We are not alone

Τελικά ήρθε η μέρα της πορείας που διοργάνωσαν οι πειρατές της παραλιακής. Μερικές γνωστές φάτσες από διάφορα στέκια, κυρίως αριστερά, αναρχικά ανένταχτα. Σιγά σιγά ξυπνήσανε και οι υπόλοιποι και άρχισαν να μαζεύονται. Η ttalou έδωσε παρουσία και ας ήταν σε πάρτυ το προηγούμενο βράδυ. Ο Τρεμόπουλος εκεί, τον Ψωμιάδη δεν τον είδα, καθώς και κάτι κυρίες που ήταν στην προηγούμενη σύναξη.

(more…)

Μπαίνοντας στα 10 χρόνια από την επανέκδοσή της, με έτος ιδρύσεως το 1911, η “ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ” κάνει δώρο στον εαυτό της την Internet-ική της έκδοση. Αν και υπήρξε η πρώτη ελληνική εφημερίδα με, έστω και ερασιτεχνική, παρουσία στο Internet από τον Αύγουστο του 1995, ήταν ίσως η μόνη που είχε απομείνει έξω από αυτό. Ο τότε διευθυντής της “Θεσσαλονίκης” Λάζαρος Χατζηνάκος και ο γνωστός στους blogger Κώστας Γιαννακίδης, αγγαρέψανε και φεσώσανε, για λογαριασμό της εφημερίδας, τον πρωτοπόρο στο κομμάτι του Internet, για όσους ξέρουν, Δημήτρη Χατζόπουλο.

Το αποτέλεσμα φτωχό αλλά και τα μέσα φτωχά τότε. Η διακοπή της έκδοσης της εφημερίδας το 1996 έδωσε την δυνατότητα σε πολλούς και να πουν ότι έχουν εφημερίδα αλλά και διεκδικήσουν πρωτιές που δεν τους ανήκουν. Όλα αυτά όμως είναι ιστορία. Το μόνο που μπορώ να ευχηθώ είναι να δουν με άλλο μάτι το μέσο και να επενδύσουν σ’ αυτό.

Καλορίζικο.

Update: Επειδή έχω φίλους που διαφωνούν με την προηγούμενη πρόταση την συγκεκριμένη στιγμή, οφείλω να κάνω μια διόρθωση/επεξήγηση. Η αναφορά μου στην περίπτωση Χατζόπουλου δεν έγινε ούτε για να μειώσω την προσφορά των δυο δημοσιογράφων αλλά ούτε για να ψέξω την σημερινή ιδιοκτησία της εφημερίδας. Οι εποχές ήταν διαφορετικές τότε και το φέσι του ανθρώπου το φόρεσε η κα Βελλίδη, όπως και σε πάρα πολλούς άλλους. Η αναφορά μου στον άνθρωπο γίνεται γιατί συνήθως θυμόμαστε αυτούς που έχουν μια ιδέα αλλά ποτέ αυτούς που την υλοποιούν. Ο Χατζόπουλος, αν και έκανε το coding, αν και φρόντιζε με συνέπεια να έχει ενημερωμένες τις σελίδες του, έχει ξεχαστεί στην πρωτοσέλιδη γνώμη της εφημερίδας. Αυτή είναι η μοίρα των τεχνικών…

Update 2 : Το κομμάτι προκάλεσε και την συμβολή του Λάζαρου Χατζηνάκου ο οποίος στα comments έχει προσθέσει και ορισμένα στοιχεία, που δεν είχαμε την δυνατότητα να ξέρουμε, και τα οποία αν και τα έχω αφήσει στα comment, τα μεταφέρω και στο κύριο κομμάτι.

“Επειδή σας βλέπω ανενημέρωτους πέρα από τους τρεις (Χατζηνάκος, Γιαννακίδης, Χατζόπουλος) τον Αύγουστο του ‘95 είχαν δουλέψει και οι Φονταράς, Ξανθόπουλος, Αλεξανδρής για να προσπεράσει η “Μ” το “Βήμα” και την “Ελευθεροτυπία”, παρά την παλιότερη τεχνολογία της.
Ετσι για την ιστορία.

