We are not alone

Επίτηδες άφησα να περάσουν μερικές μέρες μια και επι της ουσίας δεν έχω και τίποτα σοβαρό να γράψω. Η παράσταση του bill έγινε μόνο και μόνο επειδή ήρθε εδώ για να φιληθεί με τους ανθρώπους που του ανοίξανε κι’ άλλες δουλειές στην Ελλάδα.

(more…)

Η μνήμη των 50.000 εβραίων της Θεσσαλονίκης που χαθήκανε στα στρατόπεδα των Ναζί, τιμήθηκε χτες σε εκδήλωση του μνημείου του ολοκαυτώματος στην πλατεία Ελευθερίας. Στην ίδια πλατεία που υποστήκανε του εξευτελισμούς από τους Ναζί.

Μαζί με τους ανθρώπους αυτούς χάθηκε και μια ολόκληρη τάξη της Θεσσαλονικής. Η πραγματική αστική τάξη, αυτή που δεν ήταν νεόπλουτη, που είχε ένα επίπεδο, μια μόρφωση πολύπλευρη. Αντικαταστάθηκε από “λαμπερές κουράδες” που φωτογραφίζονται στα πάρτυ και προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα σταρ σύστεμ σε μια πόλη που δεν το σηκώνει. Είναι γνωστοί μεταξύ και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να δουν το όνομα και την φάτσα τους σε κάποιο έντυπο της πόλης. Είναι οι ίδιοι που δημιουργήσανε την συντηρητική Θεσσαλονίκη, την Θεσσαλονίκη του όπισθεν ολοταχώς.

Ενός κακού μύρια έπονται.

Κάποτε, πιτσιρικάς έκανα το ταξίδι Θεσσαλονίκη - Darmstadt με λεωφορείο, μέσω Γιουγκοσλαβίας, 3 μέρες σε μια θέση με παρέα τον αδελφό μου. Ήταν το ‘78, μια μέρα μετά τον σεισμό της Θεσσαλονίκης, που ξεκινούσαμε από την πληγωμένη πόλη με προορισμό το μακρινό Darmstadt της Γερμανίας. Πηγαίναμε να δούμε τους γονείς μας και την αδελφή μας μετά από 6 μήνες που είχαμε να βρεθούμε.

Άβολα τα καθίσματα, κανένας γνωστός και εμείς πρώτη φορά μόνοι μας να ταξιδεύουμε τόσο μακριά. Μόνος τρόπος να ξεχαστείς, τα τοπία που εναλλάσσονταν στο παράθυρο. Εκεί που χαζεύαμε ένα σέρβικο χωριό, από το παράθυρο της θέσης μας, ακούσαμε μια κυρία πίσω μας να λέει : “Καλέ, τα νεκροταφεία τους είναι ίδια με τα δικά μας!”

Για κάποιο περίεργο λόγο, αυτή η ανάμνηση ήρθε στο μυαλό μου και σήμερα το μεσημεράκι καθώς κατέβαινα την Ερμού στην Αθήνα, βλέποντας του μαύρους πλανόδιους πωλητές τσαντών να μαζεύουν γρήγορα τους μπόγους τους και να εξαφανίζονται με την πρώτη ειδοποίηση για την εμφάνιση της Δημοτικής Αστυνομίας.

Δεν μπόρεσα να καταλάβω τον συνειρμό. “Καλέ και οι δικοί μας ίδιοι μαύροι είναι”;

“Καλέ και οι δικοί μας ίδιοι μπάτσοι είναι”;

“Καλέ και αυτοί είναι άνθρωποι σαν εμάς”;

Σε κάθε περίπτωση η διαπίστωση είναι το ίδιο ηλίθια.

Έξι χρόνια πέρασαν από τον θάνατο του Χρήστου Αρνομάλλη.

Έχει γράψει στην σημερινή “ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ” ένα κομμάτι η Χριστίνα Χαλεπλίδου. Έχω γράψει στις προηγούμενες μαύρες επετείους. Δεν έχω να προσθέσω τίποτα, δεν έχει αλλάξει τίποτα.

Τουλάχιστον υπάρχουν μερικοί φίλοι του και τον θυμούνται.

Οι Ισραηλινοί πιέζουν, ο Αμπάς πιεζόμενος πιέζει και αυτός. Η πίεση τους οδηγεί να βρουν ρωγμές και να ξεφύγουν του αποκλεισμού προκειμένου να αγοράσουν φάρμακα και τρόφιμα για να επιβιώσουν. Εμείς εδώ πετάμε αητό.

Είδα ΆΝεμε ότι τουλάχιστον εσύ δεν ασχολείσαι με το σπορ του αητού.

