We are not alone

Από όλους όσους βρίσκονται στην κυβέρνηση τον μόνο που ήξερα προσωπικά ήταν τον Χρήστο Ζαχόπουλο. Τον ήξερα, τρόπος του λέγειν. Ήταν Μαΐος του 2002 όταν κοινός μας φίλος μου ζήτησε να κανω μια 5λεπτη παρέμβαση σε εκδήλωση του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής στην Θεσσαλονίκη. Παρ’ ότι δεν είχα σχέση με τον χώρο δέχτηκα και γιατί μου το ζήτησε ο φίλος μου αλλά και γιατί το αντικείμενο ήταν ενδιαφέρον.

Γνωριστήκαμε στην εκδήλωση, μιλήσαμε και φάγαμε μαζί μετά την εκδήλωση. Ήταν πολύ ευγενικός με όλους. Λίγο καιρό αργότερα, 1-2 μήνες μου τηλεφώνησε και μου ζήτησε να δω το υπολογιστή του γιού του γιατί είχε κάποιο πρόβλημα. Πράγματι πήγα τον πήρα, το υπολογιστή, και αφού τον έφτιαξα του τον πήγα πίσω. Επέμενε να με πληρώσει, κυριολεκτικά μαλώσαμε γι’ αυτό. Δεν παίρνω λεφτά για κάτι που δεν είναι η δουλειά μου. Δεν με άφησε να φύγω από το σπίτι του μέχρι να γυρίσει ο γιος του και να μου φέρει ένα μπουκάλι ουίσκι, έστω σαν μια ανταμοιβή.

Δεν μου το έχουν κάνει πολλοί αυτό. Όταν αργότερα βγήκε η ΝΔ και πήρε την θέση στο Υπουργείο τον έχασα. Δεν έψαξα και ποτέ να τον βρω μόνο και μόνο για να μη θεωρηθεί ότι θέλω κάτι. Ώσπου φθάσαμε στο χθεσινό.

Τα κίτρινα σχόλια στα κανάλια και τις εφημερίδες αλλά και σε blogs όπως το press-gr μου φέρανε μόνο αναγούλα, όχι για τον άνθρωπο αλλά για τις ανθρωπόμορφες ύαινες.

Δεν ξέρω τι το μεμπτό είχε κάνει ο Ζαχόπουλος, ξέρω όμως τι κάνουν οι υπόλοιποι.

Ένα διαφορετικό κείμενο, καταπληκτικό, εδώ.