσα. Αν συνδυάσετε και το γεγονός ότι αναφέρομαι στο Τhess σαν το άλλο μου blog δεν είναι δύσκολο να προσθέσετε τους όρους της εξίσωσης. Από την άλλη, λίγο πολύ γνωριζόμαστε μεταξύ μας και τουλάχιστον εδώ πάνω, προσωπικά,  με ξέρουν και ξέρω καμιά 10αρια bloggers.

Προφανώς δεν βοηθά το να χαιρόμαστε από την εξέλιξη έστω και αν πιστεύουμε ότι έχουμε κάθε λόγο για να το κάνουμε. Αυτή είναι ακόμη μια μορφή λογοκρισίας, πολύ περισσότερο όταν αυτός που υποτίθεται ότι γράφει το blog το γράφει με ψευδώνυμο και δεν αποδεικνύεται η ταυτοπροσωπία, εκτός και αν «Το Βήμα» στηρίχθηκε στις καταγγελίες του κ. Τσαγκαρουσιάνου, που αυτόματα τον τοποθετεί στην δεύτερη κατηγορία από τις τρεις του τίτλου.

Θυμάμαι πριν το καλοκαίρι και μετά την υπόθεση της Αριστοτέλους, blogger της πόλης να τα κλείνει όλα, ακόμα και τα ομαδικά blogs που είχε ανοίξει, γιατί άλλος blogger τον «έδωσε» στεγνά. Προφανώς ο φόβος του ήταν να μη πάθει ότι και ο κ. Γαλάνης.  Τώρα έχουμε ακριβώς την ίδια περίπτωση, μόνο που τα free papers τα διαβάζουν και οι κλασσικοί δημοσιογράφοι, με αποτέλεσμα να απολυθεί κακώς, για τον manifesto και τον κ. Γαλάνη, ο τελευταίος. Όσο επιτρέπουμε να μας στριμώχνουν στην γωνία, όσο δεν συνειδητοποιούμε ότι έχουμε την ευθύνη των λόγων μας, όσο αφήνουμε αναπάντητες τις δηλώσεις και τα editorial, τόσο θα  βάζουν βαθιά «το χέρι στον κώλο μας».

Δυστυχώς δεν έχουμε να αντιμετωπίσουμε μόνο περιπτώσεις καταναλωτικών οργανώσεων που αυθαίρετα βγάζουν συμπεράσματα για τους bloggers, ή περιπτώσεις υπουργών που μιλάνε για πράγματα που δεν καταλαβαίνουν, έχουμε και περιπτώσεις ξεκαθαρίσματος μέσα σε ένα συνάφι, κάτι που πολύ εύκολα το εκμεταλλεύονται όσοι τους βολεύει. Η αυτορύθμιση που ευαγγελίζονται κάποιοι δεν μπορεί να έρθει υπό το κράτος των μηνύσεων ή των απειλών και απολύσεων.

‘Εχουν γράψει

Πάνος, Pascal, AFM, Manifesto, Γιώργος Μίχος, JustAnotherGoneOff, KaltsovrakoΆΝεμος

Advertisements

Σχόλια

1. ANemos - Νοέμβριος 3, 2006

H αυτορύθμιση που ευαγγελίζομαι εγώ τουλάχιστον, θα έλθει μέσα από την άμυνα με κάθε τρόπο. Και μέσω των νόμων. Γι’ αυτό και θέτω εξ’ αρχής τον εαυτό μου στη διάθεση οποιουδήποτε θα επιχειρήσει να αμυνθεί νομικά απέναντι στη χυδαιότητα και τις ύβρεις. Τίποτα δεν θα μένει πλέον χωρίς απάντηση!
Η αδιαφορία απέναντι στα φαινόμενα Μανιφέστου και Μακμαλους αποδείχθηκε μάταιη…
Στην αντεπίθεση τώρα!