Προφανώς συμφωνώ απόλυτα μαζί σας για τον Δημήτρη Χατζόπουλο -άδικη η μη αναφορά του στο νέο site- αλλά και εσείς ξεχνάτε έναν εκπληκτικό κομπιουτερά πούχε μαζί του τον Κώστα Συμεωνίδη.”

Για μια ακόμη φορά η αμεσότητα του μέσου δίνμει την δυνατότητα και την άγνοιά μας να παραδεχτούμε αλλά και να γίνουμε ιστορικά ακριβείς χωρίς να χρειάζεται να περιμένουμε το επόμενο φύλο ή την γραμμή από την διοίκηση. Δυστυχώς ο σημερινός έντυπος τύπος δεν τα μπορεί.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΕΠΟΧΗ ΚΑΙ ΔΙΚΤΥΟΥ

Η Εποχή και το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά και Δικαιώματα, διοργανώνουν εκδήλωση την Τετάρτη 28 Μαρτίου στις 7 μ.μ. στο Πολυτεχνείο με θέμα:
«Η Ανατροπή δεν είναι εκπομπή - Από τον Μαστοράκη στον Πρετεντέρη»

Ομιλητές:
Απόστολος Λυκεσάς (Δημοσιογράφος)
Βασίλης Παπαστεργίου (δικηγόρος συλληφθέντων φοιτητών)
Γκουίντο Τσιόφφι  (δημοσιογράφος)
Διονύσης Γρανάς (μεταπτυχιακός φοιτητής Νομικής)
Δημοσθένης Παπαδάτος - Αναγνωστόπουλος (συνεργάτης της «Εποχής»)

 Έλαβα από την ομάδα “Πειρατές της Παραλιακής”, το παρακάτω κείμενο και το αναδημοσιεύω αυτούσιο.

“POREIA 31 MARTIOU 13.00 ENANTIA STIN IPOTHALASSIA ARTIRIA (pl. ELETHERIAS)

http://www.peiratesalonica.gr/

ΠΕΜΠΤΗ 29 ΜΑΡΤΙΟΥ 2007 στις 19.00 :
ΕΚΔΗΛΩΣΗ (Φάμπρικα –Υφανέτ)

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 30 ΜΑΡΤΙΟΥ 2007 στις 16.00:
ΠΟΔΗΛΑΤΟΠΟΡΕΙΑ (Καμάρα)

ΣΑΒΒΑΤΟ 31 ΜΑΡΤΙΟΥ 2007 στις 13.00:
ΠΟΡΕΙΑ (πλ. Ελευθερίας)

Ένα γιγάντιο σκουλήκι στην καρδιά της πόλης

Η υποθαλάσσια αρτηρία είναι μία νέα εθνική οδός που επιδιώκει να συνδέσει τη δυτική πλευρά της πόλης με την ανατολική, παρακάμπτοντας το ιστορικό κέντρο της Θεσσαλονίκης. Θα ξεκινά από το δυτικό τμήμα της πόλης και μετά από δύο τεράστιους σταθμούς διοδίων θα υπογειοποιείται κοντά στην περιοχή των δικαστηρίων, έχοντας καταστρέψει τα πρόσφατα αποκαταστημένα κτίρια κοντά στο λιμάνι. Το υποθαλάσσιο τμήμα θα φτάνει μέχρι το «Μακεδονία Παλλάς», απ’ όπου συνεχίζοντας υπέργεια θα επεκτείνεται στην παραλιακή λεωφόρο Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η λεωφόρος θα μετατραπεί σε δρόμο–«τέρας» εννέα λωρίδων, πλάτους 34 μέτρων, εις βάρος του πρασίνου της περιοχής. Η πρόσβαση στη θάλασσα θα γίνεται μόνο μέσω τριών πεζογεφυρών (!), ενώ η περιοχή της Ανθέων θα κληθεί να απορροφήσει –άγνωστο πώς– τον επιπλέον κυκλοφοριακό φόρτο. Στην πραγματικότητα, η υποθαλάσσια αρτηρία αποκόπτει την παραλία από τον ιστό της πόλης, ολοκληρώνει τη μετατροπή της παραλιακής σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας, εισβάλλει σε ένα από τα ελάχιστα πάρκα του κέντρου, το Πεδίο του Άρεως (πάρκο Ανθοέκθεσης) και επιτρέπει στην πεζοδρομημένη λεωφόρο Νίκης την επέκταση των κυριλέ καφετεριών.

