We are not alone

Πως αντιδρά κάποιος που θεωρεί ότι θίγεται μέσα από ένα δημόσιο βήμα; Απαντώντας δημόσια; Όχι. Απαντώντας μέσα από το μέσο που πιστεύει ότι τον θίγει; Απαντώντας μέσα από δικό του δημόσιο βήμα; Όχι

Ακολουθεί την γνωστή μέθοδο των ρουφιάνων, τις επιστολές σε τρίτους.

Όταν είμασταν μικροί και δεν μπορούσαμε να δείρουμε όσους μας πειράζανε, τους απειλούσαμε με τους μπαμπάδες ή τους θειούς μας που ήτανε πολύ δυνατοί. Ακόμα και έτσι όμως οι απειλές ήταν κατά πρόσωπο. Σήμερα οι θρασύδειλοι ακολουθούνε άλλες τακτικές.

Τακτικές οι οποίες δεν θα μείνουν αναπάντητες. Θέλεις φιλαράκι να μου βουλώσεις το στόμα; Να σκάσω και να “φάω τον παπά” της αυθεντίας σου; Θα πρέπει να κάνεις κάτι περισσότερο.

Δεν είμαι ο άνθρωπος που καπηλεύτηκες την δουλειά του σε free περιοδικό για να πάρεις θέση και παχυλό μισθό σε μη free περιοδικό της πόλης, στο ξεκίνημα της καριέρας σου. Δεν είμαι ο άνθρωπος που ενώ σου εκμηστηρεύτηκε ότι σκέφτεται να σταματήσει την συνεργασία του με Αθηναϊκή εφημερίδα, εσύ την άλλη μέρα πήρες τηλέφωνο στον διευθυντή σύνταξης ζητώντας την θέση του “φίλου” σου. Δεν μας συνδέουν, ούτε μας χωρίζουν   επαγγελματικά, κοινωνικά ή άλλου είδους συμφέροντα. Απλά δε μου αρέσουν οι αχάριστοι, οι νταήδες και οι δήθεν.

Όλοι αυτοί που έχουν ή προσπαθούν να δημιουργήσουν μια κλίκα σ’ αυτή την πόλη με κάθε δυνατό τρόπο. Με εκβιασμό, απειλές, γλυψείματα, χαϊδέματα σε οποιονδήποτε συνδυασμό βολεύει κάθε φορά. Το χειρότερο βρίσκεται στο ότι δεν είσαι άχρηστος φίλε, ανασφαλής είσαι.

Σε λυπάμαι

Υ.Γ. Προφανώς αναγνώρισες τον εαυτό σου και έκανες την κίνησή σου, ε; Η πλάκα είναι ότι την επιστολή την είχα από την εποχή που την είχες στείλει. Δεν μπορούσα να την δημοσιοποιήσω γιατί ήταν ηλεκτρονική και δεν αποδεικνύεται η ταυτότητα του γράφοντος και υπογράφοντος. Τώρα απλά την επιβεβαίωσες

Κυκλοφορεί μια φήμη ότι πουλήθηκε περιοδικό της πόλης (με συμφέροντα κυρίως Αθηναϊκά) σε ιδιοκτήτη αρκετών επιχειρήσεων ΜΜΕ της πόλης. Αν έγινε αυτή η αγορά τότε εξηγούνται αρκετά από τα τελευταία “μυστήρια” των ερτζιανών της πόλης.

Επειδή μια φήμη δεν είναι είδηση, δεν μένει παρά να περιμένουμε την επιβεβαίωση ή διάψευση της φήμης.

Έχοντας πρόσφατη την ιστορία του Republic θυμήθηκα παλιότερες ιστορίες κατάληψης μέσων που δεν περάσανε πουθενά γραπτά και έχουν μείνει μόνο στις διηγήσεις όσων ξέρανε. Αυτό (η έλειψη γραπτών μαρτυριών) πάντα έχει σαν αποτέλεσμα, οι αρνητικοί πρωταγωνιστές αυτών των ιστοριών να έχουν μια ιδιότυπη ασυλία και να μπορούν να λυμαίνονται την “αγορά” μιας πόλης όπως η Θεσσαλονίκη χωρίς κανένας να τους συνδέει με τα προηγούμενα.

Παρακάτω ακολουθεί μια επιστολή σταλμένη το από δημοσιογράφο της πόλης μας προς τον τότε εκδότη συγκροτήματος της πόλης με την οποία εξηγεί πως αυτός μπορεί να “αναμορφώσει” το περιοδικό και ταυτόχρονα θάβει αυτούς που το τρέχανε εκείνη την στιγμή καθώς και τους προηγούμενους. Ο δημοσιογράφος δούλευε ήδη στο εκδοτικό συγκρότημα και εποφθαλμιούσε την θέση του διευθυντή του περιοδικού. Η ασχετοσύνη του με τους υπολογιστές τον οδήγησε να αποθηκεύσει την επιστολή σε κοινό φάκελο του δικτύου από όπου ανακαλύφθηκε και διαδόθηκε και στους υπόλοιπους συναδέλφους του. Η επιστολή μέσα έχει ονόματα τα οποία τα παραλείπω μια και δεν έχω την άδειά τους, ακόμα.