2. Argos - Νοέμβριος 3, 2006

Έχεις κάθε δικαίωμα να αντιδράς όπως νομίζεις. Η χυδαιότητα, όπως και η αξιοπρέπεια, έχουν τελικά διαφορετικές ερμηνείες για τον καθένα μας και πολύ φορές εξαρτάται και από την περίπτωση. Εδώ όμως δεν μιλάμε για σένα, εκτός και αν ο κ. Τσαγκαρουσιάνος με το editorial του ήρθε προς υποστήριξή σου.
Όταν μαίνονταν ο «πόλεμος Μακμάνους, Μανιφέστο – Άνεμου» δεν σε είδα να γράφεις σε εφημερίδα με αναγνωσιμότητα πολύ μεγαλύτερη από τα blogs ότι ο Μανιφέστο είναι ο κ. Τάδε. Προτίμησες να πολεμήσεις με τον ίδιο τρόπο και στο ίδιο μέσο, κάτι που ο κ. Τσαγκασουριάνος το απέφυγε. Χτύπησε έτσι ώστε να οδηγήσει κάποιον στο ταμείο ανεργίας. Σου λέει, νομικά αν το πάω δεν μπορώ να αποδείξω την ταυτότητα, οπότε τι μένει να κάνω;
Αν ας πουμε κάποιος που δεν έχει τις άκρες του κ. Τσαγκαρουσιάνου, αλλά είναι νονός της νύχτας και έχει θιχτεί από αυτόν, τι θα πρέπει, κατ’ αναλογία να κάνει; Δεν οδηγεί πουθενά. Η αυτορύθμιση έρχεται έτσι και αλλιώς με κάπιο τρόπο. Όσο διάστημα μαίνονταν ο «πόλεμος» δεν διάβαζα ούε Μανιφέστο, ούτε Μακμάνους και επι της ουσίας ούτε και σένα, παρ’ ότι είσαι στε μια από τις πολλαπλές homepage του firefox μου. Δεν διάβασα ποτέ, πέρα από τις 3 γραμμές του μόνιτορ την υπόθεση Μανταλένα Παριανός.
Δεν πιστεύω ότι είμαστε εδώ για να ξεκατινιαζόμαστε, παρ’ ότι 2 φορές δεν το απέφυγα. Είμαστε για κάτι καλύτερο και μεγαλύτερο. Έχουμε την δυνατότητα να πούμε και να πολεμήσουμε για πράγματα που δύσκολα μπορούν να το κάνουν οι επαγγελματίες, γιατί αυτορυθμίζονται. Αυτορυθμίζονται πρώτα από την ιερή ανάγκη της επιβίωσής τους και της οικογένειάς τους.
Όταν η αυτορύθμιση περνάει από ταμεία ανεργίας και από κρατητήρια τότε δεν υπάρχει περίπτωση να κάνουμε την διαφορά.

3. ANemos - Νοέμβριος 3, 2006

Για μένα εξ’ αρχής η όλη υπόθεση δεν είχε και δεν έχει τη διάσταση ενός απλού ξεκατινιάσματος. Τους συγκεκριμένους δεν τους ήξερα και εξακολουθώ να μην τους ξέρω εξ’ όψεως. Σταδιακά έμαθα τι κουμάσια είναι και τι προϊστορία έχουν. Και δεν το έμαθα μόνο εγώ. Ανακάλυψα καθυστερημένο ότι ΟΛΗ η πιάτσα τους ήξερε, δημοσιογράφοι και ιντερνετάδες. Κι όχι πρόσφατα. Τους ήξεραν εδώ και πολλά πολλά χρόνια. Δεν αναφέρθηκα σε όσα ήξερα παρά μόνο όταν η πρόκληση ξεπέρασε κάθε όριο. Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση είναι πως ένας γνωστός συνάδελφος (ο Γαλάνης) τα βάζει με έναν συνάδελφό του (εμένα) στα καλά καθούμενα. Και ήταν τότε που του είπα ότι «βρε ηλίθιε, ξέρεις και ξέρω ποιοι είμαστε, τι αηδίες κάνεις;». Εκείνος νόμισε ότι τον ρουφιανεύω. Ρουφιανιά είναι να αποκαλύπτεις κάποιον που θέλει να κρατήσει μυστικές τις πράξεις ή την ταυτότητά του. Αυτό τον ήξερε ΟΛΟΣ ο κόσμος. Ο ίδιος μάλιστα έπαιρνε συνέντευξη από τον εαυτό του –αν θυμάσαι στο In.gr, που ο Δ. Γαλάνης μιλούσε με τον manifesto και μετά γελούσε το σύμπαν!
Το άλλο, τον ταμπακέμπορα, τον έμαθα στην πορεία!
Που η ρουφιανιά; Από ποιόν;
Και για ποιόν;
Γι αυτούς που κοκκορεύονταν ότι έχουν γράψει ενάμιση άρθρο και τον άλλον επειδή εκάνε δυόμισι εκπομπές κάπου, κάποτε;
Μα τι λέμε τώρα;
Για τη δική ΤΟΥΣ τη χυδαιότητα, θα πεις κάτι ΑΡΓΟ μου;
Ή κι εσύ «διάβαζες τα μαθήματά σου» όταν τα έχωναν και μας διέσυραν καθημερινά;
Δεν την καταλαβαίνω αυτή την επιλεκτική μνήμη σας!
Ειλικρινά δεν την καταλαβαίνω!
Και τελειώνω από εκεί που άρχισα: ΟΧΙ αυτό δεν είναι ξεκατίνιασμα, είναι ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ απέναντι στην ΧΥΔΑΙΟΤΗΤΑ που ΑΥΤΟΙ επέβαλαν στο δίκτυο.
Και θα φτάσει μέχρι τέλους!