ποιοι τελικά αποφασίζουν για τα μεγάλα έργα;

Η σύμβαση του ΥΠΕΧΩΔΕ με την ανάδοχο κοινοπραξία («Θερμαϊκή Οδός», συμφερόντων Μπόμπολα) δημοσιοποιήθηκε μόλις στα τέλη Ιανουαρίου 2007 και ψηφίστηκε κατεπειγόντως από τη Βουλή τον Φεβρουάριο. Μέχρι τότε η μορφή και η λειτουργία της υποθαλάσσιας αρτηρίας παρέμενε επτασφράγιστο μυστικό. Όταν η σύμβαση δημοσιοποιήθηκε, μάθαμε ότι παραχωρεί υπερεξουσίες και προνόμια στην ανάδοχο κοινοπραξία. Για παράδειγμα, η ανάδοχος αποκτά το προνόμιο να μπλοκάρει άλλα συγκοινωνιακά έργα στην ευρύτερη περιοχή του πολεοδομικού συγκροτήματος στο βαθμό που απειλούν την αποδοτικότητα της επένδυσης.

Με ποιες διαδικασίες, λοιπόν, λαμβάνονται και εκτελούνται αποφάσεις καίριες για τη ζωή και την καθημερινότητά μας στην πόλη; Ένα ακόμα «μεγάλο έργο» επιχειρείται να γίνει με βάση αποφάσεις τεχνοκρατών, γραφειοκρατών και εργολάβων, χωρίς εκ των προτέρων συζήτηση και χωρίς την έγκριση της τοπικής κοινωνίας. Η υπόθεση της υποθαλάσσιας αποτελεί ένα ακόμη παράδειγμα ετεροκαθορισμού των αναγκών και επιθυμιών μας, υποδεικνύοντάς μας για μια ακόμη φορά τον τρόπο που θα ζούμε, θα μετακινούμαστε και θα καταναλώνουμε στην πόλη. Ο πολεοδομικός σχεδιασμός επιδιώκει να ρυθμίσει την κυκλοφορία ανθρώπων και εμπορευμάτων. Με συνολικό σχεδιασμό ή τυχοδιωκτικά, αποτελεί μια μορφή ελέγχου και καταστολής.

Τα «μεγάλα έργα», εξάλλου, αποτελούν ένα κατεξοχήν προνομιακό πεδίο της εκάστοτε κυβέρνησης προς πολιτική και ιδεολογική χειραγώγηση. Το υπερθέαμά τους προσφέρει γόητρο, εθνική υπερηφάνεια, αντικατοπτρίζει την έννοια της «προόδου»: όταν αυτοί μιλάνε για πρόοδο και γενικό καλό, αυτό σημαίνει κεφαλαιακή ανάπτυξη-συσσώρευση, καταστροφή της φύσης, τόνωση του εθνικού αισθήματος. Ειδικά στη Θεσσαλονίκη, με το κόμπλεξ και την γκρίνια για την υποβάθμιση έναντι της Αθήνας, υπάρχει πρόσφορο έδαφος για να περάσουν έργα τόσο άχρηστα και εγκληματικά –αλλά αρκετά θεαματικά– όσο αυτό της υποθαλάσσιας.

Και ας μην ξεχνάμε ότι ο αστικός εκσυγχρονισμός στην ισχυρή πλέον Ελλάδα πάτησε πάνω στα χιλιάδες φτηνά εργατικά χέρια μεταναστών. Παράδοση των ολυμπιακών έργων στην ώρα τους σήμαινε άθλιες συνθήκες εργασίας, πάμπολλα εργατικά ατυχήματα και άγριες αποσπάσεις υπεραξίας. Το ελληνικό κεφάλαιο ρίχτηκε στα «μεγάλα έργα» ακριβώς γιατί υπήρχαν οι υλικές προϋποθέσεις για να το κάνει (φτηνό ευέλικτο εργατικό δυναμικό).

