Επομένως, είναι παράνομη η επιβολή των τελών αυτών. Τίθεται το θέμα πλέον πώς οι πολίτες μπορούν (όταν θα έχουν πληρώσει) να ζητήσουν την αποζημίωσή τους από το Δημόσιο με τη διαδικασία της Αστικής Ευθύνης του Κράτους (άρθρο 105 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα).

Εδώ το κράτος κάνει τον τσαμπουκά, επειδή γνωρίζει ότι τα δικαστικά έξοδα θα είναι περισσότερα από το ποσό που θα έχει καταβληθεί ατομικά από τον κάθε ένα Έλληνα πολίτη.

Ορισμένοι δικηγόροι στο έχουν σαν σύστημα να ζητούν από πελάτες τους – όταν προβλέπεται μακροχρόνια δικαστική διένεξη – να τους κάνουν μια εξουσιοδότηση με την οποία να δηλώνουν ότι θα ανταμείψουν το δικηγόρο, μετά την έκδοση τελεσίδικης απόφασης με το 4-5% του ποσού που θα κερδίσουν δικαστικά.

Έτσι και ο πολίτης ξενοιάζει και ο δικηγόρος μαζεύει μερικές χιλιάδες ομοειδείς υποθέσεις (π.χ. επιστροφής φόρων που δεν έπρεπε να είχαν επιβληθεί)από στερεότυπες πολυ-φωτοτυπημένες αγωγές.

Θα πρέπει τώρα να στίψουν το μυαλό τους οι δικηγόροι ως προς το “πως θα καταφέρουν να μαζέψουν μεγάλους αριθμούς πολιτών που να συνδέονται με το δεσμό της ομοδικίας” ώστε να αποφύγουν το σκόπελο των δικαστικών εξόδων και να εξασφαλίσουν μια περιουσία με το “φασούλι-φασούλι, γεμίζει το σακούλι”.

Βέβαια υπάρχει και η χριστιανική άποψη, όταν σου δώσει κάποιος ένα χαστούκι, να τον προσκαλέσεις να σου δώσει και άλλο ένα από το άλλο μάγουλο”. Το είδαμε στην αποχή από τα γαλακτοκομικά και τα ζυμαρικά κλπ.

http://manitaritoubounou.wordpress.com/2008/01/10/to-%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B9%CE%B5%CF%81%CF%8E%CE%BD%E2%80%A6/