… χώρεσε και η ψήφιση του νέου εκλογικού νόμου. Ξέρετε ντε αυτού που δίνει πριμοδότηση παραπάνω εδρών στο πρώτο κόμμα από αυτή του εκλογικού νόμου του ΠΑΣΟΚ. Ξέρετε εσείς, ότι γίνετε γίνετε για την σταθερότητα του πολιτικού συστήματος.

Από ότι φαίνεται θα προλάβουν να χωρέσουν και το νέο νομοσχέδιο που δίνει ειδικές εξουσίες στην ΕΥΠ. Βλέπετε κινδυνεύουμε από πολλούς εχθρούς και θα πρέπει να δώσουμε υπερεξουσίες σε μηχανισμούς των οποίων την παλιότερη δράση δεν την θυμόμαστε με υπερηφάνεια.

 Δηλαδή η πολιτική και εκδοτική ζωή της Ελλάδας κρέμεται από τον Καμπουράκη και τον Στέφανο Χίο;;;

Έκατσα και παρακολούθησα το ντοκυμανταίρ του κ. Ανδριωτάκη στην ΕΤ1. Ήταν ενδιαφέρον, έπιασε και προσπάθησε να καλύψει ένα μεγάλο κομμάτι των blogs μιλώντας με πολύ αξιόλογους blogger. Αυτή του την προσπάθεια την καταλαβαίνω και του την αναγνωρίζω.

Είδα να μιλάει με τον κ. Μαραθιά παίρνοντας την δική του οπτική γωνία, αλλά όχι των εκδιδόμενων (χωρίς χαχανητά) blogger. Κάλυψε τον τρόπο που βλέπουν τα blogs οι δημοσιογράφοι, όχι όμως το ανάποδο. Έπαιξε πάλι μονόπατα με την αγαπημένη ιδέα του περί ανωνυμίας των blog χάνοντας την ευκαιρία να ρωτήσει τουλάχιστον τον oldboy γιατί την διατηρεί.

Ο Αντρέας είπε ένα πολύ καλό αλλά έμεινε ξεκρέμαστο. Είπε ότι την ψευδωνυμία σε μια περίπτωση που διατηρείται είναι σε ανελεύθερα καθεστώτα, η πάσα όμως για το blogme έφυγε ανεκμετάλλευτη. Βλέπεις δεν βολεύει και προφανώς δεν αναφέρομαι στον Αντρέα.

Δεν κατάλαβα ακριβώς την συμμετοχή του Τριαρίδη, σαν blogger, όταν στην ουσία είναι ένας συγγραφέας που κάνει χρήση του Ίντερνετ και όχι ένας blogger που έγινε συγγραφέας. Παρ’ όλα αυτά πιστεύω ότι τις πιο σημαντικές ατάκες τις είπε αυτός.

Σε ότι αφορά στο τεχνικό μέρος, πιστεύω ότι αν το lag της συνομιλίας με τον Dan Gilmor ήταν μικρότερο, πάλι θα καταλαβαίναμε ότι ήταν μέσω Ίντερνετ.

Μια καλή ημιτελής προσπάθεια είναι πάντα καλύτερη από οποιαδήποτε τέλεια έλλειψη προσπάθειας.

…χώρεσε και η λήξη της υπόθεσης των υποκλοπών. Για όσους δεν θυμούνται καλά είναι εκείνη η υπόθεση όπου παρακολουθούσαν ΚΑΙ το τηλέφωνο του πρωθυπουργού της χώρας.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι αν αυτό είναι αρκετό. Εννοώ ότι αν παρακολουθούσαν το τηλέφωνό μου μπορεί και μετά από ένα διάστημα, ελλείψει στοιχείων να έπρεπε να αρχειοθετηθεί η έρευνα.

Το ίδιο γίνεται όταν παρακολουθείται  το τηλέφωνο του πρωθυπουργού;

Θεωρητικά αυτά που λέει στο τηλέφωνο δεν είναι κρατικά μυστικά και ξεφεύγουν της απλής παρακολούθησης και εμπίπτουν στην σφαίρα της κατασκοπείας;

Και νόμιζα ότι τα είχα δει όλα. Ένας άνθρωπος κάνει απόπειρα αυτοκτονίας. Μέσα από αυτό το τραγικό γεγονός αποκαλύπτεται ένας εκβιασμός, ένα ροζ σκάνδαλο, εμφανίζονται ενδείξεις για οικονομικά σκάνδαλα, αφήνονται υπόνοιες για πολιτικά σκάνδαλα.

Ξαφνικά όλο αυτό το σκηνικό, πριν κλείσει μήνας γυρνά σε εκδοτικό πόλεμο και στην διάλυση ( μιας εφημερίδας.

Πως γίνεται και ένα ροζ σκάνδαλο κλείνει ( ή να διαλύεται μια εφημερίδα και δεν ακουμπά κανένα επι της ουσίας.