μια πόλη για ΙΧιδες?

«Η υποθαλάσσια αρτηρία θα ανακουφίσει την πόλη από τα κυκλοφοριακά της προβλήματα.»

Όντως; Όσο κατασκευάζονται δρόμοι τόσο ευνοείται η γενικευμένη χρήση του αυτοκινήτου. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Αττικής Οδού στην Αθήνα, που αντιμετωπίζει ήδη κυκλοφοριακή συμφόρηση στις ώρες αιχμής και θεωρείται ότι μέσα στην επόμενη πενταετία θα αποτελεί κι αυτή έναν ακόμη μποτιλιαρισμένο δρόμο. Η πόλη, προσπαθώντας όλα αυτά τα χρόνια να εντάξει το αυτοκίνητο στην καθημερινή της λειτουργία, κατέληξε να μετρά τις πληγές της. Οι δημόσιοι χώροι θυσιάζονται για την κίνηση και τη στάθμευση του αυτοκινήτου. Το πρόβλημα της μετακίνησης στην πόλη δεν μπορεί να λυθεί με όρους διευκόλυνσης της αυτοκίνησης, όταν τα δημόσια μέσα μαζικής μεταφοράς, οι πεζοί και τα ποδήλατα εκτοπίζονται από τον χάρτη. Την ίδια στιγμή, η πίεση των βιομηχανιών και των εισαγωγέων ΙΧ, των εργολάβων που αναλαμβάνουν την κατασκευή χιλιάδων χιλιομέτρων ασφάλτου (σαμποτάροντας εδώ και δεκαετίες την αναβάθμιση του σιδηροδρομικού δικτύου), όπως επίσης και κάθε άλλου είδους μικρά ή μεγάλα συμφέροντα που σχετίζονται με την αγορά και τη χρήση ΙΧ, είναι αυτά που καθορίζουν πάντα τις κυβερνητικές επιλογές. Η πλειοψηφία, βέβαια, των ιδιωτών (κι εδώ η λέξη έχει την κυριολεκτική της σημασία: των αμέτοχων στα κοινά, των ηλίθιων) κάθε άλλο παρά αθώα είναι σε αυτού του είδους τις επιλογές. Η κατοχή και η χρήση ιδιωτικού αυτοκινήτου (ή αυτοκινήτων), όπως και η αδιαφορία για τα προβλήματα που αυτή δημιουργεί, ανταποκρίνεται σε ένα συγκεκριμένο life style ιδιώτευσης, κοινωνικής καταξίωσης, (αυτό)εντυπωσιασμού και (αυτό)καταστροφής. Από την πλευρά τους, εγκληματικά έργα όπως αυτό της υποθαλάσσιας τροφοδοτούν και συγχρόνως υπηρετούν αυτήν την αντίληψη για τη ζωή.

διεκδικώντας ελεύθερους χώρους και χρόνους στην πόλη…

Οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης –ντόπιοι και μετανάστες– ζούμε σε μία πόλη κατακτημένη και αφιλόξενη, μία πόλη που στερείται ελεύθερων χώρων, μία πόλη που λεηλατεί καθημερινά το χρόνο μας.

