We are not alone

Αυτή τη φορά δεν υπάρχει φωτογραφία, όχι γιατί δεν μπορώ να βρω αλλά γιατί έχω την εντύπωση ότι τις έχουμε συνηθίσει και δεν μας ευαισθητοποιούν. Εξ’ άλλου ότι είχαμε να δούμε το είδαμε στην τηλεόραση από τον καναπέ μας. Έπρεπε για ακόμη μια φορά να σφαγιασθούν μικρά παιδιά για να αποφασίσουν οι χασάπηδες της Μέσης Ανατολής να σταματήσουν για 48 ώρες προκειμένου να εξετάσουν το γεγονός.

Το ωραίο είναι ότι οι πολέμιοι της Χεζμπολά διατείνονται, χωρίς αποδείξεις, ότι η οργάνωση χρησιμοποίησε σαν ασπίδα τους άμαχους, λες και αυτό τους δίνει άφεση αμαρτιών. Το ίδιο όμως κάνανε και το 1996, δέκα χρόνια πριν, όταν σκοτώσανε 100 άτομα πάλι στην Κανά. Τότε η αναφορά του ΟΗΕ τους διέψευδε.

Και στις δυο περιπτώσεις όμως αθώοι πλήρωσαν με την ζωή τους τα παιχνίδια άλλων. Το αστείο, αν μπορείς να το πεις αστείο, είναι ότι εδω υπάρχουν άνθρωποι που αυτό που τους κάνει εντύπωση είναι οι αντιδράσεις του κόσμου και όχι αυτή καθ’ αυτή η βιαιότητα των επιτιθεμένων.

Διάβαζα στην “Καθημερινή” της Κυριακής ένα άρθρο του Μανδραβέλη. Το πρόβλημά του ήταν να καταγγείλει τους αριστερούς και γι’ αυτό έκανε σύγκριση με τις αντιδράσεις τους εναντίον του Ισραήλ σε σχέση με τις ανύπαρκτες αντιδράσεις τους για τον Μιλόσεβιτς και τις σφαγές στην Σερβία. Αφού ξεκαθαρίσουμε ότι τα εγκλήματα είναι εγκλήματα όπου και αν γίνονται, θα ήθελα να του υπενθυμίσω ότι εδώ πέραν των εγκλημάτων έχουμε και εισβολή ενός κράτους σε ένα άλλο. Χώρια που δεν θυμάμαι τον κ. Μανδραβέλη να ζήτησε ποτέ οι χασάπηδες της Μέσης Ανατολής να παρουσιαστούν στο ειδικό δικαστήριο της Χάγης. Εκτός και αν η Σάαμπρα και Σατίλα ή η Κανά δεν έχουν καμία σχέση με την Σεμπρένιτσα

Ο Ατσαλάκωτος σκοτώνεται με την Αράπογλου για παράνομες αφισοκολλήσεις ενώ οι δικοί του υποψήφιοι σύμβουλοι είπαν ν αχρησιμοποιήσουν τις νέες τεχνολογίες. πήρα λοιπόν και ένα spam mail, αν κρίνω από την παράταξη που εκπροσωπεί ο σύμβουλος, από έναν υποψήφιο του Παπαγεωργόπουλο. εκτός της φωτογραφίας και του σύντομου βιογραφικού του, ο υποψήφιος μας δίνει την διεύθυνσή του, τα τηλέφωνά του και το e-mail του. Αυτά είναι του εκλογικού του κέντρου; Γιατί αν είναι να ζητήσουν και οι υπόλοιποι υποψήφιοι γραφείο στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Πες ότι σπάει ο διάολος το ποδάρι του και για κάποιο περίεργο λόγο, εσύ που μετά βίας τέλειωσες το σχολείο γίνεσαι υπουργός οικονομικών. Σε πάνε στο υπουργείο μέσα στην αμαξάρα σου, σ’ έχουν στα ώπα ώπα και αφού σου σερβίρουν το φρέντο σου, έρχονται οι δούλοι για να δουλέψτε. σου λένε λοιπόν ότι οι διεθνείς συγκυρίες, η παγκοσμιοποίηση, οι πόλεμοι, το πετρέλαιο και οι έλλειψη διορατικότητας έχουν πάει πίσω τον προϋπολογισμό. Απαιτούν οι δούλοι να δώσεις λύση. Τι κάνεις;