(Οσο για την εφημερίδα και το αν έγραψα και γιατί δεν έγραψα: με ξένα λεφτά και κόλλυβα δεν κάνω παιχνίδια. Και αυτό ισχύει με τον Αγγελιοφόρο και θα ίσχυε με τον ΔΟΛ, τον Περισσό ή την Τράφικ. Σε αλλου μαγαζί και με ασπίδα αυτό δεν κάνεις τσαμπουκάδες. Η Lifo είναι του Τσαγκαρουσιάνου και την κάνει Αρκάδι άμα γουστάρει.)

4. Argos - Νοέμβριος 3, 2006

Από τους τρεις σας τον μονο που ξέρω είσαι εσύ. Τους άλλους ούτε που τους διάβαζα. Έχω την εντύπωση ότι ιδίως τον Μακμάνους πρέπει να τον πρωτοδιάβασα μετά από δική σου άμυνα/επίθεση σε κείμενό του. Για την ιστορία, την έναρξη του πολέμου την έμαθα από τον Αστέρη. Την ιστορία του in.gr δεν την έχω υπόψη μου αλλά φυσικά και δεν σημαίνει ότι δεν ήταν μαλακία.

Και όχι δεν διάβαζα όταν μαίνονταν ο πόλεμος, στο έγραψα στο προηγούμενο post. Δεν διάβαζα όχι γιατί φοβόμουν να πάρω θέση αλλά γιατί όλα αυτά δεν είχαν θέση εδώ μέσα. Είχα θέση και ήταν εναντίον του Μακμάνους, εναντίον του Μανιφέστου και εναντίον σου. Δεν είχε σημασία αν στην διαμάχη μεταξύ σας είχες δίκιο. Η ουσία, για μένα που ήμουν τρίτος, δεν ήταν αυτή. Για μένα ήταν απαράδεκτο που ανάλωνες τις ικανότητές σου και την δύναμή σου σε μια τέτοια διαμάχη. Εκτός από άνθρωπος, για πολλους εδω μέσα ήσουν και ένα πρότυπο. Πολύ περισσότερο για τους καινούργιους που μπαίνανε εκείνο το διάστημα μέσα στο blogging. Αν το blogging έχει καταντήσει ένα μάτσο χάλια, έχεις πολύ μεγαλύτερο ποσοστό ευθύνης γι’ αυτό από ότι εγώ που με διάβαζαν 2-3 φίλοι. Ξέρω ότι υπερβάλω εδώ αλλά προσπαθώ να σου δώσω την αίσθηση που είχα και την δικιά μου πλευρά. Όχι λοιπόν δεν διάβαζα.

Τα σχόλιά σου εξηγούν την δικιά σου αντίδραση, όχι του κ. Τσαγκαρουσιάνου. Όντως η Lifo είναι δικιά του και ας την κάνει Αρκάδι, μόνο μην έρθει μετά να παραπονεθεί ότι κάηκε, όπως έκανε στο editorial σε σχέση με την υπόθεση του Λαλιώτη.

5. ANemos - Νοέμβριος 3, 2006

Αυτοί που πήγαν να μας ρυθμίσουν σε συχνότητες κατινιάς και χυδαιότητας-μνησικακίας-χολής, είναι αυτοί που τώρα την πληρώνουν. Και, ναι, παραδέχομαι οτι με έβγαλαν και με βγάζουν εκτός εαυτού! Δεν είναι ανθρώπινο όμως;
Δεν είπα ποτέ οτι είμαι γκουρού και υπεράνω. Και αίμα έχω και νεύρα και μυαλά στα κάγκελα και στο μίξερ άμα λάχει!
Πόσο και για πόσο να αδιαφορούσα ρε συ Αrgo?
Εσύ πόσο θα άντεχες;

6. Argos - Νοέμβριος 3, 2006

Δεν ξέρω, ρε φίλε, μπορεί και λιγότερο, αλλά εγώ είμαι αυτός που είμαι και εσύ είσαι ο ΆΝεμος :-).
Είπα ότι είναι ανθρώπινο. Σαφώς και δεν είπες ότι είσαι γκουρού ή υπεράνω. Τι θέση μου εξηγώ, προσπαθώντας να καταλάβω και την δικιά σου.
Άσχετο, πρώτη φορά τόσα πολλά λόγια χωρίς τσίπουρο.