Τη στιγμή που η οικονομία της αγοράς έχει αποικήσει τα πάντα, ο δημόσιος χώρος πεθαίνει. Οι αστυνομικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις σε πλατείες και δρόμους, η δημιουργία ζωνών αμιγούς κατανάλωσης και διασκέδασης, η οικοδόμηση τερατουργημάτων (όπως το νέο Δημαρχιακό Μέγαρο), η μετάπλαση πάρκων και πλατειών σε χώρους αφιλόξενους (ελάχιστα παγκάκια στην Αριστοτέλους, κάγκελα στη Ναυαρίνου και υπερβολικός φωτισμός στην πλατεία Δικαστηρίων) και η επιβολή της κατανάλωσης ως μοναδικής επιλογής για κοινωνική συναναστροφή (αφού τα περισσότερα πεζοδρόμια έχουν καταληφθεί από τραπεζοκαθίσματα, αυτοκίνητα και μηχανάκια), αποτελούν κινήσεις πολεοδομικής, κοινωνικής και πολιτισμικής καταστολής. Ο κορεσμός, η ρύπανση, ο θόρυβος αποτελούν εκδηλώσεις ενός προβλήματος βαθιά πολιτικού.

Η υποθαλάσσια αρτηρία ακολουθεί και στηρίζει τις παραπάνω λογικές προσφέροντας έναν ελεγχόμενο δρόμο που θα μας οδηγεί από το σπίτι στην εργασία κι από εκεί στην κατανάλωση.

…για να ξαναγινούν οι δρόμοι τόποι συνάντησης και μοιράσματος

Η αντίστασή μας οφείλει να είναι πάνω απ’ όλα κοινωνική· να στηρίζεται στην άμεση κινητοποίηση και δράση για τη ματαίωση του έργου, στη φυσική μας παρουσία στους δρόμους της πόλης.

Η αντίσταση στην κατασκευή της υποθαλάσσιας δεν μπορεί παρά να είναι αντίσταση σ’ έναν συνολικό τρόπο ζωής δομημένο / αρθρωμένο σε σχέσεις εκμετάλλευσης και εξουσίας.

πειρατές της παραλιακής
http://www.peiratesalonica.gr/“

Εμείς οι Έλληνες πολίτες ζούμε, σε καθημερινή πλέον βάση, μια απαξίωση σε βάρος μας. Σε κανέναν άλλο τομέα της Διοίκησης της χώρας μας η απαξίωση αυτή δεν είναι πιο έντονη απ’ ότι στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που παίρνει τη μορφή τυφλής βίας εναντίον συμπολιτών μας.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, όταν αυτή εκδηλώνεται με την συγκάλυψη της έκνομης δράσης λίγων αστυνομικών.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που αποτελεί η ανείπωτη ταλαιπωρία για την έκδοση διαβατηρίου και ταυτότητας.

Φτάνει πιά! Ζητούμε τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για να σταματήσει η απαξίωση σε βάρος των Ελλήνων πολιτών.

Ζητούμε:

• Τον απόλυτο σεβασμό προς την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των πολιτών.
• Την αποκατάσταση, με έργα και πράξεις, της αξιοπιστίας της Ελληνικής Αστυνομίας στην οποία έχει ανατεθεί η τήρηση της έννομης τάξης.
• Τον άμεσο εξορθολογισμό διαδικασιών για την έκδοση διαβατηρίων και ταυτοτήτων.

Ζητούμε αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα σε μια δημοκρατική κοινωνία στον 21ο αιώνα.

Μια πρωτοβουλία των ιστολογίων: Αμπελοφιλοσοφίες, αναΜόρφωση-ιστολόγιο, ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ, Ελεύθερος Σκοπευτής, Ιστολόγιον, ΚΑΙ βλέπω ΚΑΙ ακούω ΚΑΙ μιλάω, Καλτσόβρακο, Λαπούτα, Λευκός Θόρυβος, λ:ηρ, Μαργαριταρένια, Με Νταούλια και Ζουρνάδες, Στέφανος Ν. Παπανώτας, το χέρι, Ψιλικατζού, ANARRIMA, Digital Era, divaynne, doncat, eidisis-sxolia, Fairy Smoke, fastbackwards, Gravity & the Wind, GreekUniversityReform, Non-Linear Complexity, Nylon, oraelladas, RealityTape, taparaponasas stoMIXER, vrypan|net|weblog, We are not alone

Πάρτε μέρος στην πρωτοβουλία μας.

