We are not alone

Μια συμβουλή έχω να σας δώσω. Αν θέλετε πάρτε την στα σοβαρά. Μη διαβάζετε blogs μετά από τσικουδοποσία! Όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά γιατί δημιουργεί περίεργους συνειρμούς αλλά και απορίες.
Όπως ας πούμε αυτή σε σχέση με την «κόρη μου την σοσιαλίστρια». Έχεις στην πρώτη σκηνή το παλικάρι τον Παπαμιχαήλ να συμμετέχει σε πορεία ενώ η ξανθιά ντερμπεντέρισσα Βουγιούκλω ξεσπαθώνει στην διάρκεια της πορείας με αποτέλεσμα να τους τσουβαλιάσουν και τους δυο.
Αν θυμάμαι καλά η ξανθιά «πασσιονάρα» την σκαπουλάρει και δεν περνάει την νύχτα μέσα.
Ποια η διαφορά των δυο; Ο ένας είναι ακόμα ένας τύπος σαν και εμάς, με τα συν και τα πλην του, η άλλη είναι η κόρη του αφεντικού. Ένα κομμάτι του συστήματος που θα πρέπει να του αντιπαρατεθεί, ώσπου να δεχθεί ποια είναι. Στο τέλος όχι μόνο δέχεται την «κληρονομιά» της, αλλά καταφέρνει, σύμφωνα με τις επιταγές των καιρών, να παρασύρει στον δικό της κόσμο και το παλικάρι.
Τώρα ποιος είναι χειρότερος; Δεν ξέρω. Αυτός που το παίζει επαναστάτης και είναι μέρος της εξουσίας; Αυτός που δεν κινδυνεύει να πάθει τίποτα, ή ο άλλος που τον ακολουθεί ελπίζοντας ότι είτε έτσι θα αλλάξει τον κόσμο είτε την δικιά του ζωή;

Τελικά πόση αξιοπρέπεια έχει αυτός που δουλεύει για τον πατέρα του και προσπαθεί να υποκινήσει απεργίες στο εργοστάσιό του; Ή αυτός που έχει υποκινήσει τις απεργίες στο εργοστάσιο του πατέρα του και προσπαθεί να πείσει τους «συναγωνιστές» του ότι κινδυνεύει η θέση του στην επιχείρηση;

Τελικά η τσικουδιά έχει περίεργα αποτελέσματα.