We are not alone

Και να ήθελα δεν θα μπορούσα να αποφύγω την αναφορά σε όσους  γράψανε για την καταστροφή στην Πάρνηθα. Πάνω από εννιακόσια (900) post αναρτηθήκανε στα ελληνικά blogs με θέμα την οικολογική καταστροφή. Τα κείμενα είτε θρηνούσαν την χαμένη Πάρνηθα, είτε καταριόταν την κρατική μηχανή. Φτάσαμε στο σημείο να εμφανιστεί και blog με τίτλο αναδάσωση  λες και τα τελευταία χρόνια που υπάρχουν blogs και στην Ελλάδα, δεν υπάρχουν φωτιές.
Δε λείψανε τα καλέσματα για μορφές ακτιβισμού όπως της εποχής της Αμαλίας, η Πέμπτη και η Παρασκευή ήταν μέρες διαμαρτυρίας όπου όσοι συμμετείχαν έπρεπε να έχουν ένα ενιαίο κείμενο για αποστολή προς διάφορους κυβερνητικούς φορείς.
Οι αντιδράσεις διακρίνονται από ειλικρινείς προθέσεις αλλά έχουν μια υπερβολή που μόνο η «μόδα» του καινούργιου μέσου μπορεί να δικαιολογήσει.
Ενώ κάθε χρόνο στην Ελλάδα καίγονται χιλιάδες στρέμματα δάσους, ενώ παράλληλα με την Πάρνηθα κάηκαν και δεκάδες χιλιάδες στρέμματα δάσους στο Πήλιο, η πλειοψηφία των διαμαρτυρομένων bloggers ενεργοποιήθηκε με την Πάρνηθα.
“Αυτή την Κυριακή, 8 Ιουλίου, 7 το απόγευμα, όλοι έξω από τη Βουλή”, γράφουν διάφορα blog. Γιατί την Κυριακή; Οι βουλευτές λείπουν, η Βουλή δεν συνεδριάζει. Θέλουν να μετρήσουν τις δυνάμεις τους; Γιατί, υπάρχουν πολλοί που θέλουν να καίγονται τα δάση;
Οι ανεύθυνες αλλά τουλάχιστον ειλικρινείς φωνές κάποιων, να ανέβουν στην Πάρνηθα, να φυτέψουν δένδρα, ή να ταΐσουν τα ελάφια, αναγκάσανε το ελληνικό τμήμα της WWF να εκδώσει  ανακοίνωση όπου ζητά από τους όψιμους «ακτιβιστές» να μην κάνουν τίποτα από όλα αυτά, γιατί είναι πιο επικίνδυνο για το οικοσύστημα.
Μέσα σε όλη αυτή την ξαφνική «καταιγίδα ευαισθησίας» που ξέσπασε, εν μέρει δικαιολογημένα, υπάρχουν φωνές πιο ψύχραιμες, φωνές ανθρώπων που ξέρουν και που προσπαθούν να προλάβουν τα χειρότερα. Τα χειρότερα που έρχονται μέσα από την διάθεση όλων μας, και των πολιτικών, να πλειοδοτήσουμε στο ποιος αγαπάει τα δένδρα περισσότερο. Προφανώς όλοι μας.
Πολλές φορές όμως ξεχνάμε αυτή την αγάπη μας όταν παρατάμε τα σκουπίδια μας στα δάση, όταν ανάβουμε την φωτιά μας για το πικ-νικ στην μέση μιας δασικής έκτασης, όταν αγοράζουμε το εξοχικό μας δίπλα στο δάσος, αγνοώντας, ίσως και ηθελημένα το γεγονός του ότι και το εξοχικό μας σε πρώην δασική έκταση χτίστηκε.

Και φυσικά όταν στην προηγούμενη αλλά και στην τωρινή αναθεώρηση του συντάγματος δεν ενώσαμε τις φωνές μας με τους ανθρώπους που ήταν εναντίον της αναθεώρησης του άρθρου 24.