Πριν 5 χρόνια έγραφα το παρακάτω κομμάτι, που προσπαθώ κάθε χρόνο να γράφω στην μνήμη του φίλου μου Χρήστου Αρνομάλλη :

Πέντε χρόνια πριν στις 6 τα χαράματα έτρεχα μαζί με την Μαρία και τον Άγγελο να βρω τον Αλέκο στο διαβαλκανικό. Είχαμε χωρίσει μόλις πριν 3 ώρες. Σε λίγο μαζευτήκανε και άλλοι, η Μένίτσα, ο Ηρακλής, ο Δημήτρης που είχε γενέθλια και που από τότε τα θυμάμαι πάντα, όλοι οι φίλοι του. Αφού κλάψαμε πήγαμε με την Χριστίνα στην Εφημερίδα. Η Μαρία πήγε σπίτι της και ήρθε να μας βρει μετά.

Πρέπει να ήταν η μόνη φορά που αυτή η εφημερίδα έβγαλε ένα τόσο ανθρώπινο φύλο. Το ίδιο βράδυ πέρασα από τα μέρη που πηγαίναμε, Verdi, Emigre, Αλέα, ήπια από ένα ποτό για τον Χρηστάκο, άκουσα τον Κακό τον Λύκο του Θανάση στο Emigre και στο Ταξίδι από τον Γιάννη, έκλαψα και μετά πήγα να ξενυχτήσω με το “ταξιδιώτη”.

Κλαίγαμε, γελούσαμε. Ηθοποιοί, δημοσιογράφοι, συγγενείς, εγώ. Η τελετή ήταν ακόμη πιο περίεργη. Έσκασε μύτη ως και ο Πανίκας. Ο Φίλιππος απείλησε με χειροδικία την συνάδελφό του από το TV100, γνώρισε την Λένα, που είχα ειδοποιήσει να έρθει και αργότερα τους πάντρεψα, ο Βενιζέλος αμίλητος ήρθε να τιμήσει τον συμμαθητή του από τα γαλλικά και η στενοί του συγγενείς ανακαλύπτανε πόσο σημαντικός ήταν στα πολιτιστικά – δημοσιογραφικά της πόλης.

Μετά την υποχρεωτική εκδρομή στην Θέρμη βρεθήκαμε οι φίλοι του από άσχετες παρέες, “Εξώστης”, “ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ”, “Πειραματική”, “ΕΤ3″, στον ιστιοπλοϊκό κοντά στο ιατρικό της Εxpress. Στα τσίπουρα. Το βράδυ ξεγλεντούσα την Χριστίνα που έκανε να κοιμηθεί 3 μέρες.

Πέντε χρόνια τώρα τον θυμάμαι σχεδόν κάθε μέρα, κάθε φορά για να γελάσω, ποτέ για να κλάψω. Εκτός από τώρα. Θυμάμαι την πρώτη εκδρομη στους Φιλίππους, πως χόρευει παρ’ όλα τα κιλά του, στο πάρκινγκ του θεάτρου ώσπου να φύγουν τα άλλα αυτοκίνητα. Στην βεράντα του εξοχικού της Μαρίας να του “κρατάω” τα λόγια για την παράστασή του. Πως άλλαζε τα λόγια σε πιο δύσκολες εκφράσεις.

“Μα καλά δημοσιογράφος είσαι;”, έλεγα.

Και ήταν. Το διαπίστωνα κάθε φορά που μιλούσαμε. Στην Πειραματική το παρατσούκλι του ήταν Δάσκαλος. Στην εφημερίδα ήταν ο Χρηστάκος, για μας ήταν ο Αρνό.

Την εποχή που έφυγε, μόλις είχε τελειώσει τις παραστάσεις του “Θεατροποιού” του Τόμας Μπέρχαρντ. Σήμερα, σύμπτωση, είναι η τελευταία παράσταση του “Μινέττι” του Μπέρχαρντ στο Σαντέ.

Πέντε χρόνια μετά εκτός από μερικές εκδηλώσεις και κείμενα, κανένας δεν έχει τιμήσει το ήθος του Ανθρώπου/δημοσιογράφου/ηθοποιού.

Σήμερα έμαθα ότι το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΜΘ αποφάσισε κάτι να κάνει. Θα περιμένω, αν και όχι πολλά.

Όπως έλεγε και ο Αρνό, με την φωνή της Κουτρουμπάς :

“Άσε με“

Υ.Γ. Για όσους δεν τον ξέρανε, με μια αναζήτηση στο Google μπορεί και να πέσουν σε μερικά σκαναρισμένα κείμενά του.

