We are not alone

Οι ποιοί;

Η είδηση εδώ. Απόσπασμά της :

“Η πρόσκληση για τη δεξίωση που γίνεται κάθε χρόνο για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας το 1974 έφτασε στα χέρια των Π.Πετράκη, Γ.Λιβανού και Ι.Φρυδάκη την περασμένη εβδομάδα.”

Λέω να τους στήσουν και αδριάντα.

…καραγκιόζη ποιός θα τον μαζέψει; Τέτοιν bullshit-α μαϊντανό δεν έχω ξαναδεί. Θέλει να κατέβει με το ΠΑΣΟΚ λέει. Μετά από την ΝΔ και το ΛΑΟΣ…

Βρε ουστ

…ξέρω ότι η κρατική μηχανή λειτούργησε. Βγάλε τώρα τη στολή να μιλήσουμε Κώστα.

Όταν σεισμός χτύπησε χτες, απότομα, στις 10:09, ήμουν ακόμα στην δουλειά. Έχοντας υπόψη τον προηγούμενο στην Κοζάνη ανησυχήσαμε αλλά δεν πανικοβληθήκαμε. Μερικοί ανοίξαν τα ραδιόφωνα, άλλοι πήραν τηλέφωνο τον Παπαζάχο και μερικοί, μεταξύ των οποίων και εγώ, κάτσαμε να δούμε ΕΤ3 για να ενημερωθούμε. Αφού είδαμε όλη την αναπαραγωγική δυνατότητα τωνμπαμπουΐνων του Αμαζονίου, στις 10:30 ξεκίνησε και η εκπομπή του κ. Σαββίδη, “Ανιχνεύσεις”.

Μας είπε τι θα δούμε, ποιοί είναι οι καλεσμένοι του και μας είπε ότι έγινε ένας σεισμός και ότι στην πρώτη ευκαιρία θα μας ενημερώνανε γι’ αυτόν. Η ενημέρωση πρέπει να ήρθε 15-20 λεπτά αργότερα και αφού προλάβαμε να εμπεδώσουμε τα προβλήματα των τουρκικών εκλογών.

Από φίλους μαθαίνω ότι το ραδιόφωνο της ΕΤ3, το 102 είχε έκτακτη ενημερωτική εκπομπή χρησιμοποιώντας και τις υπόλοιπες συχνότητες. Οι υπεύθυνοι του ραδιοφώνου με αυτούς της τηλεόρασης δεν μιλιούνται;

Μήπως στην τηλεόραση ασχολούνται περισσότερο με θέματα σεξουαλικού περιεχομένου αντί να ασχοληθούν με την επικαιρότητα;

τον Φραπέ κουνιέται και η πόλη.

Μη φοβάσαι μαν. Βγάλε τα παπούτσια σου και κάτσε στον Μac. Θα έχει και συνέχεια

Από το salata.wordpress.com

Τελευταία η Δημαρχάρα μας, αυτός ντε που μένει στο Πανόραμα και αποφασίζει για την Θεσσαλονίκη, αποφάσισε να αναπλάσει την παλιά παραλία, αυτή που διατρέχει η Λεωφόρος Νίκης. Έκλεισε το πεζοδρόμιο της παραλίας με λαμαρίνες και θεώρησε ότι βάζοντας ένα πλέγμα πλαστικό, μεταξύ πεζών και αυτοκινήτων έκανε ότι καλύτερο μπορούσε για την ασφάλεια των πεζών.

Στο thess.gr υπάρχει ένα ολοκληρωμένο φωτορεπορτάζ από την περιοχή και τα προβλήματα που δημιουργεί η τσαπατσουλιά του δημάρχου.

Και να ήθελα δεν θα μπορούσα να αποφύγω την αναφορά σε όσους  γράψανε για την καταστροφή στην Πάρνηθα. Πάνω από εννιακόσια (900) post αναρτηθήκανε στα ελληνικά blogs με θέμα την οικολογική καταστροφή. Τα κείμενα είτε θρηνούσαν την χαμένη Πάρνηθα, είτε καταριόταν την κρατική μηχανή. Φτάσαμε στο σημείο να εμφανιστεί και blog με τίτλο αναδάσωση  λες και τα τελευταία χρόνια που υπάρχουν blogs και στην Ελλάδα, δεν υπάρχουν φωτιές.
Δε λείψανε τα καλέσματα για μορφές ακτιβισμού όπως της εποχής της Αμαλίας, η Πέμπτη και η Παρασκευή ήταν μέρες διαμαρτυρίας όπου όσοι συμμετείχαν έπρεπε να έχουν ένα ενιαίο κείμενο για αποστολή προς διάφορους κυβερνητικούς φορείς.
Οι αντιδράσεις διακρίνονται από ειλικρινείς προθέσεις αλλά έχουν μια υπερβολή που μόνο η «μόδα» του καινούργιου μέσου μπορεί να δικαιολογήσει.
Ενώ κάθε χρόνο στην Ελλάδα καίγονται χιλιάδες στρέμματα δάσους, ενώ παράλληλα με την Πάρνηθα κάηκαν και δεκάδες χιλιάδες στρέμματα δάσους στο Πήλιο, η πλειοψηφία των διαμαρτυρομένων bloggers ενεργοποιήθηκε με την Πάρνηθα.
“Αυτή την Κυριακή, 8 Ιουλίου, 7 το απόγευμα, όλοι έξω από τη Βουλή”, γράφουν διάφορα blog. Γιατί την Κυριακή; Οι βουλευτές λείπουν, η Βουλή δεν συνεδριάζει. Θέλουν να μετρήσουν τις δυνάμεις τους; Γιατί, υπάρχουν πολλοί που θέλουν να καίγονται τα δάση;
Οι ανεύθυνες αλλά τουλάχιστον ειλικρινείς φωνές κάποιων, να ανέβουν στην Πάρνηθα, να φυτέψουν δένδρα, ή να ταΐσουν τα ελάφια, αναγκάσανε το ελληνικό τμήμα της WWF να εκδώσει  ανακοίνωση όπου ζητά από τους όψιμους «ακτιβιστές» να μην κάνουν τίποτα από όλα αυτά, γιατί είναι πιο επικίνδυνο για το οικοσύστημα.
Μέσα σε όλη αυτή την ξαφνική «καταιγίδα ευαισθησίας» που ξέσπασε, εν μέρει δικαιολογημένα, υπάρχουν φωνές πιο ψύχραιμες, φωνές ανθρώπων που ξέρουν και που προσπαθούν να προλάβουν τα χειρότερα. Τα χειρότερα που έρχονται μέσα από την διάθεση όλων μας, και των πολιτικών, να πλειοδοτήσουμε στο ποιος αγαπάει τα δένδρα περισσότερο. Προφανώς όλοι μας.
Πολλές φορές όμως ξεχνάμε αυτή την αγάπη μας όταν παρατάμε τα σκουπίδια μας στα δάση, όταν ανάβουμε την φωτιά μας για το πικ-νικ στην μέση μιας δασικής έκτασης, όταν αγοράζουμε το εξοχικό μας δίπλα στο δάσος, αγνοώντας, ίσως και ηθελημένα το γεγονός του ότι και το εξοχικό μας σε πρώην δασική έκταση χτίστηκε.

Και φυσικά όταν στην προηγούμενη αλλά και στην τωρινή αναθεώρηση του συντάγματος δεν ενώσαμε τις φωνές μας με τους ανθρώπους που ήταν εναντίον της αναθεώρησης του άρθρου 24.

Τα είπε όπως θα ήθελα να τα πω, αλλά σαφώς καλύτερα από μένα. Διαβάστε τον