Προς το παρόν θα παραλείψω και το όνομα του αποστολέα καθώς και του εκδότη.

(more…)

Πέρασε στα ψιλά προφανώς εξ’ αιτίας της τοπικής ειδησεογραφίας. Ευτυχώς ο Όνειρος μου το γνωστοποίησε χθες το βράδυ.

Η Λακότα Σιού (Lakota Sioux) ανακυρήξανε την ανεξαρτησία των εδαφών τους επειδή τόσα χρόνια η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών αγνοεί της συνθήκες που έχουν υπογραφεί.

Αν έχουν κουκούτσι μυαλό στο ΥΠΕΞ το πρώτο που θα πρέπει να κάνουν είναι να αναγνωρίσουν την χώρα των Σιού με το όποιο όνομα γουστάρουν. Νομίζω ότι αυτό θα ήταν θεία δίκη γι’ αυτούς που μοιράζουν κράτη και ανθρώπους όπως γουστάρουν.

Αντε και να δούμε ακόμα ένα Λιτλ Μπιγκ Χορν.

Ο ΠάνωςΚ φαίνεται ότι παρακολουθεί από κοντά τις κινήσεις του Ατσαλάκωτου. Επιτέλους  κάποιος που ασχολείται μαζί του. Αξίζει να δείτε ολοκληρωμένο το φωτορεπορτάζ.

Keep Walking ΠάνωςΚ

“Ένας φιλόσοφος θα χρειαζόταν πολλές, πάρα πολλές σελίδες, για να εκφράσει αυτό που ο “ανώνυμος” περιγράφει με τέσσερις μόλις λέξεις. Ευχόμαστε να μη σας αντιπροσωπεύει η συγκεκριμένη “φιλοσοφία του τοίχου”, αλλά, σε περίπτωση που συμβαίνει κάτι τέτοιο, εξετάστε το ενδεχόμενο να αντιστρέψετε τις λέξεις!“
Η φωτογραφία του Σάκη Γιούμπαση και το σχόλιο της Χριστίνας Ταχιάου από τις “Επιλογές” αυτής της Κυριακής.

Από όλους όσους βρίσκονται στην κυβέρνηση τον μόνο που ήξερα προσωπικά ήταν τον Χρήστο Ζαχόπουλο. Τον ήξερα, τρόπος του λέγειν. Ήταν Μαΐος του 2002 όταν κοινός μας φίλος μου ζήτησε να κανω μια 5λεπτη παρέμβαση σε εκδήλωση του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής στην Θεσσαλονίκη. Παρ’ ότι δεν είχα σχέση με τον χώρο δέχτηκα και γιατί μου το ζήτησε ο φίλος μου αλλά και γιατί το αντικείμενο ήταν ενδιαφέρον.

Γνωριστήκαμε στην εκδήλωση, μιλήσαμε και φάγαμε μαζί μετά την εκδήλωση. Ήταν πολύ ευγενικός με όλους. Λίγο καιρό αργότερα, 1-2 μήνες μου τηλεφώνησε και μου ζήτησε να δω το υπολογιστή του γιού του γιατί είχε κάποιο πρόβλημα. Πράγματι πήγα τον πήρα, το υπολογιστή, και αφού τον έφτιαξα του τον πήγα πίσω. Επέμενε να με πληρώσει, κυριολεκτικά μαλώσαμε γι’ αυτό. Δεν παίρνω λεφτά για κάτι που δεν είναι η δουλειά μου. Δεν με άφησε να φύγω από το σπίτι του μέχρι να γυρίσει ο γιος του και να μου φέρει ένα μπουκάλι ουίσκι, έστω σαν μια ανταμοιβή.

Δεν μου το έχουν κάνει πολλοί αυτό. Όταν αργότερα βγήκε η ΝΔ και πήρε την θέση στο Υπουργείο τον έχασα. Δεν έψαξα και ποτέ να τον βρω μόνο και μόνο για να μη θεωρηθεί ότι θέλω κάτι. Ώσπου φθάσαμε στο χθεσινό.

Τα κίτρινα σχόλια στα κανάλια και τις εφημερίδες αλλά και σε blogs όπως το press-gr μου φέρανε μόνο αναγούλα, όχι για τον άνθρωπο αλλά για τις ανθρωπόμορφες ύαινες.

Δεν ξέρω τι το μεμπτό είχε κάνει ο Ζαχόπουλος, ξέρω όμως τι κάνουν οι υπόλοιποι.

Ένα διαφορετικό κείμενο, καταπληκτικό, εδώ.

Πολλά έχουν ακουστεί για την γενιά των 700€.