Πέντε χρόνια μετά και ενώ κλείνουν 10 χρόνια από την χρονιά που τον χάσαμε,  τα πράγματα έχουν γίνει χειρότερα. Η αγαπημένη του Πειραματική έχει ήδη ανακοινώσει το κλείσιμό της, η επίσης αγαπημένη εφημερίδα του έχει γίνει κάτι άλλο με 50+ άτομα να έχουν εξαναγκαστεί σε εθελούσια, με περίπου 30 να βρίσκονται υπό καθεστώς απόλυσης που όμως δεν έχει ανακοινωθεί και τους υπόλοιπους να δουλεύουν με ατομική σύμβαση που προβλέπει μειώσεις 28%. Ο Εξώστης έκλεισε και ξανάνοιξε διαφορετικός ενώ η ΕΤ3 ψάχνει συνταξιούχους για να δουλέψει

Όσο για τον πολιτισμό στην χώρα και ειδικά στην πόλη; Άστο καλύτερα μάλλον ακολουθεί την πορεία ολόκληρης της χώρας. Το κακό είναι ότι τον Χρήστο έμειναν να τον θυμούνται ελάχιστοι και χωρίς να τον έχουν τιμήσει όσο θα έπρεπε, τουλάχιστον οι δημοσιογράφοι συνάδελφοί του, εν αντιθέσει με τον άλλο άνθρωπο του πολιτισμού που πέθανε χθες το βράδυ και που τον τιμήσανε και εν ζωή αλλά και γράψανε τόσα μετά τον θανατό του ακόμα και άνθρωποι που δεν είχανε δει ούτε λεπτό από τις ταινίες του.

Όσο για τους φίλους του, διαλυθήκαμε, εγώ μετανάστης στην Γερμανία και οι υπόλοιποι με διαφορετικές σχέσεις μεταξύ τους. Εγώ όμως δεν μπορώ να ξεχάσω ούτε τις μέρες μας με τον Χρήστο ούτε και εκείνες τις μέρες του θρήνου που με δέσανε με μερικούς ανθρώπους που σήμερα δεν αναγνωρίζω.

Η φωτογραφία είναι “κλεμμένη” από το site της Πειραματικής σκηνής. Ελπίζω να μου το επιτρέπουν.

]]> http://argos.wordpress.com/2012/01/25/arno-ten-years-after/feed/ 4 argos http://argos.wordpress.com/2012/01/21/passenge/ http://argos.wordpress.com/2012/01/21/passenge/#comments Sat, 21 Jan 2012 16:06:04 +0000 argos http://argos.wordpress.com/?p=2702 ]]> Κοίταξε να έχεις καλή παρέα, τουλάχιστον στο ταξίδι.

Ο Γιάννης θα έχει σαφώς καλή παρέα, αν και με κάποια προβλήματα, όχι άγνωστά του.

Η Έττα από την άλλη πάλι δεν νομίζω να είναι ενθουσιασμένη από την παρέα.

More info’s here

Ένας από τους αγαπημένους χαρακτήρες είναι και  ο νάνος Tyrion ο οποίος στην τηλεοπτική σειρά αναπαριστάται, καταπληκτικά (κέρδισε και EMMY), από τον Peter Dinklage. O ηθοποιός μου ήταν γνωστός αλλά δεν μπόρεσα ποτέ μέχρι σήμερα να τον συνδέσω με το καταπληκτικό video των U2 για το All I want is you. Ίσως γιατί στην φιλμογραφία του δεν αναφέρεται πουθενά και επειδή η Wikipedia λέει ότι είναι ένας Ιταλός ηθοποιός Paolo Risi τους οποίου φωτογραφίες δεν μπόρεσα να βρω. Πάντως αν δεν είναι ο Dinklage θα μπορούσε άνετα να είναι ο δίδυμος αδελφός του.

Μαθαίνω από Ελλάδα, ότι η καγκελάριος της χώρας που μένω όρισε τον υφυπουργό Εργασίας, Χανς Γιόαχιμ Φούχτελ ως «εντεταλμένο της Ελληνογερμανικής Συνέλευσης» και μάλιστα με έδρα την Θεσσαλονίκη (επιτέλους γίναμε πρωτεύουσα). Από την ίδια πηγή μαθαίνω ότι ο κύριος Hans-Joachim Fuchtel έχει μια ιδαιτερότητα σε ότι αφορά στο επίθετό του.