Τίποτα διαφορετικό από αυτόν που:

είναι Καθηγητής Οικονομικών στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών από το 1990, Επίκουρος και Αναπληρωτής Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου από το 1984 έως το 1992, Υπεύθυνος του Τομέα Οικονομικών Υποθέσεων της Νέας Δημοκρατίας (1997-2004), Πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας (1992-1993), υπεύθυνος για τη σύνταξη του πρώτου Προγράμματος Σύγκλισης της Ελληνικής Οικονομίας, Σύμβουλος της Επιτροπής της ΕΟΚ (1989-1990), Σύμβουλος της Διεθνούς Τράπεζας (1991- 1992) και άλλων διεθνών οικονομικών οργανισμών και έχει επίσης διατελέσει ερευνητικός εταίρος του Κέντρου Οικονομικών της Εργασίας του Πανεπιστημίου London School of Economics (1981-82) και του Κέντρου Έρευνας Οικονομικής Πολιτικής του Λονδίνου (1985-2001), η δε διδακτορική διατριβή του βραβεύτηκε με το βραβείο Sayers του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.

Με αποφάσεις που μπορεί να πάρει ο κάθε αγράμματος, τζάμπα τα χρόνια που έφαγες υπουργέ μου στα θρανία.

Συμπατριώτης μας που άκουσε τα καινούργια χαράτσια, θέλοντας να αυτοκτονήσει έδεσε στο λαιμό του κόμπο την ελληνική σημαία. Μη μπορώντας να βρει κατάλληλο δέντρο να κρεμαστεί περιπλανήθηκε ως τα Γιάνενα από όπου και η φωτογραφία.

Είπαμε ότι οι έλληνες του εξωτερικού είναι πιο έλληνες από τους εγχώριους αλλά ο εικονιζόμενος το παρακάνει. Από την Α’ Παγκόσμια Συνδιάσκεψη Ηπειρωτών του Εξωτερικού στα Γιάνενα.

Το να ρίξεις ένα άγαλμα θεωρείται συμβολική πράξη. Επι της ουσίας όμως δεν κάνεις τίποτα.

 

The description of what a Shaolin priest can do :

“Look it cannot be seen - it is beyond form.
Listen, it cannot be heard - it is beyond sound.
Grasp, it cannot be held - it is intangible.”

Έχοντας στο μυαλό τα παραπάνω, βρέστε τους τοπικούς Shaolin στην φωτογραφία.

Στις αρχές της δεκαετίας του 80, πιτσιρικάς κατέβαινα στην Κορομηλά. Τρομερός δρόμος. Μάζευε ότι ήθελες, φρικιά, “τσινάρια”, πανκιά. Το νυφοπάζαρο της Θεσσαλονίκης. Τότε για πρώτη φορά είχα δει, στην γωνία με Βογατσικού, την πόρτα του “Banal”. Δεν είχα το θάρρος να την διαβώ ποτέ. Βλέπεις ο χαρακτηρισμός του ήταν “πουστράδικο” και εγώ θεωρούσα τον εαυτό μου πολύ άντρα. Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι έχασα αρκετά πράγματα βάζοντας τέτοιες ταμπέλες σε ανθρώπους και μαγαζιά.