tags: polydoras | meme: a6edf8bc8e7a7ed85215abe9b94bbc7a

Αληθεύει ότι αν πας με ένα τέτοιο χαρτάκι στην Δημοτική Αστυνομία, στην Σοφία στον 5ο, πληρώσεις το πρόστιμο και κάνεις ένσταση, αφού περάσεις και το αφήσεις στο γραφείο του αρμόδιου αντιδήμαρχου, παίρνεις της πινακίδες σου πριν την παρέλευση του 20ημέρου;

Τους 30 επιπλέον αστυνομικούς τι τους θέλει; Για να μαζεύει περισσότερα χαρτάκια; Μετά τι τα κάνει; Τα ταξινομεί και τα μετρά να δει πόσες χάρες του χρωστάνε;

Υ.Γ. Στην θέση του ονόματος του βουλευτή, μου είπανε ότι μπορώ να βάλω οποιοδήποτε όνομα βουλευτή της ΝΔ του νομού Θεσσαλονίκης, ακόμα και αν δεν το ξέρει αυτός.

 Έξω από το City Gate. Κουφάλα Βασιλάκη.

Είπαμε στενή συνεργασία η αστυνομία με τους φορείς της πόλης, αλλά τόσο; Τα προστατευτικά που βλέπετε να ανήκουν στην Helexpo, ξέρετε η εταιρία που διοργανώνει εκθέσεις στις εγκαταστάσεις της ΔΕΘ στην Θεσσαλονίκη, και βρίσκονται μπροστά στο Αστυνομικό Τμήμα του Λευκού Πύργου, που εδρεύει στην Αριστοτέλους, κανα χιλιόμετρο πιο μακριά.

Το εν λόγω αστυνομικό τμήμα βρέθηκε πριν από μερικές μέρες περικυκλωμένο από φοιτητές με τα χέρια ψηλά που παραδίνονταν, διαμαρτυρόμενοι για την άδικη σύλληψη των συμφοιτητών τους στην πορεία της Αθήνας.

Δεν είδα την Helexpo να βοηθά τόσο πρόθυμα τους “γείτονες” φοιτητές της πόλης μας, εκτός και αν τα “έκλεψαν” οι αστυνομικοί. Αυτό ίσως να οφείλεται στο ότι ο πρόεδρος αλλά και ο Διευθύνων Σύμβουλος είναι κουμπάροι, ο ένας του πρωθυπουργού και ο άλλος του δήμαρχου. Το αίμα νερό δεν γίνεται, γίνεται;

“Στο ραδιόφωνο τραγουδούσε δυνατά ο συγχωρεμένος το Ζαβαρακατρανέμια, ποτέ δεν κατάλαβα τι σκατά σήμαινε, ίσως κάτι στην ψυχή του Μαρκόπουλου, αλλά ποιός ασχολείται μ’ αυτόν; Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. Από την μια ο βάρδος και από την άλλη στο μυαλό μου διαρκώς γύριζε ο κώλος της Βολειμπολίστριας στην παραλία, το παντελονάκι να έχει χαθεί ανάμεσα στα κωλομάγουλα και το δέρμα της γεμάτο άμμο. Άμμο τόσο πυκνή σαν αυτή των ερήμων που διασχίσαν οι εβραίοι και που περιγράφονται στην Παλαιά Διαθήκη, ή μήπως ήταν η Καινή Διαθήκη; Δε γαμείς, το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορώ να συγκεντρωθώ και να εστιάσω. Τι σκατά ζητάω ο πούστης μια απλή αφόδευση, τόσο δύσκολο είναι; Οι υπόλοιποι ξεκωλώνονται 3 φορές την ημέρα.

-Άντε πάλι, κουράγιο, σφίξου”

Και μετά από αυτό το αριστούργημα που με ανάγκασε να γράψω ο exiled δίνω την σκυτάλη στους Dark Angel, Crazy monkey, Gaio, Ar lav, Θοδωρή Γούτα με τις λέξεις Ψωμιάδης, Χρόνος, Αρχιτέκτονας, αρχίδι.

Για να μην ξεχνιόμαστε. Εξ’ άλλου με τους Ιρλανδούς έχουμε και μακρινή συγγένεια.