Στο συνημμένο (3.pdf) είναι η άποψη της γενιάς των 40.000 δρχ. από τις “Επιλογές” της “ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ” της προηγούμενης εβδομάδας. Βέβαια για να είμαστε δίκαιοι θα πρέπει να δούμε εκτός από τους μισθούς και το κόστος ζωής της εποχής. Πόσο το ψωμί, πόσο ο καφές, πόσο οτιδήποτε…

Μια σειρά γεγονότων τα οποία έμαθα, είναι αλήθεια, από άλλα post και από τον Dark, έχουν αναστατώσει τα ερτζιανά της πόλης.

Τον Republic τον άκουσα ελάχιστες φορές, τον Κομνηνό όμως πάραπολλές και ιδίως παλιότερα. Από την εποχή που είχε ένα πειρατικό της πλάκας, το ‘84. Τον γνώρισα στο “Suspense” ένα μπαράκι δίπλα από τον Λωτό, το πρώτο στο οποίο έπαιζε, ως dj, μουσική, ο αδελφός μου. Μαζί με τον Κανάκη. Θα πρέπει να ήταν 17-18 χρονών τότε.

Στην πορεία ακούγαμε τον πειρατικό σταθμό του και είχαμε και μια επικοινωνία που και που. Αργότερα όταν φτιάξανε το 16 ώρες Θεσσαλονίκη βρισκόμασταν πιο συχνά. Κάναμε γλέντια μαζί σε μαγαζιά που δούλεψε ο Νίκος, του έκανα δώρο δίσκο του Αγίου Νικολάου για να μάθω ότι δεν τον λένε Νίκο !!! Έναν δίσκο της Σωτηρίας Μπέλου μια και τότε δούλευε στο fm100 και έπαιζε ελληνικά. Έτυχε να περάσω μπροστά από τον σταθμό με αμάξι και να δω και να ακούσω τον Πετρίδη στην εκπομπή του. Αργότερα χαθήκαμε και ξαναβρεθήκαμε όταν πήγε στον 88,5. Τότε είχα και κάτι πάρε - δώσε με τον Μύλο, οπότε και βρισκόμασταν πιο συχνά. Φτάσαμε μια φορά, 17 Μαρτίου, να κάνουμε εκπομπή μαζί για την St Patricks Day με ένα μπουκάλι Jameson.

Ξαναχαθήκαμε και βρεθήκαμε στο Emigre έχοντας κοινό φίλο έναν dj. Τότε ήταν στον 1055 και μετά από λίγο ξεκινούσε στον Republic. Στον 1055 ήταν που έκανε και το μοναδικό αφιέρωμα στον Γιώργο Σερίδη /Αλεξίου όταν πέθανε. Ελάχιστες φορές τον άκουσα, γέρασα και έπαψα να ακούω ραδιόφωνο τόσο συχνά, μάθαινα όμως τα νέα του από άλλες πηγές.

Ότι άποψη και να έχει κάποιος για τον Κομνηνό, δεν μετρά μπροστά στην αγάπη που έχει για την μουσική. Ο “Νίκος” έβαζε πάνω από όλα την μουσική και την έψαχνε. Πάντα ονειρευόταν να έχει ένα ραδιόφωνο με τον δικό του τρόπο. Φαίνεται τα όνειρα δεν κρατάνε πολύ.

Την προηγούμενη εβδομάδα υπήρξε μια σειρά από καταστάσεις που ξεκινήσανε, από ότι φαίνεται, από την στάση του Στέφανου Τσιτσόπουλου, του ίδιου που από την Ξάνθη τον έφερε στον 88,5 ο ίδιος ο Κομνηνός. Ακόμα τον θυμάμαι όταν μου το σύστηνε στην σοφιτούλα ( στο κτίριο δίπλα από τον Μύλο. Ακολούθησε και επίσημη ανακοίνωση από τον σταθμό.

Σήμερα έπεσα πάνω στο κείμενο του Αχιλλέα Χεκίμογλου που πληροφορούσε μέσω της Ντέμυς Παπαδοπούλου τις τελευταίες εξελίξεις στον σταθμό. Στα σχόλια του αρχικού ποστ φαίνεται να έχει παίξει ρόλο ο Τσιτσόπουλος. Δεν το ξέρω, αν έχει παίξει βέβαια, λέω αν, είναι κατάπτυστος.

Σε κάθε περίπτωση αυτό είναι ακόμα ένα χτύπημα στο ραδιόφωνο της πόλης που παραπαίει και δεν έχει σχέση με τίποτα παλιότερο έχουμε δει εδώ.

Όχι δεν “σούταρε” τον Μαγγίνα, αλλά επι των ημερών του είδαμε και μια άσπρη μέρα.

Update : Ουπς, τον σούταρε. Όλα τα χατήρια μας κάνει χριστουγεννιάτικα. Φαγωθήκατε με τον άνθρωπο.