Χρησιμοποιείται σε μία έκφραση που στα γερμανικά είναι κάπως έτσι “unter jemandes Fuchtel stehen” που στα αγγλικά μεταφράζεται περίπου με τον τίτλο του post.

Πόσο πιο ταιριαστό θα μπορούσε να είναι το να έχει τοποτηρητή τον αντίχειρα με τον οποίο πιέζεις μια χώρα;

Ευχαριστώ Γιώργο για το δωρεάν μάθημα γερμανικών.

Από την προηγούμενη Παρασκευή είμαι full συνδεδεμένος (σταθερό, κινητό, Internet) και προσπαθώ να δω τι έχασα. Τελικά είναι πάρα πολλά. Στην χώρα έχουμε κυβέρνηση συνεργασίας, δεξιών, ακροδεξιών και τραπεζιτών (αλήθεια ποια η διαφορά;) η οποία θα σώσει την χώρα συνεχίζοντας το έργο (;) της προηγούμενης κυβέρνησης του ΓΑΠ, που αφού είδε ότι δεν το έχει έπαιξε το έργο “Ο Γιώργος,ο Βαγγέλης, η Ευα και το δημοψήφισμα” αφού τα γάμησε όλα. Τώρα ο Γιωργάκης γυρνάει τον κόσμο από συνέδριο σε συνέδριο όπως όλα τα τσίρκο που σέβονται τον εαυτό τους.

Εμείς εδώ δεν ξέρουμε ποιος κυβερνάει αλλά όποιος και να είναι το κράτος δουλεύει, ο κόσμος δουλεύει και εκεί τελειώνουν όλα. Δεν υπάρχει τίποτα ενδιαφέρον στο χωριό. Α, ναι. Ξεκίνησαν τα Χριστούγεννα από τις 15 Νοεμβρίου που άρχισαν να στήνουν το Χριστουγεννιάτικο χωριό.

Άσε που το τραβήξανε ακόμα παραπέρα φέρνοντας την προηγούμενη Κυριακή με πλοίο τον Αι Βασίλη σε ένα δεύτερο χριστουγιεννιάτικο χωριό μπροστά στο δημαρχείο.

Ο Δήμαρχος μίλησε 5 λεπτά και μετά στήθηκε όρθιος με τους υπόλοιπους, πίσω από τους γονείς που τραβούσαν φωτογραφίες τα παιδιά τους που τραγουδούσαν χριστουγιεννιάτικα τραγούδια. Καμία θέση επισήμων, καμία ιδιαίτερη περιποίηση

ο κύριος δεξιά με το μαύρο παλτό είναι ο δήμαρχος

Ενδιάμεσα πήγα και στο τοπικό λαογραφικό μουσείο για να δω την ιστορία του τόπου. Όλα γύρω από το νερό.

Ακόμα δεν πρόλαβα να ρθω και έδωσα το πρώτο μου τεστ. Τεστ για να δούνε το επίπεδο των γερμανικών μου. Αφού το είδανε μου στείλανε μια επιστολή ότι μπορώ να ξεκινήσω μαθήματα από το Module 3 αλλά στις 10/2/12 μια και στις 5/12/11 ξεκινάει το Module 1. Κάτι είναι και αυτό.

Λίγο έλειψε να βρω δουλειά και μάλιστα σε σχέση με την Ελλάδα, αλλά μάλλον δεν πρόκειται μαι και οι γερμανοί επενδυτές πέσαν μάλλον σε λαμόγια Έλληνες και δεν την βλέπω την επένδυση. Τι κέρδισα που τους άνοιξα τα μάτια; Την εκτίμησή τους

Οι γιορτές πλησιάζουν, τα οικονομικά σφίγγουν αλλά η διάθεση ακόμα υπάρχει. Αυτό που δεν υπάρχει ακόμα είναι κόσμος εδώ να μοιραστώ δυο κουβέντες. Ούτε ιδιαίτερα ανοιχτοί είναι αλλά δεν βρίσκονται και τόσο εύκολα έξω, δουλεύουν. Οπότε το μόνο που μένει είναι η επικοινωνία με πατρίδα μέσω τηλεφώνου ή Skype, δεν είναι και λίγο.