7. Dark Angel - Νοέμβριος 3, 2006

Εγώ λέω να ηρεμήσουμε όλοι μας για λίγο. Από εχθές το στομάχι μου είναι κουβάρι με όλα αυτά. Οι λέξεις πληγώνουν και μάλιστα πολύ. Το ξέρουμε καλά και οι τρεις μας Ναφτίλε και Αργος. Πληγώνουν, σακατευουν και διαλύουν προσωπικότητες.

8. ANemos - Νοέμβριος 3, 2006

Οντως!
Θα τα πιούμε όμως…

Αλλά να σε ρωτήσω και κάτι άλλο, από πότε είναι απογοητευτικό -αν υποθέσουμε οτι κάποτε ήμουν γοητευτικός ως blogger- το να δίνεις μάχες για την τιμή σου, για ο,τι πιστεύεις άδικο, κακό, ανήθικο. Για 5-6 από όσες αρχές σου έχουν απομείνει π.χ. να υπερασπίζεσαι το κορίτσι σου, τη δουλειά σου, την πόλη που σου δίνει φαϊ, αναγνώστες, τα προς το ζειν… (Να γιατί δεν γκρινιάζω τόσο για την πόλη… μου έδωσε απίστευτες ευκαιρίες κι ας ήμουν «ξένος»…) και το εκτιμώ όσο δεν φαντάζεσαι και προσπαθώ όσο μπορώ να το ανταποδώσω…
Την λάσπη την έφαγα απο τους πρώην συμπολίτες και «συναδέλφους» μου…

9. ANemos - Νοέμβριος 3, 2006

Ιδού: «Μπερδεμένο θα ήταν το μυαλό του «μαϊμού» Σαλονικιού, ΑΝ φυσικά υπήρχε μυαλό ΜΕΣΑ στο κεφάλι του!»

http://www.blogger.com/publish-comment.do?blogID=16407508&postID=116257026675098686&r=ok

Συνεχίζει! Οπως βλέπεις!

10. Argos - Νοέμβριος 3, 2006

Απογοητευτικό δεν είναι να μάχεσαι για τις αρχές σου, απογοητευτικό είναι να ασχολείσαι με πράγματα που είναι κατώτερά σου. Στο είπα και πιο πάνω, μπορεί, κακώς, να περίμενα να μην είσαι άνθρωπος, λάθος μου.
Συνεχίζουν την μαλακία και εσύ τι θα κάνεις; Θα επιμένεις ότι δεν είσαι μαλάκας μέχρι να τους πείσεις; Δεν πρόκειται να πειστούν. Ανασκουμπώσου και έχουμε πιο σοβαρή δουλειά. Αυτά σε ότι αφορά εσένα προσωπικά. Η θέση μου για τον κ. Τσαγκαρουσιάνο δεν αλλάζει, στην ουσία ούτε για σένα άλλαξε. Απλά κατανόησα αυτό που δεν ήθελα.

@Dark Angel
Εσύ σήκωσε και κανένα τηλέφωνο για να σε πάρω στα σοβαρά.

11. Εγώ - Νοέμβριος 3, 2006

Καλά, οι μισοί «μπλόγκερ» στην «Ελληνική μπλογκόσφαιρα» τελικώς είναι δημοσιογράφοι που γράφουν ανωνύμως για να ανταλλάσσουν μαχαιρώματα, συκοφαντίες και ρουφιανιές εκ του ασφαλούς, όπως θα ήθελαν να κάνουν επωνύμως από τις εφημερίδες τους, αλλά εκεί δεν τούς παίρνει; (Κι όταν ξεσκεπάζονται οι βρωμιές τους, σκούζουν ότι διώκεται η ελευθερία της έκφρασης; )

Αυτή είναι η «Ελληνική μπλογκόσφαιρα» που θα… σώσει την Δημοκρατία και την Ελλάδα;! Ρε τί γίνεται στον κόσμο!