Παρ’ ότι συνέχισα να έχω τον ίδιο σεξουαλικό προσανατολισμό, μετάνιωσα που το τι γινόταν στο banal το μάθαινα από διηγήσεις άλλων. Το πρώτο drag queen show στην Ελλάδα, από το ιδιοκτήτη του, τον Ηρακλή Δούκα. Τον Ηρακλή τον πετύχαινα εκείνη την δεκαετία συχνά στον δρόμο ή σε διάφορα μαγαζιά. Από τότε πολλά άλλαξαν αλλά όχι ο Ηρακλής. Κατέβηκε στις προηγούμενες εκλογές αρχικά σαν ανεξάρτητος υποψήφιος Δήμαρχος και πριν τις εκλογές προσχώρησε στην παράταξη του Αγάπιου Σαχίνη, υποστηριζόμενου από το ΚΚΕ. Σύνθημά του τότε οι πιο ερωτικές νύχτες.

Τώρα κατεβαίνει με την Αράπογλου και κάνει την διαφορά με τον μόνο τρόπο που ξέρει. Ντυμένος άγαλμα της ελευθερίας με την Ημερομηνία των εκλογών στο βιβλίο και μια μάσκα στο πρόσωπο, μάλλον εξ’ αιτίας των Ταγαράδων.

Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, εμένα πάντως μου λείπει ο Ζαφειρόπουλος.

Αν ψάξτε προσεκτικά στην παραπάνω, “καλλιτεχνική”, φωτογραφία θα διακρίνετε ένα ατόφιο κρανίο μεσοπιθήκου, το πλησιέστερο στην εξέλιξη του ανθρώπου από τα αντίστοιχα κρανία που έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα στο Πικέρμι της Αττικής. Το κρανίο ανακάλυψε ομάδα του Τμήματος Γεωλογίας του ΑΠΘ, σε πλαγιά της Κρυοπηγής, στη Χαλκιδική.

Προφανώς για τον φωτογράφο αυτή η είδηση έρχονταν δεύτερη.

…και χρόνια πολλά, του ευχηθήκανε οι υπάλληλοί του στις 27 Ιουνίου. Εμείς ετεροχρονισμένα του ευχόμαστε να ζήσει και να γίνει επιτέλους κάποτε σοφός.

Οι υπάλληλοί του  του κάνανε δώρο την τούρτα, φροντίσανε, βέβαια, να είναι κατάλληλη για την αισθητική του αλλά και να αντικατοπτρίζει τα σχέδιά του για το μέλλον. Μια τούρτα Πολεοδομικό Συγκρότημα. Το ΠΣ της Θεσσαλονίκης. Ο Μητροπολιτικός Δήμος με προεξέχων τον κεντρικό Δήμο της Θεσσαλονίκης, πάνω σ’ αυτόν, φτιαγμένο με ζάχαρη, η φωτογραφία του με το καινούργιο δημαρχείο πίσω του και στην μέση 1 κερί, συμβολισμός του τρόπου διακυβέρνησης που εφαρμόζει. Στα δυο άκρα του ΠΣ δυο δυναμιτάκια( για να σιγουρέψουμε την καταστροφή της πόλης.

Στην επόμενη φωτογραφία βλέπετε τον Βασίλη επί το έργω. Αναπλάθει την τούρτα.

Πληροφορίες που φέρουν το ζαχαροπλαστείο να προσπάθησε να αποδώσει μια υφή μαρμάρου στην τούρτα χωρίς επιτυχία ελέγχονται ως αναληθής.

“Χειμώνας του 1982 στην Ανταρκτική μια ομάδα επιστημόνων βρίσκεται μπροστά σε έναν άναπάντεχο εχθρό. Σκοπός του να τους καθαρίσει όλους και αφού τους καθαρίσει να συνεχίσει σε πιό ζεστά κλίματα. Τόσους μήνες χωρίς γυναίκα γύρω τους είχαν γεμίσει σκόνες. Οι καιροί δύσκολοι, η βρώμα παντού. Από που να αρχίσει και που να τελειώσει.

Αυτό όμως δεν ήταν πρόβλημα για ΤΟ ΠΑΡΤΑΛΙ.”

Ακόμα και όταν μυρίζεις το απόσταγμα, τα βλέπεις όλα διαφορετικά.