]]> http://argos.wordpress.com/2011/12/03/we-are-alive/feed/ 2 argos http://argos.wordpress.com/2011/11/12/%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%be%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bd/ http://argos.wordpress.com/2011/11/12/%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%be%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bd/#comments Sat, 12 Nov 2011 09:03:41 +0000 argos https://argos.wordpress.com/2011/11/12/%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%be%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bd/ ]]>

Η “Νύχτα των Κρυστάλλων” του 1938 δεν ξεχνιέται στην Γερμανία, 73 χρόνια μετα. Ακόμα και στα μικρά χωριά οι κάτοικοι θυμούνται για να μην την επαναλάβουν.
Στην Θεσσαλονίκη προτιμούν να ξεχνάνε

Υ.Γ. Τα links    μετά τις 26/11 που θα έχω κανονικό Ιντερνετ και οχι μόνο στο κινητό

2 με 3 βδομάδες ώσπου να έχω σύνδεση Internet, ως τότε, όσοι ξέρετε χαζέψτε στο tumblr τις φωτογραφίες

Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

Η προηγούμενη εβδομάδα ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα. Ήμουν μαθητής σε training στην Γερμανία, σε άπταιστα Γερμανικά. Ο φορέας; Το ΒTZ (Berufs and Technologie Zentrum). Ο καθηγητής μου; ένας Coordes. Το μάθημα; Το χειρότερο από όσα έχω δει στην ζωή μου και έχω δει πάρα πολλά.

Μάθημα που έπρεπε να ξεκινάει στις 8 και να τελειώνει στις 15:30 δεν ξεπέρασε ποτέ τις 12:30 και την μιάμιση ώρα σε πραγματικό χρόνο μαθήματος. Τι μας έμαθε; Πως να κάνουμε αιτήσεις για δουλειά. Ήταν απαραίτητο; Ναι, αν ήμασταν 18-20 χρονών. Το μόνο καλό είναι ότι πήρα 7 ευρώ για έξοδα μετακίνησης. Τα κακά από την άλλη πολλά.

Χρειάστηκε να κάνω μια γραπτή αίτηση σε μια τοπική εταιρία, η οποία μου φάνηκε και καλή, αλλά με τον μαλάκα να επιμένει έστειλα ένα βιογραφικό της π@@@ας μαζί με τα υπόλοιπα δικαιολογητικά μου. Για να έρθουν όλα και να κάτσουν όμορφα όλα, την τελευταία μέρα πήγα με το αμάξι, ξέχασα τα φώτα ανοιχτά και μετά δεν έπαιρνε μπρος. Ήρθε η ADAC και το μόνο που μπόρεσε να κάνει ήταν να με ρυμουλκήσει ως το συνεργείο όπου και αυτοί δνε μπόρεσαν να κάνουν τίποτα και το στείλανε για check up. Ματά από 3 μέρες (ΣΚ βλέπετε ενδιάμεσα) και 125 ευρώ, διαπιστώσανε ότι το πρόβλημα είναι στο σύστημα θέρμανησς, το ανταλλακτικό φθηνό αλλά επειδή έπρεπε να ξηλώσουν πολύ πράμα για την επισκευή, μαζί με τα εργατικά, το συνολικό κόστος πήγαινε στα 1200 ευρώ. περίπου 3 φορές τα λεφτά της αγοράς.

Μάλλον θα πάρουμε, με χρηματοδότηση ένα άλλο και αυτό αν είμαστε τυχεροί θα αποτελέσει έκπτωση στην τιμή του καινούργιου. Shit happens.

Ο καιρός πέρασε ήρεμα με μένα να κάνω βόλτες στα χωριά της περιοχής και με το να στέλνω αιτήσεις στις διάφορες εταιρίες, που δεν είναι και πολλές εδώ γύρω.

Την μόνη λέξη που έμαθα αυτές τις μέρες είναι Geduld.

Πεθύμησα τσίπουρο την Κυριακή μαι και γυρνούσα σε διάφορα που ή καφέ και γλυκό θα είχαν ή μόνο μεζέ με κάτι @@@ και τελικά πήγα σε ένα από τα 3 ελληνικά. Το φαί δεν ήταν άσχημο, αν και τα μύδια σαγανάκι ήταν πιο πολύ προς την γερμανική συνταγή παρά την ελληνική. Ένα χταπόδι, μια μύδιαα, μια τηγανιτά λαχανικά, ένα νερό, ψωμί και 250ml τσίπουρο 53€ !

Το χειρότερο; Τα 250ml τσίπουρο στοίχισαν 18€ !

Οι φωτογραφίες και τα περί τσίπουρου είναι για τον Μήτσο που αύριο γιορτάζει και θα πιει τσίπουρα με τον Πάνο. Είναι το πιο αυθεντικό κουτούκι (προφανώς δεν είναι το ελληνικό) που βρήκα αδελφέ αλλά δεν έχουν τσίπουρα, έχουν κάτι μαλακίες σναπς (γλυκόπιοτα).