Ουαί υμίν, Φαρισαίοι υποκριταί!

Ν’ αγιάσει το στόμα του Τσαγκαρουσιάνου!

12. Argos - Νοέμβριος 3, 2006

Ενώ εσύ ανώνυμε egv@edw.gr ούτε φαρισαίος, ούτε υποκριτής….

13. mpsaltik - Νοέμβριος 4, 2006

Μέσα σ’ αυτό τον καταιγισμό των (αναρίθμητων) σχολίων σχετικά με το θέμα Τσαγκαρουσιάνου, θα ήθελα να πω Argos, που σε γνωρίζω προσωπικά, και Aneme, που σε γνωρίζω εμμέσως και λίγο μόνο από το blog σου, ότι οι προσωπικές αντιπαραθέσεις και αντιπαλότητες, όποτε εμφανίζονται με τέτοιο καθολικό και ισοπεδωτικό τρόπο, συνθλίβουν και αλλοτριώνουν τον κόσμο και το περιβάλλον στο οποίο εξελίσσονται. Στα σίγουρα δεν βοηθιέται έτσι η δημοκρατική φωνή.
Θα μου πείτε: καλά αυτά που λες, αλλά ποιά είναι δηλαδή η δική σου θέση για το θέμα? Και θα άφηνες εσύ κάποιον να καθυβρίζει εσένα (επώνυμα), ενώ μάλιστα ο άλλος θα ήταν ανώνυμος? Αυτό βοηθάει τη δημοκρατία?
Η αντίδραση του καθένα σε κάτι τέτοιο είναι διαφορετική και όποιος πάει να βάλει τους ίδιους κανόνες για όλους σε τέτοια θέματα, νομίζω ότι σφάλλει. Προσωπικά νομίζω ότι, όπως και στην πραγματική ζωή, έτσι και στη μπλογκόσφαιρα, είναι στο χέρι του καθένα να βάζει ένα τέλος σε μια προσωπική αντιπαράθεση, είτε αγνοώντας τον υβριστή και ουσιαστικά αφήνοντας τον να ξεκατινιαστεί μόνος του όσο θέλει, είτε αναδεικνύοντας κάποια σημεία-κλειδιά που θα δώσουν και στους άλλους να καταλάβουν από που ξεκινάει η αθλιότητα και μετά basta! Άλλωστε εάν συνεχίσει να ασχολείται μαζί του, τον τρέφει.

Όλα όσα διαβάζω σχετικά με την ανωνυμία και την ελευθερία στο διαδίκτυο, θεωρώ ότι είναι άσχετα και άνευ ουσίας. Πιθανόν γιατί η διεκδίκηση της ανωνυμίας νομίζω ότι θα έπρεπε να ενδιαφέρει κάποιον εάν πρόκειται να τη χρησιμοποιήσει για να πολεμήσει ένα καταπιεστικό καθεστώς. Όχι όμως για να μπορεί να λέει ο, τι γουστάρει, όποτε γουστάρει και για όποιον γουστάρει, χωρίς συνέπειες. Η για να μιλάει αντικαθεστωτικά (αν το πούμε έτσι δηλαδή…), ως γνωστός-άγνωστος. Υπάρχει δε μια παραδοξότητα στις συζητήσεις μέσω ψευδωνύμων στα διάφορα μπλογκς, όχι γιατί υπάρχει η συζήτηση καθαυτή (πολύ καλώς υπάρχει εαν πρόκειται για ανταλλαγή επιχειρημάτων και απόψεων), αλλά γιατί συχνά υπάρχει και διαχυτικότητα ανάμεσα σε αυτές τις ανώνυμες περσόνες (φυσικά και το αντίθετο – δηλαδή μίση)

Αυτό που γίνεται τώρα πάντως είναι κατά τη γνώμη μου ανησυχητικό, γιατί κοντεύει να αλωθεί ο χώρος μέσω ενός θέματος, που θάπρεπε να απασχολεί ελάχιστους. Εάν
δεν απασχολεί ελάχιστους, τότε ή είναι αλήθεια αυτό που λέω παραπάνω, δηλαδή ότι έχει αλωθεί ο χώρος, ή είναι παντελώς λάθος η αντίληψη ότι η (ελληνική) μπλογκόσφαιρα είναι έτσι αθώα όπως παρουσιάζεται.


Sorry comments are closed for this entry

Αρέσει σε %d bloggers: